บทที่ 1320

ยามนี้ ซือจ้านเหยี่ยนยังคงยืนครุ่นคิดอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่น้อย เขาปล่อยให้สายลมพัดเส้นผม ราวกับทุกสิ่งรอบกายไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย

หนิงอวิ้นอวี้จึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา อ๋องเสียนยิงโคมไปตั้งสี่ดวงแล้ว ทำไมเขายังไม่ขยับอีก

ในตอนนั้นเอง อ๋องเสียนยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม ยิงต่อเนื่องจนถึงโคมดวงที่เก้า เมื่...