บทที่ 2 ตอนที่ 1 บทลงโทษของเด็กหนีเที่ยว
ตอนที่ 1 บทลงโทษของเด็กหนีเที่ยว
03.30 นาฬิกา
กว่าดารัณจะลากสังขารที่เกือบจะเมาแอ๋กลับบ้านมาได้ ลำบากมาก แต่ไม่เป็นไร เธอว่าแบบนี้สนุกกว่านอนโง่ ๆ อยู่ที่บ้านเยอะ ทั้งได้เจอเพื่อน เจอแสงสี ไหนจะรสชาติแอลกอฮอล์ที่หวานละมุนชุ่มคออย่างคืนนี้
“โคตรสนุก”
พรึบ!
แสงสว่างจากดวงไฟภายในห้องสว่างพรึบ ทั้งที่มือเล็กยังเอื้อมไปไม่ถึงปุ่มเปิดด้วยซ้ำ แบบนี้หมายความว่าอะไร?
“สนุกมากสินะ คงได้สนุกแค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้นแหละ ดารัณ” ผู้เป็นพ่อยืนเอ่ยสีหน้าราบเรียบ กวาดสายตามองดารัณตั้งแต่หัวจรดเท้า
ลูกไปเที่ยวมาคงจะสนุกมาก ถึงขั้นต้องถอดรองเท้าส้นสูงเดินเลยทีเดียว ชักอยากรู้ อาการตอนนี้เป็นยังไง เมามาก หรือแค่เมากรึ่ม ๆ ถ้าให้เดา สภาพนี้คงเกือบกลับบ้านไม่ถูกมากกว่า
“พอเถอะ ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้” เตยหอมรั้งแขนพ่อของลูกที่หมายจะเดินเข้าไปใกล้ลูกให้ถอยห่างออกมา ตอนนี้โฬมคงจะโกรธรัณมาก เธอกลัวเขาจะพลั้งมือใช้ความรุนแรงกับลูก
เรื่องนี้หากสืบถามความจริง ดารัณไม่ได้มีส่วนผิดทั้งหมด เรา ๆ ต่างก็มีส่วนผิดด้วยกันทั้งนั้น เพราะที่ผ่านมาเรามัวแต่ทำงานงก ๆ ปล่อยให้ลูกใช้ชีวิตลำพัง อยากจะทำอะไรก็ทำ ไหนจะปล่อยปะละเลยมาตลอด ไม่แปลกหรอกที่รัณจะกู่ไม่กลับแบบนี้
รัณก็เหมือนโฬมสมัยเป็นวัยรุ่นนั่นแหละ พูดไม่จำ เตือนไม่ฟัง ยิ่งพูดก็ยิ่งรั้น ถอดแบบกันมาแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์
“เช้านี้จะได้เห็นดีกัน!” โฬมชี้หน้าคาดโทษดารัณลูกสาวคนโตที่ยืนสบตาเขาตาแป๋ว แก้มแดงปลั่ง ที่แก้มแดงไม่ได้แดงเพราะรู้สึกผิดหรอก แต่แดงเพราะดื่มมาเยอะมากกว่า
ถึงตอนนี้ก็ยังสงสัย ทำไมดารัณไม่เกิดมาเป็นผู้ชายให้รู้แล้วรู้รอด จะเกิดมาเป็นผู้หญิงทำไม ถ้าเกิดเป็นเด็กผู้ชายซะก็จบเรื่อง เขาจะได้ไม่ต้องคอยห่วงเป็นบ้าเป็นหลังอยู่แบบนี้
ปึง!
ทันทีที่พ่อและแม่ก้าวขาผ่านประตูห้องไป ประตูก็ถูกกระชากปิดเสียงดัง ปึง! คงเป็นฝีมือคุณโฬมเหมือนเดิมนั่นแหละ เพราะถ้าเป็นแม่ แม่ไม่ทำแบบนี้หรอก
“เช้านี้จะได้เห็นดีกัน แหวะ!”
“เพราะหนูมีพ่อแบบนี้ไง หนูถึงได้เบื่อ ๆ เบื่อบ้าน เบื่อทุกอย่าง” ไม่รู้พ่อจะบังคับให้กลับมาอยู่บ้านทำไม ในเมื่ออยู่คอนโดก็ดีอยู่แล้ว เธอละเบื่อการกลับมาแล้วทะเลาะกันทุกวันแบบนี้มาก เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อที่สุด!
ดารัณไม่ยักเห็นข้อเสียของการอยู่คอนโดสักนิด..
