บทที่ 71 คุณขอ...ฉันก็ต้องให้

ริมฝีปากหยักได้รูปฉกวูบลงมาบดขยี้เรียวปากของฉันอย่างดุดันและโหยหา รสจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนบทที่อยู่บนเตียงคนไข้ แต่มันคือพายุอารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดคืนที่เฉียดกรายความตาย ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาอย่างป่าเถื่อนจนฉันครางอื้ออึงในลำคอ

"อืมมม..."

มือร้ายกาจปล่อยข้อมือฉันให้เป็นอิสระ ก่อนจะเลื่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