บทที่ 4 ตอนที่ 3 ขอบคุณที่ไม่ทำให้ผิดหวัง
ตอนที่ 3 ขอบคุณที่ไม่ทำให้ผิดหวัง
ดารัณทำใจไว้แล้วว่ากลับถึงบ้านจะต้องโดนเรียกตัว ทว่าวันนี้มันต่างออกไป คุณโฬมเรียกสิงหา ไม่ได้เรียกเธอ ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะวางใจ ดารัณยังคงนั่งรอใจจดใจจ่อ
กระทั่งสองชั่วโมงผ่านไป
ผิดปกติมาก พ่อไม่เรียกเธอไปดุ เป็นไปได้ยังไง?
แก๊ก!
ดารัณเปิดประตูห้องออกไปสำรวจความเรียบร้อย ทุกอย่างปกติดี เหมือนสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ซึ่งมันแปลกมาก..
แปลกจนน่าสงสัย
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” สิงหาเงยหน้าขึ้นมองระเบียงชั้นสองของบ้านที่มีคุณดารัณยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดกำลังสอดส่องมองหาอะไรสักอย่างอยู่
“ขึ้นมาหาฉันที่ห้อง” จบคำสั่ง สิงหารีบสาวเท้าขึ้นบันไดทันที เธอเลยเข้าไปนั่งรออยู่ในห้อง กระทั่งเขาเปิดประตูพาตัวเองเข้ามาในห้อง กำลังจะปิดประตู “ล็อกประตูด้วย”
“ครับ” สิงหาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย จากนั้นเดินไปหยุดตรงหน้าคุณหนูเอาแต่ใจ “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”
“เอาโทรศัพท์นายมา”
“ครับ?”
“เอาโทรศัพท์มา!” ดารัณไม่พูดเปล่า เธอลุกจากโซฟาไปจับตามเนื้อตัวร่างสูง ตรงที่คาดว่าเขาเก็บโทรศัพท์ไว้ โดยที่เจ้าตัวยืนนิ่ง “รหัสหน้าจอคืออะไร”
“เอสเอส ศูนย์สี่ตัวครับ”
“โทรศัพท์เก่ามาก ค้างก็ค้าง”
“เพราะงั้นอย่าไล่ผมออกนะครับ”
“ถ้าไม่รังเกียจก็เอาโทรศัพท์เครื่องเก่าของฉันไปใช้ก่อน รอฉันมั่นใจในตัวนายเมื่อไหร่ เดี๋ยวซื้อให้ใหม่”
“ผมไม่รังเกียจ”
“ไปลบรูปฉันออกเองแล้วกัน อยากลบอะไรก็ลบ ฉันไม่ได้ใช้เครื่องนี้แล้ว” เธอซื้อเพราะวันนั้นที่ศูนย์มีสีดำแค่สีเดียว เลยใช้ฆ่าเวลาไปก่อนระหว่างรอสีที่ต้องการ แต่พอเครื่องใหม่มาปุ๊บ เครื่องนี้เธอก็ไม่ได้แตะมันอีกเลย ปล่อยให้นอนแบตหมดอยู่ในกล่องนั่นแหละ
“เครื่องยังใหม่มากอยู่เลยนะครับ” ไหนคุณรัณบอกว่าเครื่องเก่าไง?
“ใหม่นายแต่เก่าฉัน”
“ฉันเพิ่มช่องทางติดต่อของฉันในเครื่องนายให้แล้ว”
“ครับ”
“เวลาฉันทักหาหรือโทรหา ตอบให้เร็ว รับสายไว ๆ ด้วย ฉันไม่ชอบรออะไรนาน ๆ”
“ครับ ผมจะพยายาม” โทรศัพท์เครื่องละครึ่งแสน โชคดีของไอ้สิงหาจริง ๆ
“แล้วพ่อฉันเรียกนายไปคุยอะไร?”
“เรื่องที่ร้านลองชุดนั่นแหละครับ แต่ผมอธิบายคุณโฬมไปหมดแล้ว”
เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว
‘คุณโฬมเรียกไปพบที่ห้องทำงานค่ะ’
แม่บ้านเป็นคนเดินมาบอกเขา หลังจากที่ก้าวขาเข้าบ้านได้สามก้าว เขาเลยปลีกตัวจากคุณหนูไปหาคุณโฬมแทน
‘ดารัณตบพนักงานในร้านทำไม?’
