บทที่ 38 รู้แต่...พี่เป็นผัวพาย

ฉันเขินจนแทบอยากมุดโซฟาหลบหายไป แต่พอเห็นสายตาคมกริบของหมอเวย์ที่จ้องมาเหมือนจะกลืนกิน...

หัวใจก็เต้นแรง... จนยอมแพ้หมดรูป

ฉันค่อย ๆ โน้มตัวลง ไล้ปลายนิ้วเรียวไปตามแนวต้นขาแน่นตึงของเขา กล้ามเนื้อภายใต้ปลายนิ้วสั่นกระตุก อย่างควบคุมไม่อยู่ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปสัมผัสแกนกายใหญ่โตที่แข็งตึงจนร้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