บทที่ 3 ตอนที่ 2 ฉันจะให้นายทุกอย่าง
ตอนที่ 2 ฉันจะให้นายทุกอย่าง
ระหว่างวันที่คุณโฬมให้เริ่มงานได้เลย เขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องทำอะไรบ้าง เพราะนอกจากข้อตกลง ‘ดูแลอย่างใกล้ชิด’ ‘ช่วยปรับเปลี่ยนพฤติกรรม’ ก็แทบไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะป่านนี้คุณดารัณยังไม่ตื่นน่ะสิ
ผู้หญิงอะไรนอนขี้เซาจริง ๆ ทีกลางคืนละฤทธิ์เยอะนัก
สิงหา ชายหนุ่มหน้าตาดีมากความสามารถ อายุ 21 ปี เขาเรียนไม่จบ อยู่ไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง ที่ไหนมีงานมีเงินที่นั่นย่อมมีสิงหา
แต่ก่อนอาศัยสมัครงานตามป้ายประกาศ ทว่าปัจจุบันเขารับงานอิสระ งานอะไรก็ได้ที่มันได้เงินเยอะ ๆ เช่นงานก่อนหน้านี้ และงานนี้ ที่รับพ่วงกันถึงสองงาน
เมื่องานสำเร็จ เขาจะได้รับเงินสองต่อ
งานแรกดูเหมือนไม่ยาก แต่จากเมื่อคืน ‘คงยากพอตัว’ เขาคงทำไม่สำเร็จเร็ว ๆ นี้แน่ งานนี้อาจต้องใช้เวลา
งานที่สอง ผ่านฉลุย เพราะเข้าทางพ่อ ตอนนี้อุปสรรคไม่ได้อยู่ที่คุณโฬม แต่อยู่ที่คุณดารัณคนสวยต่างหาก ไม่รู้จะแผลงฤทธิ์อะไรบ้าง แล้วเขาจะอดใจไหวหรือเปล่า หากต้องชิดใกล้กับเธอทุกวัน อย่างว่า ‘อยู่ใกล้ผู้หญิงสวย ของลับมันย่อมแข็งเป็นธรรมดา’ เขาก็เหมือนกัน
“นี่! พ่อฉันบอกหรือยัง วันนี้ต้องไปส่งฉันไปร้านตัดชุด” ดารัณยืนตะโกนถามบอดี้การ์ดหน้าอ่อน ที่นั่ง ๆ เดิน ๆ ไปมา ไม่ยอมไปไหนสักที เหมือนกำลังรอเธอเรียกใช้อยู่
“ครับ”
“ไปสตาร์ทรถรอเลย เดี๋ยวลงไป”
คำว่าเดี๋ยวของผู้หญิง ราวสี่สิบนาทีเห็นจะได้ เท่าที่นั่งมองเวลาก่อนคุณหนูเอาแต่ใจจะเดินมาขึ้นรถน่ะนะ
ปึง!
“ฉันจำทางไม่ได้ ไม่ต้องมาถาม” เมื่อเข้ามาในรถ ดารัณก็เริ่มเอาแต่ใจตัวเองทันที เธอเบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อมากที่ต้องคอยปั้นหน้ายิ้มต่อหน้ากล้อง เธอเบื่อมากจริง ๆ ทั้งเบื่อและไม่เข้าใจ ทำไมคุณย่าถึงได้ชอบออกงานสังคมนัก ทั้งที่ท่านก็แก่มากแล้ว
หรือย่าอยากให้ทุกคนรู้ว่ามีหลานไม่เอาไหนอย่างเธออยู่? อับอายเปล่า
“ครับ”
“นายพูดครับเป็นคำเดียวหรือไง?”
“ครับ”
“ประสาท!”
“คุณดูหัวร้อนง่ายจังเลยนะครับ”
“ยุ่งอะไรด้วย?”
“ลองนับหนึ่งถึงสิบในใจบ้างก็ดี เผื่อจะช่วยได้”
“ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย เป็นพ่อฉันเหรอ”
“ผมก็แค่อยากทำงานนี้นาน ๆ”
“เงินดีสินะ แต่เสียใจด้วย เร็ว ๆ นี้ ฉันเฉดหัวนายทิ้งแน่!”
