บทที่ 20 ตกลงเราเป็นอะไรกัน

เสียงจูบ ‘จ๊วบ…จ๊วบ…’ ดังชัดในห้องที่เงียบงัน แต่ในใจฉันมันกำลังปั่นป่วนเหมือนพายุ

ขาทั้งสองข้างสั่นพร่า เข่าอ่อนลงโดยไม่ทันตั้งตัว จนหมอต้องโอบตัวฉันไว้แน่นขึ้น แขนเขากระชับราวกับกลัวฉันจะทรุดลงไปกับพื้น

ริมฝีปากเขาผละออกมานิดเดียว แต่ยังแตะแผ่วอยู่ตรงริมฝีปากฉัน เสียงกระซิบชิดอกสะท้อนลอดเข้ามาใน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