ที่นั่นทั้งสะดวกสบาย อยากออกเวลาไหนก็ได้ จะกลับกี่โมงก็แล้วแต่ ไม่เคยต้องเกรงใจใคร แถมยังไม่ต้องคอยกดรีโมตประตูบ้า ๆ ก่อนออกอีก มีแต่ข้อดีทั้งนั้น
“โอ๊ย อยากกลับไปอยู่คอนโดใจแทบขาด” แต่การจะกลับไปครั้งนี้ คงต้องหาซื้อห้องใหม่ เพราะห้องเดิมที่เคยอยู่ คุณโฬมขายไปแล้ว ทั้งห้องเธอและห้องลีน พ่อขายเกลี้ยง คงกะไม่ให้ลูกมีที่ซุกหัวนอนที่อื่นนอกจากบ้านเลยละมั้ง
แย่! มีบ้านน่าเบื่อขนาดนี้ใครอยากอยู่ก็บ้าแล้ว
คงมีแต่ยัยลีนมั้งที่อยากอยู่ ในเมื่ออยากอยู่ก็อยู่ไปเลยจ้า เพราะรัณอยากออกไปโบยบิน ไม่อยากต้องอยู่เป็นลูกไก่ในกำมือของใคร
“เบื่อออออ” เบื่อตัวเท่าโลกไปเลย
07.30 นาฬิกา
ดารัณโดนหิ้วปีกสองข้างลงบันไดมานั่งสัปหงกอยู่ที่โซฟากลางบ้าน โดยมีผู้ชายแต่งตัวครบองค์ทรงเครื่องยืนเรียงรายรออยู่ถึงห้าคน
เธอช้อนตาขึ้นมองพวกเขาแล้ว ‘หน้าตาไม่ดี ไม่เข้าท่าสักคน’ มองจากดาวอังคารยังรู้เลย..
“มาจับโจรใช่ไหม?” คนนอนขี้เซาถามเสียงงัวเงีย ตอนนี้สมองยังไม่ตื่นดี แฮงค์จากรสชาติหวานละมุนเมื่อคืนนี้อยู่
“เลือกซะ อยากให้คนไหนมาดูแล” โฬมยืนกอดอกออกคำสั่งให้ดารัณรีบเลือกตั้งแต่ตอนนี้ที่ยังมีโอกาสเลือก เพราะหากลูกไม่เลือก พ่อคนนี้นี่แหละ จะเลือกให้เอง
“ดูแลอะไรคะ?” คราวนี้ดารัณไม่นั่งแล้ว เธอเอนตัวลงนอนบนโซฟาเลย ไม่สนด้วยซ้ำ ใครจะมองยังไง
“ก็เอามาดูแลพฤติกรรมแย่ ๆ ของคนแถวนี้”
“หนูลูกคนดีค่ะ เชิญพวกเขากลับไปเถอะ”
“!!!” นับวันดารัณยิ่งเหมือนเขาเข้าทุกที ให้มันได้แบบนี้สิวะ!
“ยืนนิ่งอย่างกับหุ่นปั้น พ่อฉันจ้างพวกนายมาเท่าไหร่ มามะ มานี่มา มาคุกเข่าตรงหน้าฉัน เดี๋ยวให้เพิ่มคนละห้าพัน”
“ดารัณ!” โฬมเอ็ดลูกสาวเสียงดัง กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับคนที่เขาหามา ไม่รู้บ้างหรือไงกว่าจะเฟ้นหาคนที่ตรงคุณสมบัติทุกประการแบบนี้มันไม่ง่าย!