“จะทิ้งผมอีกกี่รอบเหรอครับ ช่วยบอกได้ไหม”
“อะไร?” พูดบ้าอะไร
“เมื่อวานคุณทิ้งผมไว้ที่โต๊ะคนเดียว”
“นายไม่ใช่คนแรกที่ฉันทิ้ง โอเคนะ แล้วก็หุบปากซะ ฉันจะฟังเพลง” ตั้งใจจะฟังตั้งแต่ขึ้นมาบนรถแล้ว ถ้าไม่ติดว่าต้องเสวนากับคนแถวนี้ก่อนน่ะนะ
เหตุการณ์เมื่อวานดารัณจำได้ลาง ๆ เหมือนว่าเธอนั่งคุยกับเขาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็หนีกลับบ้าน เหตุผลมีไม่มาก แค่ไม่อยากคุย ไม่อยากสานต่อ เท่านั้นแหละ
LongChud
ดารัณมาถึงร้านลองชุดก่อนเวลานัดหมาย ทำให้มาทันได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจากพนักงานผู้หญิงของร้านที่กำลังพูดถึงเธอ
“เร็วเข้า เดี๋ยวอีกห้านาทีอีคุณหนูเอาแต่ใจก็มาแล้ว”
“เอาแต่ใจหรือเป็นบ้า”
“น่าจะบ้ามากกว่า ฮ่า ๆ”
ทั้งสองคนซุบซิบกันสนุกปาก ต่างจากดารัณที่ตัวร้อนเป็นไฟ โกรธจนแทบจะเดินเข้าไปปัดผ้าม่านแล้วกระชากทั้งสองคนออกมาตบปากระบายอารมณ์
ขณะที่เธอกำลังก้าวขาหวังจะเข้าไปแหกอีสองคนด้านในม่าน กลับมีมือใหญ่รั้งเรียวแขนเอาไว้ เขาส่ายหน้าช้า ๆ จนเธอถลึงตาใส่
“ผมจะจัดการให้”
“ไปสิ” ดารัณหลบทางให้อีกฝ่ายที่อาสาลงมือ เดินผ่านตัวเธอไป โดยตัวเธอยืนกอดอกจ้องมองไม่ละสายตา อยากรู้เหมือนกัน ผู้ชายคนนี้จะปกป้องเธอได้มากแค่ไหนกันเชียว
“คุณดารัณลองชุดอยู่ห้องนี้เองเหรอครับ แบบนี้คงได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?” ประโยคร้อน ๆ หนาว ๆ ทำให้พนักงานสาวทั้งสองคนค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกมา เขาเลยได้จังหวะกระชากผ้าม่านที่ทั้งสองหลบซ่อนอยู่ออก
“มานั่งนินทาลูกค้าอยู่ตรงนี้นี่เอง เอาเลยไหมครับ?” สิงหายิ้มถามคุณดารัณ หากเธอพยักหน้า เขาสัญญา จะจับอีสองคนนี้ไว้ให้แน่นเลย
“เอาสิ ฉันชอบ” ไม่ทันขาดคำ พนักงานทั้งสองก็กรีดร้อง สองมือกำข้อมือบอดี้การ์ดหนุ่มของเธอแน่น
สิงหาไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ
เขากระชากผมผู้หญิงสองคนที่นินทาเธอมาประเคนให้ถึงที่เลย..
เพียะ! เพียะ!
ดารัณสบโอกาสนี้ ตบสั่งสอนทั้งสองคนไปคนละที จนแก้มอีกฝ่ายขึ้นรอยมือ แต่เธอหาสนไม่ ในเมื่อกล้านินทาให้ได้ยิน ก็ต้องกล้าที่จะโดนตบปากด้วยเหมือนกัน
“กลับ!”
“ครับ” สิงหาตอบรับ รีบผละมือออกแล้วเช็ดมือกับกางเกง สาวเท้าเร็ว ๆ เดินตามหลังคุณดารัณให้ทัน
“ส่งชุดไปให้ฉันลองที่บ้าน” ก่อนเดินออกจากร้านลองชุด ดารัณชะงักฝีเท้าพูดกับผู้จัดการร้าน จนอีกฝ่ายรีบตอบรับ
“ได้ค่ะคุณรัณ”
“ภายในเย็นนี้!” เธอพูดทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป
ทันทีที่เข้ามานั่งในรถ เจอแอร์เย็น ๆ อารมณ์ที่คุกรุ่นก็เริ่มลดน้อยลง เหลือเพียงฝ่ามือที่ยังแสบ ๆ คัน ๆ
“เจ็บมือมากไหมครับ”
“นายทำแบบนี้ทำไม”
“ผมทำอะไร”
“ก็เข้าข้างฉัน นายเข้าข้างฉันทำไม”
“แล้วทำไมผมจะเข้าข้างคุณไม่ได้ล่ะครับ?” ในเมื่อพนักงานในร้านนั่งด่าเธอปาว ๆ จะให้เขาบอกให้เธอใจเย็น ๆ เหรอ ฝันกลางวันหรือเปล่า เขาไม่ใช่คนดีขนาดนั้น
“เวลามีปัญหา ทุกคนจะบอกให้ฉันใจเย็น ๆ เก็บอารมณ์ให้เป็น เก็บสีหน้าให้อยู่ ทั้งที่ฉันเป็นผู้ถูกกระทำ”
“…”
“คราวก่อนที่ฉันโวยวายเพราะช่างมาเก็บรายละเอียดชุดตอนที่ฉันใส่อยู่ หล่อนทำเข็มเย็บผ้าทิ่มฉันจนเลือดออก มันใช่เรื่องไหม”
“…”
“ผิดที่ฉันเหรอ?”
“ไม่นะครับ”
“ทุกคนดีแต่บอกให้ฉันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ทุกวันนี้ฉันแทบไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเลยด้วยซ้ำ”
“…”
“วันนี้ทำแบบนี้ กลับไปก็คงโดนดุอีก”
“ผมจะรายงานคุณโฬมเองครับ เรื่องนี้คุณดารัณไม่ผิด”
“พ่อบอกว่าฉันดื้อ ฉันทำอะไรก็ผิดหมดนั่นแหละ”
“…”
“เฮ้อ! วันนี้ขอบคุณนะ” ขอบคุณที่เข้าข้าง ห่วงใย สนใจความรู้สึกของเธอ
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ แค่ไม่ไล่ผมออกก็พอ”
“ทำดีหวังผล”
“ทุกครั้งที่คุณรัณมีปัญหา ผมจะอยู่เคียงข้างเสมอ”
“น้ำเน่าปะ”
“ไม่น้ำเน่านะครับ”
“พ่อฉันจ้างนายเท่าไหร่ ฉันให้มากกว่า”
“…”
“มาเป็นคนของฉันเถอะ ฉันจะให้นายทุกอย่าง” ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น ๆ ถ้าตะล่อมมาเป็นพวกเดียวกันได้ เธอคงใช้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะ
“ทุกอย่าง..?”
“ใช่ ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเงิน ทอง รถ หรือ..”
“ตกลงครับ”
