บทที่ 5 ตอนที่3

"คนเจ็บมีอาการเลือดคลั่งในปอด เจาะออกเดี๋ยวนี้เลย" ไอหมอกพูดขึ้นแล้วเงยหน้ามองพยาบาลที่ทำหน้าที่ส่งเครื่องมือก่อนจะหันมองซ้ายขวาแล้วนึกขึ้นได้ว่า ในห้องไม่มีใครแล้ว และเป็นเธอเองที่ต้องทำหน้าที่นี้ ก่อนจะเอ่ยขอกล้องส่องที่เป็นรุ่นที่ล่าสมัยแล้วกับพยาบาลตรงหน้าอีกครั้ง แล้วบอกพยาบาลให้ไปเตรียมสารฉีด เพื่อสอดกล้องเข้าไปดูในเส้นเลือด

เสียงลมถูกปล่อยออกเข้าไปยังในถุงใส่ของเหลว ไอหมอกจึงใช้อุปกรณ์อาร์มี่[1]ง้างแผลตรงที่มีกิ่งไม้เสียบอยู่แล้วค่อยๆเอากิ่งไม้ออกและระวังไม่ให้เนื้อเยื่อปอดฉีกขาดเพิ่ม ในขณะที่พยาบาลทำหน้าที่เอาผ้าก๊อซช่วยห้ามเลือดในระหว่างที่รอให้ไอหมอกเอาเครื่องดูดสูญญากาศดูดเลือดออก

การผ่าตัดทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่งตอนนี้ไอหมอกกำลังเย็บเยื่อขาวและตัดแต่งแผลให้คนเจ็บ ส่วนแผลตามจุดอื่นๆไม่หนักมากเท่ากับตรงทรวงอกและบริเวณศีรษะที่ต้องเย็บหลายจุด และพรุ่งนี้ต้องทำสแกนซ้ำเพื่อดูว่ามีภาวะเลือดออกผิดปรกติในสมองหรือเปล่าจะได้ให้ยาละลายลิ่มเลือดให้ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง

การผ่าตัดใช้เวลากว่าสามชั่วโมง ทุกอย่างเรียบร้อยรอแค่คนเจ็บฟื้นและทำCT[2]อีกครั้ง...ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรต้องห่วง

"ถ้าคนเจ็บฟื้น โทรตามได้เลยนะคะ" ไอหมอกหันไปบอกกับพยาบาลที่ทำหน้าที่ดูแลผู้ป่วยชาย

"ค่ะคุณหมอไอหมอก"

ร่างสูงถูกเข็นขึ้นมาเอาไว้ในห้องพักฟื้น สายยางระโยงระเยงไม่ว่าจะเป็นน้ำเกลือ ขวดยาและให้เลือด ไอหมอกยังคงยืนมองร่างที่ยังไม่ได้สติ เธอสังเกตใบหน้าอีกครั้งหลังจากที่ถูกทำความสะอาดจนทั่วร่างกาย จนได้เห็นใบหน้าชัดๆ ที่ดูก็รู้ว่าเป็นคนต่างชาติ รอยสักที่ดูน่ากลัวอยู่ที่ลำคอและแขน เธออดคิดไม่ได้ว่าที่ผู้ชายคนนี้ถูกทำร้ายมา เขาเป็นคนดีหรือว่าคนชั่วกันแน่ แล้วเขาไปทำอะไรมาถึงได้โดนทำร้ายมาขนาดนี้

ไอหมอกยกข้อมือขึ้นดูเวลา ตอนนี้เกือบจะเที่ยงวันแล้ว ไอหมอกเดินออกมาจากห้องพักฟื้น กลับไปที่ห้องพักแพทย์เพื่อเตรียมตัวกลับที่พัก ความจริงโรงพยาบาลแห่งนี้ก็มีห้องให้แพทย์อยู่ แต่สภาพห้องเป็นแค่ห้องพักไม้เก่าๆและมีเสาที่ตกน้ำมันอยู่หนึ่งต้น และไอหมอกค่อนข้างกลัวสิ่งที่ลี้ลับ เธอจึงขอออกมาเช่าห้องพักอยู่ที่ไม่ห่างจากโรงพยาบาลมากนัก ถึงแม้ห้องจะไม่หรูแต่ถือว่าเป็นห้องพักของตึกที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่กี่ปี และแน่นอนว่ามันดีกว่าที่ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมให้

เมื่อเดินเข้าห้องไอหมอกก็จัดแจงเตรียมต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไข่ กินง่ายๆเพราะตอนนี้รู้สึกง่วงเต็มทีและเหนื่อยจนหมดแรง เธอกินเสร็จก็อาบน้ำนอน นี่คือวันๆหนึ่งของหมออินเทิร์นในชนบทอย่างเธอ

ตอนเย็น 06.00น.