1.พร้อมทำงานตลอด 24 ชั่วโมง
2.รับเฉพาะคนไม่มีครอบครัว (มีเมีย มีลูก ไม่รับ)
3.อายุตั้งแต่ 20 ปี ถึง 30 ปี เท่านั้น
4.รู้จักทักษะการป้องกันตัว
5.แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ดี
6.ไม่เคยมีประวัติชู้สาว
7.รับแรงกดดันได้ดี
8.ไม่อนุญาตให้ลาป่วยหรือลาตาย
9.ต้องไว้ใจได้ รายงานได้ทุกเรื่อง (ถ้าในโทรศัพท์มีประวัติดูหนังโป๊ ตัดสิทธิ์ทันที)
10.เงินเดือนตามความสามารถ หาก..ประพฤติตัวดีขึ้น สามารถเรียกตัวเลขกลม ๆ มาได้เลย (…อ่านรายละเอียดได้หลังจากผ่านงาน)
ข้อเสนอของดารัณ ทำให้ผู้ชายถึงสามคน พุ่งพรวดไปนั่งคุกเข่าให้ดารัณลูบหัว แม่งโคตรหมา เห็นแก่เงินฉิบหาย ไอ้สามตัวนี้ตัดทิ้งได้เลย
“ให้หนูเลือกคนไหนดีคะ สัตว์เลี้ยงน่ารักทุกตัวเลย” ดารัณนอนยิ้มมองผู้ชายทั้งสามคนที่เชื่องเหมือนหมา หากจะรับเลี้ยงก็คงไม่เสียข้าวสุก เผื่อวันไหนเมามาก สัตว์เลี้ยงจะได้ขับรถกลับให้ ดีจะตาย มีคนคอยไปรับไปส่ง
“หึ!” หนึ่งในสองคนถึงกับหลุดหัวเราะ ทำให้ร่างเล็กบนโซฟาช้อนตามอง รวมถึงคุณโฬมที่เป็นผู้ว่าจ้าง
“ใครหัวเราะ หัวเราะทำไม?” ดารัณลุกขึ้นนั่ง กอดอกถามผู้ชายทั้งสองคนที่ไม่ยอมมาคุกเข่าเป็นสัตว์เลี้ยงของเธอ ทว่าไม่มีใครยอมรับเลยสักคน จนเธอต้องถามซ้ำ “ฉันสั่งให้หัวเราะเหรอ หัวเราะทำไม” หนึ่งในสอง มีคนหนึ่งที่ยิ้ม ยิ้มอะไร ตลกมากเหรอ?
“คุณหนูดูเอาแต่ใจจังเลยครับคุณโฬม ถึงจ้างเดือนละแสนผมก็ไม่เอา ขอลาละครับ”
เจ้าของประโยคชมเชยพูดแล้วหันหลังออกจากบ้านหลังใหญ่ไปทันที เห็นแล้วน่าขันสิ้นดี ความอดทนต่ำจริง ๆ
“กูเลือกมึง ไอ้สิงหา” โฬมยกมือขึ้นชี้ไอ้หนุ่มรุ่นลูกที่เหลือยืนนิ่งอยู่คนเดียวอย่างขอไปที เขาชอบที่มันนิ่งดี ไม่ว่าดารัณจะพูดอะไรมันก็นิ่งก็เฉย คนแบบนี้แหละ ความอดทนสูง
“แต่หนูจะเลือกสามคนนี้ค่ะ” ดารัณชี้สัตว์เลี้ยงตรงหน้า พวกเขามองเธอสลับกับคนเอาแต่ใจ
“ไสหัวพวกมึงออกไป ไม่เกินหกโมงเย็น เงินโอนเข้าบัญชีแน่นอน”
“ครับ/ครับผม/ครับ!” สามหนุ่มผสานเสียงตอบเสียงดัง จากนั้นทยอยลุกขึ้นแล้วเดินจากไปทันที เหลือไว้เพียงคนถูกเลือก..
“อะไรกันคะ? คนนี้หนูไม่ได้เลือก” เธอจะเอาผู้ชายหน้านิ่งอย่างกับหุ่นปั้นแบบนี้มาทำไม ดูท่าแล้วน่าจะพูดยาก คงทั้งดื้อและด้านน่าดู
“ตั้งแต่วันนี้ไป มึงคือบอดี้การ์ดของดารัณ เข้าใจไหมสิงหา”
“ครับคุณโฬม”
“และมึงเป็นคนของดารัณ นับตั้งแต่วันนี้”
“ครับ ผมจะทำหน้าที่ดูแลคุณดารัณให้ดีที่สุดเลยครับ”
“ดี! ได้ยินแล้วนะดารัณ” โฬมหันไปยิ้มถามลูกสาวที่นั่งมองนิ่งไม่พูดไม่จา คงกำลังตกใจอยู่สิท่า แต่เอาเถอะ เดี๋ยวก็ชิน
“งั้นก็เริ่มงานตั้งแต่วันนี้เลยสิงหา”
“ครับคุณโฬม” ขณะตอบรับคำสั่ง สิงหาจ้องหน้าคุณหนูเอาแต่ใจตาไม่กะพริบ คุณดารัณที่ใครต่อใครชมว่าสวย เธอสวยจริง ๆ ขนาดเพิ่งตื่นนอนก็ยังสวย
หน้าสวยแต่นิสัยแย่ มิน่า พ่อถึงต้องเฟ้นหาคนมาดูแล ขนาดพ่อแท้ ๆ ยังรับมือไม่ไหว แบบนี้คงต้องพิจารณาตัวเองหน่อยแล้วมั้งครับคุณหนูผีดารัณ
“สวัสดีครับคุณดารัณ ผมสิงหาครับ”
“โอ๊ย! กองไว้ตรงนั้นแหละ รำคาญ!”
