บทที่ 36 แล้วรู้มั้ยว่าฉันเป็นอะไรกับพี่เวย์

และแล้ว...วันที่รอคอยก็มาถึง

ฉันนั่งกอดหมอนใบใหญ่ไว้แน่น บนโซฟาสายตามองนาฬิกาที่ผนังห้องวนไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

“จะกอดให้หายคิดถึงเลย...คอยดู!” พูดกับตัวเอง เหมือนสั่งการล่วงหน้า

ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มตรงหมอเวย์ส่งข้อความมาบอกตั้งแต่เย็นแล้วว่า จะถึงช้าหน่อย เพราะต้องแวะกลับบ้านเอาของบางอย่างก่อนแล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