"ป้าคะข้าวเหนียวหนึ่งห่อ หมูปิ้งสามไม้ค่ะ" ไอหมอกยืนสั่งแม่ค้าที่หน้าตึก ก่อนจะดูดกาแฟที่ซื้อมาก่อนหน้านี้

"วันนี้หยังมาออกเร็วกั๊ดคุณหมอ" (ทำไมวันนี้ออกเร็วล่ะคะคุณหมอ)

"มีเคสหนักเข้ามาเมื่อเช้าค่ะป้า แถมเมื่อคืนก็มีแอคมิดหลายเตียงเลย" ไอหมอกตอบพลางยื่นมือรับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งพร้อมกับจ่ายเงินให้พอดีกับค่าข้าว

"อิดโถ๊ะล่ะสิ สู้ๆเน้อคุณหมอ" (เหนื่อยแย่เลย สู้ๆนะคุณหมอ)

"อิดโถ๊ะ อ๋อ...ขอบคุณค่ะป้า" ไอหมอกทวนคำพูด เพราะบางครั้งก็มีบ้างบางคำที่เธอยังจำไม่ได้หมด

ไอหมอกรีบเดินไปที่โรงพยาบาลที่อยู่ห่างกันไม่กี่เมตร ทันทีที่เข้ามาที่ห้องพักแพทย์ไอหมอกก็รีบกินทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะออกไปราวน์OPD[3] และราวน์เคสคนไข้ของตนเองต่อ ส่วนคนไข้ที่เธอเจอและเป็นคนผ่าตัดให้ตอนนี้ถูกมอดิฟายเคส[4]ให้เป็นคนไข้ในความดูแลของอาจารย์หมอที่นานๆจะเข้าโรงพยาบาล หรือไม่ก็จะเข้าก็ต่อเมื่อมีเคสพิเศษ เพราะอาจารย์หมอจะอยู่โรงพยาบาลในตัวเมืองเสียส่วนใหญ่

หลายวันต่อมาที่ห้องพักฟื้น

เปลือกตาที่นิ่งมานานหลายวัน วันนี้เริ่มขยับไปมาซ้ายขวาอยู่สักพัก ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา เขากะพริบตาถี่ๆพร้อมกับส่งเสียงในลำคอด้วยอาการคอแห้ง

ในขณะที่พยาบาลในวอร์ดที่เดินดูสายน้ำเกลือ กระปุกยาตามเตียงอื่นๆอยู่ เห็นว่าคนไข้เตียงที่นอนนิ่งมานานหลายวันเพิ่งฟื้น เธอจึงรีบเดินมาหาคนไข้

"คนไข้คะ นอนลงก่อนค่ะอย่าเพิ่งลุก รอให้คุณหมอมาตรวจก่อนดีกว่า" พยาบาลพูดก่อนจะรีบเปลี่ยนภาษา แต่เป็นคำง่ายๆที่เธอพอจะสื่อกันได้

"Pleases stay in bed. Doctor's orders" (กรุณาอยู่บนเตียง เป็นคำสั่งของหมอ)

...สายตาคมนัยน์ตาสีอ่อนมองหน้าพยาบาลที่กำลังพูดกับเขา เธอมีท่าทีที่ดีใจที่ผมฟื้นแต่เดี๋ยวก่อนนะ...พยาบาลชุดขาว นี่เขาอยู่โรงพยาบาล เขาเป็นอะไรมาถึงได้อยู่โรงพยาบาล...

เสียงในหัวของเขาดังก้องอยู่ในใจ ในขณะที่เขานอนมองเพดานสีขาว กลิ่นยา กลิ่นน้ำยาแอลกอฮอล์ส่งกลิ่นตลบอบอวลกันไปหมด

"คุณหมอคะ คนไข้ของคุณหมอฟื้นแล้วค่ะ" เสียงปลายสายรีบพูดทันทีที่ไอหมอกรับสาย

"ได้ค่ะ เดี๋ยวหมอไปค่ะ" ไอหมอกเขียนใบCTเสร็จก็รีบเดินออกไปดูคนไข้ที่เธอเฝ้าดูมาตลอดหลายวันในวันที่อาจารย์หมอไม่ได้เข้ามา