บทที่ 8 ตอนที่6

"ฉันคิดว่า เขาก็ไม่ได้ดูมีพิษมีภัยอะไรและฉันก็ยินดีที่ให้อยู่กับฉันไปก่อน แล้วจะหางานให้ทำเพื่อที่จะได้มีรายได้" ไอหมอกพูดอย่างที่ใจคิด บางครั้งเธอก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรกัน กับคนคนนี้เธอถึงได้อยากดูแลและแคร์ความรู้สึก

"เป็นนางฟ้าหรือไง บ้าไปแล้ว"

"ใช่ ฉันนี่แหละนางฟ้าตัวจริง แต่ดันลืมเวทมนต์เฉย" น้ำเสียงที่ไม่ได้บอกว่าพูดเล่น ทำให้นิวเยียร์ถึงกลับส่ายหน้าไปมาพร้อมกับถอนลมหายใจออกมาแรงๆ

"ฮึ ไม่ใช่ว่าเขาหล่อหรอ...สี่โมงแล้ว ตัดเวรแล้วนี่วันนี้ไม่ต้องอยู่เวรดึก" จะบอกว่าเธอไล่เพื่อนเธอทางอ้อมก็เถอะ เพราะว่าตอนนี้เธอง่วงเหลือเกิน

"ก็ได้ ก็ได้รู้หรอกว่าไล่" ไอหมอกไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มกับเพื่อนของเธอได้ที่พูดออกมาได้ตรงใจที่สุด

"อย่าลืมไปหาสุดหล่อของเธอล่ะไอหมอก" เพื่อนสาวพูดอีกประโยคก่อนจะเอาผ้าห่มคลุมโปงราวกับว่าตอนนี้บทสนทนาได้จบลงแล้ว

นิวเยียร์อดคิดไม่ได้ว่า 'หรือจะเป็นคนนี้...นี่เพื่อนเรากำลังจะมีแฟน?'

ไอหมอกยิ้มอีกครั้งให้กับคำว่าสุดหล่อของเธอ เพื่อนเธอนี่รู้ใจจริงๆว่าเธอน่ะแพ้คนหล่อ ไอหมอกแวะซื้อของกินที่ขายอยู่หน้าโรงพยาบาล เป็นร้ายชำเล็กๆและขายอาหารพื้นเมือง แต่สำหรับเธออาหารที่เธอสั่งทำพิเศษง่ายๆก็คือผัดกะเพราหรือไม่ก็ข้าวผัด ที่มักจะมาสั่งกินประจำเวลาพักหรือไม่ก็บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ซื้อตุนเอาไว้ที่ห้องเวลาที่หิวกลางดึก

"ป้าคะขอข้าวผัดหมูค่ะวันนี้"

"ได้เจ้าคุณหมอ"

ไอหมอกสั่งอาหารเสร็จก็เดินไปหยิบนมกล่อง ขนมที่คิดว่าคนไข้ของเธอกินได้และกินเป็น รอไม่นานเธอก็ได้ข้าวผัดหมูร้อนๆใส่ถุง พร้อมกับขนม นมกล่อง เดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง

"กิ๋นอะหยังคะคุณหมอ" (กินอะไรคะคุณหมอ)

"อ๋อ ของคนไข้ไม่ใช่ของหมอหรอกค่ะ"

"ใจ๋ดีแต้ๆ" (ใจดีจริงๆ)

"หมอขอตัวก่อนนะคะ" ไอหมอกยิ้มกลับพร้อมกับเอ่ยขอตัวอย่างสุภาพกับพยาบาลที่กำลังเดินสวนทางกับเธอ

ภายในห้องนอนรวมมีเตียงผู้ป่วยเรียงรายแยกฝั่งชายหญิง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆลอยอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นอาหารที่โชยมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่เสิร์ฟอาหารที่กำลังเข็นรถอาหารขึ้นมาบนตึกผู้ป่วย มื้อเย็นวันนี้เป็นข้าวต้มไก่กับส้มหนึ่งลูก ที่เตียงด้านในสุดริมประตูมีดวงตาคมที่กำลังมองมาที่คุณหมอที่เขาคุ้นหน้าแต่ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่เสื้อกาวน์เป็นคนคนเดียวกันกับที่บอกว่าจะมาหาตอนเย็น กำลังเดินแซงรถเข็นอาหารแล้วตรงมาที่เตียงเขาพร้อมกับถุงพลาสติกที่ถูกยกมาวางที่โต๊ะด้านข้าง

"ได้ข่าวว่าไม่กินข้าว หมอก็เลยซื้อข้าวผัดหมูมาฝากค่ะ"

"ลองกินแล้วแต่ไม่อร่อย ก็เลยไม่กิน" ลีอองตอบตรงๆ ถึงแม้เสียงจะไม่ดังมากแต่ก็พอให้เจ้าหน้าที่ที่กำลังเดินเสิร์ฟอาหารตามเตียงได้ยิน แต่ก็แค่ยิ้มออกมาแล้วทำหน้าที่ของตนเองต่อ

