บทที่ 5 ตอนที่ 4 นอนเฝ้า
ตอนที่ 4 นอนเฝ้า
จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกลางดึก ทำให้ดาลีนที่นอนอ่านรายละเอียดงานอยู่บนเตียงของดารัณถึงกับหันมาสบตา
“ถามจริง?” ดารัณแทบไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่น้องสาวมาเตือนจะเป็นความจริง
คุณโฬมเป็นเอามากขนาดนี้เลยเหรอ?
ถึงขั้นให้สิงหาหอบที่นอน หมอน ผ้าห่ม มานอนเฝ้าเธอเลยนี่นะ! บ้าไปแล้วหรือไง?
“อือ ไม่ได้ล้อเล่น ได้ยินแม่พูด”
“แม่ก็เห็นด้วยเหรอ?”
“ไม่หรอก มันเป็นคำขาดของพ่ออะ”
“เกินไปมาก!” ดารัณพูดมีอารมณ์ แต่ก็ยอมเดินไปเปิดประตูห้องให้อีกฝ่าย สิงหาดูไม่ได้ยินดียินร้าย เหมือนนอนที่ไหนก็ได้ ขอแค่ได้นอน “นอนไม่สบายหรอก กลับไปนอนห้องนายเถอะ”
“แต่คุณโฬมสั่งให้ผมมานอนเฝ้าคุณรัณครับ” ประโยคของเขาทำให้คุณหนูขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ
“ถ้าฉันจะออกไป ฉันต้องบอกนายอยู่แล้ว”
“งั้นขอให้ผมนอนหนึ่งคืน อย่างน้อยก็ให้คุณท่านเชื่อใจ” สิงหากระซิบตอบ ทำให้ใบหน้าเคร่งเครียดของร่างเล็กเริ่มผ่อนคลายขึ้น
“ได้” จบการเจรจา
เราเข้าใจตรงกัน แต่ที่เขาไม่เข้าใจ ทำไมบนเตียงนอนของคุณรัณถึงมีผู้หญิงหน้าตาคลับคล้ายคลับคลาเธออีกคน?
คนนี้น่ะเหรอที่เป็นแฝดน้อง เหมือนกันเกินไปหรือเปล่า?
“ทำตัวตามสบายเลย ลีนแค่แวะมาคุยงานกับรัณน่ะ”
“ครับ ผมสิงหาครับ”
“อือ พอรู้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ดาลีนยิ้มทักทายชายหนุ่มตรงหน้า ทีแรกก็คิดว่าหน้าตาสิงหาคงอยู่ในระดับกลาง ๆ ไม่ได้หล่อเหลาอะไร ใครจะคิด คนใกล้ตัวพี่สาวหล่อซะขนาดนี้ รัณจะหวั่นไหวหรือเปล่าเนี่ย
สิงหาสเปกรัณด้วยสิ ผู้ชายเรียบร้อย พูดน้อย ดูแลปกป้องได้ ยิ่งถ้าสักด้วย รัณโงหัวไม่ขึ้นแน่
“เช่นกันนะครับคุณดาลีน”
“จะนอนตรงไหน นอนโซฟาสิ”
“พื้นดีกว่าครับ ใกล้ ๆ ประตู”
“โห ดักทางเข้าออกรัณเลยอะ อดหนีเที่ยวเลย” ดาลีนหยอกเย้าพี่สาวจนอีกฝ่ายหน้ายุ่ง แหงแหละ เห็นนะว่ามีหนุ่มชวนออกไปดื่มคืนนี้น่ะ แต่สิงหามาเฝ้าแบบนี้ รัณแย่แน่
“พูดไปเรื่อย” ยัยลีนนี่น่าหาอะไรมาอุดปากจริง ๆ
“งั้นลีนกลับห้องก่อนดีกว่า คุณสิงห์กับรัณจะได้พักผ่อน” ดาลีนพูดแล้วรีบโกยกองเอกสารมาไว้ในอก เดินยิ้มแฉ่งไปทางประตูเชื่อมของห้อง “ฝันดีนะ”
“โอ๊ย! จะนอนหลับหรือเปล่าเถอะ ฝันดีอะไรเล่า” หญิงสาวตอบน้ำเสียงมีอารมณ์ จบแล้วแผนการหนีเที่ยวคืนนี้ คิดแล้วสมองจะระเบิด เลือกนอนตรงไหนไม่นอน ดันมานอนดักประตู!
