บทที่ 13 ตอนที่11

"อยากอาบน้ำจัง" ลีอองพูดแล้วเดินตรงไปยังตู้สี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ทำมาจากพลาสติกที่ดูแล้วเหมือนเอาไว้ใส่อะไรสักอย่าง มือใหญ่รูดซิปลงก็เห็นว่าด้านในมีโครงเล็กๆ ด้านในเต็มไปด้วยเสื้อผ้า ผ้าขนหนูที่ไอหมอกเป็นคนจัดเตรียมเอาไว้ให้ ทำให้ลีอองอดคิดไม่ได้ว่า ไอหมอกทำดีกับตนเองเกินไป เพราะมันทำให้เขารู้สึกเกรงใจมากขึ้นกว่าเดิมจนกลายเป็นความรู้สึกแย่ตามมา

"ทำยังไงถึงจำได้นะ เฮ้อ..." ลีอองหยิบผ้าเช็ดตัวพาดบ่าแล้วเปิดประตูห้อง โดยที่ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังยืนแอบฟังตัวเองอยู่ที่หน้าประตู

พรึ่บ! ตุ่บ!

"โอ๊ย! ทำไมพี่ลีอองไม่รับหมอกล่ะคะ" ไอหมอกทำหน้างอแงแล้วนั่งอยู่แบบนั้นที่พื้นทั้งๆที่เธอเองก็ไม่ได้เจ็บอะไร

"หมอก!มายืนทำอะไรที่หน้าประตูล่ะ เจ็บไหม" ลีอองเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจพลางพูดในขณะที่เขากำลังก้มลงช่วยพยุงคนแกล้งลุกไม่ขึ้นให้ยืนดีๆ

"ก็...หมอกกำลัง...ไม่สิหมอกแค่..."

"แอบฟัง...หรือว่าแอบดูพี่กันล่ะประตูมีรูไหมเนี้ย" ลีอองพูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อราวกับรู้ทันคนที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อะไร ในขณะที่เขาเองก็แกล้งหารูที่ประตู

"พี่ลีอองจะอาบน้ำเหรอคะ" ไอหมอกเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นผ้าเช็ดตัวพาดที่ไหล่พลางเดินออกจากห้องลีออง โดยที่มีลีอองเดินตามหลังภายใต้รอยยิ้มที่ไอหมอกไม่ได้เห็น

"อืม รู้สึกร้อนน่ะ" ลีอองตอบยิ้มๆแววตายังคงจ้องมองคนที่เปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนคำถามของเขา

"ถ้างั้น ตามสบายเลยค่ะ" ไอหมอกรีบเดินไปนั่งที่โซฟาแล้วยิ้มแหยๆอย่างเก้ออายเพราะสิ่งที่เธอทำถูกจับได้เสียก่อน 'ก็มันน่าอายนี่นา'

เมื่อเดินเข้ามาในห้องน้ำ ลีอองอดนึกถึงใบหน้าที่ดูดื้อๆรั้นๆเมื่อครู่นี้ไม่ได้ ทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันนี้ที่เธอทำให้เขาหัวเราะได้ถึงแม้ตอนนี้ความจำของเขายังไม่กลับมา ลีอองมองที่ชั้นวางเห็นแปรงสีฟันที่ยังไม่แกะรวมไปถึงครีมโกนหนวดและเครื่องโกนหนวดไฟฟ้า

'ไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไงกับบุญคุณครั้งนี้' ลีอองคิดก่อนจะเปิดฝักบัวอาบน้ำปล่อยให้น้ำไหลผ่านชำระร่างกาย เปลือกตาปิดลงเมื่อได้สัมผัสกับความเย็นของน้ำทำให้ภาพคนคนหนึ่งแว๊บเข้ามาในหัวเพียงชั่วขณะ

'นายครับ อาบน้ำนานอีกแล้วนะครับ'

'อีวาน นายไม่ควรถือปืนแบบนั้น'

