บทที่ 7 ตอนที่ 6 ฉันไล่นายออกแน่!
ตอนที่ 6 ฉันไล่นายออกแน่!
ความวิตกกังวล กระวนกระวายกลัวว่าอีกฝ่ายจะแพร่งพรายความลับ ทำให้ดารัณไม่กล้าละสายตาจากเขาที่กลับไปนอนบนฟูกนอน ส่วนเธอก็กลับมานอนบนเตียงเหมือนเดิม
สิงหานอนหลับตา แต่เธอน่ะ นอนไม่หลับเลย เพิ่งรู้สึกตัวก็ช่วงสายที่ดาลีนมาตามไปกินข้าวเช้าพร้อมหน้าพร้อมตา
ร่างเล็กล้างหน้าจัดการตัวเองภายในห้านาที
โต๊ะอาหารตอนนี้มีพ่อกับแม่และน้องนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ดึกดื่นไม่นอน ไม่ไปเที่ยวก็ยังไม่นอน” โฬมตำหนิลูกสาวคนโต ทำให้แม่ของลูกเอื้อมมือมาตบหลังมือเขาเบา ๆ “อย่าให้ท้ายลูก” คราวนี้ตำหนิแม่ของลูกด้วยอีกคน
“ลูกทำงาน สิงห์เป็นพยานได้ ใช่ไหมสิงห์?” เตยหอมอธิบายเหตุผลให้พ่อของลูกฟัง ก่อนจะหันไปถามลูกน้องคนสนิทของดารัณให้ช่วยยืนยัน ซึ่งคำตอบก็เหมือนที่ได้รับรายงานเกือบทุกวัน
‘คุณดารัณวุ่นอยู่กับไอแพดถึงตีสาม ตีสี่เลยครับ’
ลูกชอบทำงานตอนกลางคืนเงียบ ๆ มากกว่ากลางวัน เรื่องแค่นี้โฬมดูไม่ออกเหรอ?
“มันใช่เวลาไหม? ไม่รู้จักหลับจักนอน ขอบตาคล้ำไปหมด” ถึงจะรู้ความจริง ผู้เป็นพ่อก็เลือกบ่นอยู่เหมือนเดิม
“แค่หนูทำงานเสร็จ ส่งตรงเวลาก็น่าจะพอแล้วหรือเปล่าคะ ส่วนเรื่องขอบตา เดี๋ยวก็ดีขึ้นค่ะ มันจะดีขึ้นหลังจากที่ใครบางคนย้ายกลับไปนอนห้องตัวเอง” ดารัณหมายถึงคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หวังให้คนได้ยินรู้สึกสะทกสะท้าน ทว่าเขายืนนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างจากผู้เป็นพ่อที่เผยยิ้มมองไปทางเขา “แค่เจ็ดวันก็พอแล้วนะคะ ขอบตาหนูจะไม่ไหวแล้ว” เธอย้ำเสียงเอาแต่ใจ
“ผลตอบรับเป็นที่น่าพอใจ” ไอ้สิงห์นอนเฝ้าขวางประตูจนดารัณไม่กล้าหนีเที่ยวเลย หึหึ
“คะ?” พ่อหมายถึงอะไร หมายถึงเจ็ดวันที่เธอติดแหง็กอยู่บ้านเหรอ ใจร้าย!