“ผมนอนตรงนี้นะครับ ถ้าคุณรัณจะออกจากห้อง คงต้องข้ามผมไปก่อน” สิงหาพูดเสียงเรียบ จัดแจงที่นอนเสร็จสรรพถึงได้ล้มตัวลงนอน “ผมขออนุญาตใช้ห้องน้ำห้องเดียวกับคุณรัณนะครับ”
“…”
“อ้อ ผมจะยกฝารองนั่งชักโครกทุกครั้งครับ ขอบคุณครับ”
“นายดูพร้อมมากเลยนะ ถ้าจะขนาดนี้ก็ทำตัวตามสบายเถอะ” เธอประชด! แค่พูดประชด ไม่ได้ให้ทำจริง ๆ แล้วนั่นเขาลุกขึ้นนั่งทำไม ลุกทำไม? “เดี๋ยว! จะทำอะไร”
“ถอดเสื้อนอนครับ”
“ใครอนุญาต!?”
“คุณรัณเพิ่งบอกผมเองว่าให้ทำตัวตามสบาย”
“แต่..”
“ผมชอบถอดเสื้อนอนครับ ถ้าไม่ได้ถอดคงนอนไม่หลับ”
“ถามฉันสักคำ!” คืนนี้จะหลับลงหรือเปล่า
“คุณรัณตอบผมแล้ว”
“โอ๊ย! อยากทำอะไรก็ทำ ทำไปเลย” ไหน ๆ ก็ถอดเสื้อนอนไม่เกรงใจกันขนาดนี้ คงไม่มีอะไรหนักหนาไปมากกว่านี้แล้วแหละมั้ง
แต่จะว่าไป สิงหาซ่อนรูปเป็นบ้า
เขาใส่ชุดลำลองดูหล่อเท่กว่าใส่ชุดสูทบ้า ๆ ที่ใส่เมื่อกลางวันนี้เยอะเลย
แปลกตาดีจัง
ทั้งกล้ามหน้าท้องเป็นลอนเรียงสวย ไหนจะรอยสักที่แขนบนสองข้าง เธอคงปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ บอดี้การ์ดคนนี้ดูดีเป็นบ้า
“ผมขออนุญาตปิดไฟนะครับ พอดีว่าง่วงแล้ว”
“เพิ่งห้าทุ่มเองนะ?”
“ครับ ผมง่วงแล้ว”
“ทีเมื่อวานตีหนึ่งตีสองยังนั่งคุยกับฉันอยู่เลย”
“ก็นั่นมันเมื่อวาน ไม่ใช่วันนี้”
“นายกวนประสาทฉันเหรอ?”
“ผมเปล่า แค่อธิบายครับ”
“อย่ากวนตีน ฉันขอเตือน ไม่งั้นคืนนี้นายไม่ได้นอนดีแน่!”
“จะแกล้งผมเหรอ? ผมสู้นะ”
“นี่!” มันจะมากไปแล้วนะ ไหนว่าตกลงเป็นคนของเธอแล้วไง ทำไมถึงยั่วประสาทให้เธอหัวร้อนได้ขนาดนี้ อยากลองดีเหรอ?
ได้นะ ได้เลย เดี๋ยวรัณจะจัดให้
จะทำให้ไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืนเลยคอยดู!
“ถ้าคืนนี้คุณรัณเสียงดัง ผมจะขึ้นไปนอนปิดปากคุณรันบนเตียงครับ”
“มันจะมากไปแล้วนะ!”
“อ้าวเหรอครับ ผมไม่รู้เลย”
“!!!” ตกลงจะเป็นพวกเดียวกันไหมเนี่ย ไอ้บ้าเอ๊ย!