‘ผู้หญิงสองคนนั้นนินทาคุณรันครับ’
‘แล้ว? อดทนไม่ได้? ทนฟังไม่ได้เลย? ก็แค่ขี้ปากคน’
‘คุณรันยืนอดทนฟังแล้วครับ แต่เพราะต้องลองชุดห้องนั้นเลยพอดี เลยเลี่ยงไม่ได้ครับ’
‘…’
‘ผมไม่รู้ว่าคุณรันยืนฟังนานเท่าไหร่ เพราะผมต้องวนหาที่จอดรถ กว่าจะหาที่จอดได้ กว่าจะขึ้นไปหาคุณรัณ คุณรัณก็ยืนโกรธจนตัวสั่น ควันแทบออกหูแล้วครับ’
‘…’
‘ผมเลยอาสาจะจัดการพนักงานสองคนนั้นให้แทน’
‘ด้วยการกระชากหัวมาให้ลูกกูตบ?’ โฬมเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ถาม ‘เข้าทางรัณเลยสิ’
‘ครับ ถ้าคนตรงหน้าเป็นผู้ชายคงไม่ต้องถึงมือคุณรัณ’
‘แล้วถ้าผู้หญิงพวกนั้นตบลูกกูล่ะ?’
‘ผมคงยอมไม่ได้ครับ’
‘ต่อให้ถูกตราหน้าว่าหน้าตัวเมีย?’
‘ครับ’
‘ดี! กูชอบมึง ชอบที่มึงพูดตรง ๆ กับกู แต่วันหลัง เลี่ยงได้ก็อยากให้เลี่ยง ช่วงนี้มีออกงานสังคม กูไม่อยากให้เป็นขี้ปาก’
‘ครับ ต่อไปผมจะดูแลคุณรัณไม่ให้คลาดสายตา และต่อไป ผมจะลงจากรถพร้อมคุณรัณครับ’
‘ดี มึงพูดแบบนี้กูค่อยโล่งใจหน่อย’
‘ไว้ใจผมได้เลยครับ’
‘กูมีลูกแค่สองคน คนนี้คงต้องฝากให้มึงช่วยดูแล อย่าทำให้กูผิดหวังสิงหา’
‘ครับคุณโฬม’
‘อืม ไปเถอะ กูหมดเรื่องจะคุยกับมึงแล้ว’
‘ครับ’
“พ่อฉันดุนายไหม?” ถ้าไม่ คงผิดวิสัยคุณโฬม
“ท่านบอกแค่ว่าถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยง ไม่อยากให้คนพูดถึงคุณรัณในแง่ลบครับ”
“แต่พ่อน่ะมองฉันในแง่ลบตลอด!”
“คุณโฬมหวังดีครับ”
“หยุดพูดเข้าข้างพ่อฉันสักที ฉันไม่อยากฟัง”
“ครับ”
“นายออกไปได้แล้ว ไว้ร้านลองชุดเอาชุดมาให้เมื่อไหร่ค่อยมาเรียกฉัน” ดารัณเดินตามหลังบอดี้การ์ดหนุ่มของตัวเองจนอีกฝ่ายออกจากห้อง เธอถึงได้ปิดประตูและล็อกประตู กลับมานั่งคิดไม่ตกที่โซฟา
พ่ออะเหรอจะไม่ดุเธอ ไม่จริงหรอก ไม่เชื่อ อมพระมาพูดยังไม่เชื่อเลย
ดารัณนอนดูงานโทรศัพท์ไม่นานนัก สิงหาก็มาเคาะประตูเรียกเธอลงไปลองชุด
การลองชุดวันนี้ผ่านไปด้วยดี ไม่มีเหตุการณ์เข็มทิ่มเนื้อจนเลือดซิบเหมือนคราวก่อน อาจเพราะช่างกดดันที่สิงหามองทุกอริยาบถไม่คลาดสายตาละมั้ง สะใจดีจัง
สิงหาทำดีมาก เดี๋ยวจะตกรางวัลให้งาม ๆ เลย
Daran : ส่งเลขบัญชีนายมาให้ฉัน
Daran : ขอบคุณที่ไม่ทำให้ผิดหวัง