'อีวาน นายไม่ต้องตามฉันทุกฝีก้าวก็ได้'

เปลือกตาหนาที่กลอกไปมาเปิดขึ้นทันที ดวงตาคมผุดที่ดูหม่นลงมองที่ผนังห้องน้ำ เขานึกใบหน้าคนที่ชื่ออีวานออก แต่แล้วก็ต้องคอตกเมื่อคิดว่านึกชื่อกับจำหน้าได้แค่นี้คงไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ลีอองสลัดความคิดทิ้งก่อนที่จะเริ่มสระผมอาบน้ำต่อจนเสร็จ จึงนุ่งผ้าเช็ดตัว พร้อมกับถือเสื้อผ้าที่เขาถอดออกมาจากห้องน้ำ

และเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เขาก็เพิ่งนึกได้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว 'นั่นไงตามองมาไม่กะพริบเลย' ลีอองนึกในใจแล้วจึงรีบเอาเสื้อที่ถืออยู่มาปิดที่ช่วงบน 'อย่างน้อยมันก็ทันอยู่ เธอคงมองยังไม่ทั่วแน่ๆ'

"ขอโทษนะ คราวหน้าพี่จะเอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยน" ลีอองเริ่มพูดก่อนแล้วรีบเดินเลี่ยงๆเข้าห้องของตนเอง

"ไม่ต้องอายหรอกคะพี่ลีอองคนกันเอง...หมอกไม่เห็นอายเลยค่ะพี่ลีออง..." เป็นประโยคตอบออกมาตามหลังของลีอองแต่ก็พอให้เขาได้ยินอยู่ดี และนั่นมันก็ทำให้เขาได้ยิ้มอีกแล้ว

"เฮ้อ ทำไมถึงได้เจอแบบนี้ตลอดนะ ลีอองเอ๋ยลีออง จำไว้เธอคือผู้มีพระคุณ" คงไม่มีผู้ชายคนไหนที่ทนได้ถ้าหากถูกผู้หญิงรุกเอารุกเอาขนาดนี้

'แต่เดี๋ยวนะ ทำไมเราถึงใช้คำว่าตลอดล่ะ เคยโดนผู้หญิงรุกแบบนี้บ่อยอย่างงั้นเหรอ' ลีอองนึกได้เพียงแค่นั้น ความคิดอื่นๆก็ไม่มีทีท่าว่าจะนึกอะไรออกอีกเขาจึงรีบแต่งตัวเพื่อออกไปคุยกับไอหมอกที่กำลังนั่งรอเขาอยู่

ร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวคอกลมกับกางเกงเลย์ผ้าแพร ลีอองรู้สึกชอบกับกางเกงแบบนี้มันสวมใส่สบายมากๆรู้สึกเย็นๆและนุ่มลื่น ลีอองเปิดประตูห้องแล้วเดินมานั่งโซฟาตัวเดียวกับไอหมอก เพราะในห้องมีโซฟาแค่ตัวเดียว

"ดูเรื่องอะไรเหรอ"

"..." ไอหมอกไม่ได้ตอบ มีเพียงเสียงซื้ดซ้าดที่จมูก ทำให้ลีอองขำเล็กๆอยู่ในลำคอก่อนที่จะถามออกไป

"เศร้าแล้วดูทำไม" ลีอองพูดขึ้นพลางหันไปมองใบหน้าที่เห็นแค่มุมด้านข้าง แต่ก็พอทำให้เห็นน้ำตาที่กำลังคลอหน่วยเตรียมที่จะหยดแหล่ไม่หยดแหล่

ไม่ทันที่ลีอองจะได้ตั้งตัว ร่างบางเอี้ยวตัวผ่านร่างหนาที่นั่งพิงโซฟาอย่างรวดเร็วและว่องไวเพื่อหยิบกระดาษทิชชู่จากกล่องมาสองแผ่นแล้วซับน้ำตาที่กำลังไหลออกมา ลีอองตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ถูก