"คุณควรรักษาน้ำใจเจ้าหน้าที่ห้องครัวของที่นี่นะคะ" ไอหมอกพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นการตักเตือน เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำหน้านิ่งๆ ไอหมอกก็เลยพูดขึ้นอีกประโยคแต่เป็นกับคนที่อยู่เตียงข้างๆกัน

"อร่อยไหมคะคุณตา" ไอหมอกรู้ดีว่าเตียงนี้มานอนที่นี่หลายวันแล้วก็คงเบื่ออาหารของโรงพยาบาล แต่ทว่าวันนี้คุณตากินได้มากขึ้นและกินหมดถาดหลุมสเตนเลสที่โรงพยาบาลตักให้

"ลำขนาด กิ๋นอะหยังก่อลำไปหมด" (อร่อยมาก กินอะไรก็อร่อยไปหมด) คุณตาตอบยิ้มๆ

อาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นข้าวต้มไก่ที่คุณตาชอบก็ได้ ไอหมอกคิดแบบนั้นแล้วจึงได้หันกลับมามองคนที่ทำหน้านิ่งอีกครั้ง แล้วเดินไปหยิบถาดหลุมสเตนเลสที่วางในรถเข็น แล้วเทข้าวผัดลงไปพร้อมกับยกนมและขนมปังไส้ลูกเกดวางตรงหน้า

"กินสิคะ หรือจะให้ป้อน"

"ก็ไม่ติดนะ" ไอหมอกถึงกับย่นหน้าให้กับลีอองเมื่อลีอองเอาคำพูดของเธอมาพูด

"อันนี้เรียกว่าอะไร เขี่ยผักออกให้หน่อยได้ไหม...ครับ" ลีอองเขี่ยผักสีเขียวออกพลางถามว่าอันที่เขี่ยอยู่เรียกว่าอะไร แถมพ่วงคำสุภาพเพื่อให้ประโยคของเขาน่าฟังขึ้น

"ผักคะน้าค่ะต้องกินผักด้วย และที่สำคัญคนไข้ต้องกินเองค่ะ" คำตอบของไอหมอกทำให้มุมปากหยักขยับเล็กน้อย ลีอองใช้มือตักข้าวเข้าปากแล้วค่อยๆเคี้ยวเพื่อให้รับรู้รสชาติ ทุกคำที่เขาตักเข้าปาก เขาไม่ลืมที่จะเขี่ยผักออกโดยที่ไม่ได้สนใจว่าจะโดนดุหรือไม่ก็ตาม

ไอหมอกให้พยาบาลเอาสายน้ำเกลือออกถ้าหมดกระปุกที่ให้และเฝ้าสังเกตอาการ เพราะผลตรวจเมื่อเช้าถือว่าคนไข้เตียงนี้มีภาวะที่ปรกติได้อย่างรวดเร็ว นั่นหมายถึงว่าเป็นคนที่แข็งแรง ออกกำลังเป็นประจำทำให้ทุกอย่างฟื้นตัวได้เร็วแม้กระทั่งแผลที่ผ่าตัด ยกเว้นแค่ความจำที่ยังไม่กลับมา

เธอนั่งมองและพิจารณาใบหน้าของคนที่นั่งกินข้าวอยู่บนเตียงราวกับถอดจิตออก 'เขาหล่อ...มาก มากถึงมากที่สุด แต่เป็นหล่อแบบร้ายๆ เถื่อนๆอย่างบอกไม่ถูก ถ้าไม่มีรอยสักคงจะไม่น่ากลัวแบบนี้ กลัวเหรอ ไม่! ฉันไม่ได้กลัวเขาเสียหน่อย แล้วดูสิ เส้นผมสีเข้มที่ดูเข้ากับใบหน้าหล่อๆ ไหนจะหน้าผากที่กว้างมีคิ้วดกเรียงเส้นกันสวย ขนตายาวเป็นแพราวกับผู้หญิง นัยน์ตาสีอ่อนที่กำลังมอง...มองมา ห๊ะ! เขากำลังมองมาที่เรานี่ ตายแล้ว ตายแล้วยัยไอหมอกเอ้ย จะทำหน้ายังไงล่ะทีนี้' ใบหน้าของไอหมอกกำลังแสดงความรู้สึกชอบใจ ตกใจ เคลิบเคลิ้ม และยิ้มจนลนเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกมองกลับ

"ถ้าจะมองผมขนาดนี้..." ลีอองพูดลากเสียงยาว เพื่อรอดูว่าหมอที่อยู่ตรงหน้าเขาจะพูดหรือทำหน้ายังไงอีก

"มองเหรอ หมอเปล่ามองเสียหน่อย หมอมองข้าวต่างหาก"