“กินข้าว กินข้าว มัวแต่คุยกัน กับข้าวเย็นหมดแล้ว” เพราะเตยหอมกลัวว่าพ่อลูกคู่นี้จะมีปากเสียงกันเพิ่ม เลยต้องชวนเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่อย่างนั้นอาหารบนโต๊ะคงเย็นชืดหมดพอดี
“กินเยอะหน่อย ของโปรดรัณทั้งนั้นเลย” ดาลีนยิ้มหวานตักอาหารจานโปรดอย่างปลาทอดน้ำปลาวางให้ในจานข้าวของพี่สาว ตามด้วยกะหล่ำผัดน้ำปลาของโปรดอีกหนึ่งอย่างของรัณ “พ่อทำสุดฝีมือเลยนะ”
“รสชาติงั้น ๆ” ตักเข้าปากยังไม่ทันเคี้ยว หญิงสาวก็รีบตำหนิ ทำให้ผู้เป็นพ่อวางช้อนส้อมกระแทกจานข้าวเสียงดัง
“งั้นวันหลังให้แม่บ้านทำ จบ”
“หนูล้อเล่น ฝีมือคุณโฬมอร่อยที่สุดเลยค่ะ”
“…” ลูกกูเหมือนกู กวนตีนเหมือนกู เหมือนกูจริง ๆ
“อร่อยเหมือนแม่ทำเลย ^_^ อร่อยจริง ๆ นะ” คราวนี้หญิงสาวยิ้มแฉ่งชนิดที่เหงือกแทบแห้ง เพราะกลัวผู้เป็นพ่อจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ
เธอชอบกินกับข้าวฝีมือพ่อกับแม่เพราะอร่อยกว่าที่ป้าแม่บ้านทำตั้งเยอะ
“วันหลังพูดอีก จะได้อดกินยาว ๆ” โฬมพูดแกมน้อยใจ
“พูดนิดพูดหน่อยขี้น้อยใจจัง นิสัยผู้หญิงมาก” หญิงสาวพึมพำให้ได้ยิน จนเสียงเอ็ดดังขึ้น แต่หาสลดไม่
“ดารัณ!”
“โอ๊ย พอแล้วสองพ่อลูกคู่นี้ อะไรกันนัก เรื่องแค่นี้ก็เถียงกันได้ ตกลงจะกินไหมน่ะ ข้าวเย็นหมดแล้ว” เตยหอมปรามพ่อลูกเป็นครั้งที่สอง และถ้ามีครั้งที่สาม วันนี้ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว เดี๋ยวเธอจะเรียกแม่บ้านให้มาเก็บโต๊ะ เทกับข้าวทิ้งให้หมด โทษฐานที่ชอบเถียงกันตอนกินข้าวดีนัก “ถ้าไม่กินก็เก็บโต๊ะ!”
“แม่เป็นวัยทอง อย่าถือสา” โฬมป้องปากกระซิบกับลูกสาวฝาแฝดทั้งสองคนพลางหัวเราะคิกคัก ต่างจากแม่ของลูกที่หน้าหงิกงออารมณ์เสียไปแล้ว
หลังมื้ออาหารดารัณตั้งใจจะขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องไปเข้าคลินิกเสริมความงาม เธอนอนน้อยจนร่างกายทรุดโทรม หน้าผากเริ่มมีสิวผด จำเป็นต้องไปกำจัดให้สิ้นซาก
“อีกหนึ่งชั่วโมง สตาร์ทรถรอเลย วันนี้ฉันไปทำธุระ”
“ครับ” สิงหาตอบรับ มองจนคุณหนูผีเดินลับสายตาหายเข้าไปในห้องนอน
หนึ่งชั่วโมงไม่มีอยู่จริง เพราะเขาสตาร์ทรถรอเธอมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว รวมเวลาคร่าว ๆ เกือบสองชั่วโมงเห็นจะได้
โคตรช้า! โคตรเปลืองน้ำมัน ขี้เกียจไปเติม ไว้คุณหนูผีลงมาเมื่อไหร่ค่อยสตาร์ทรถใหม่แล้วกัน
บวกลบคูณหารไปอีกครึ่งชั่วโมง กว่าคุณดารัณจะลงมา..
“ฉันบอกว่าอะไร?” คำถามไร้คำตอบ สิงหาเงียบ “บอกให้ไปสตาร์ทรถรอไม่ใช่เหรอ”
ร่างสูงไม่โต้ตอบเหมือนเดิม จนกระทั่งเข้ามานั่งประจำตำแหน่งคนขับในรถ เขาถึงได้ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกและกดส่งรูปภาพที่อาจจะทำให้คุณหนูหุบปากได้
Singha : ส่งรูปภาพ
“นายยังปกติ..” (ดีอยู่หรือเปล่า) ประโยคหลังยังอยู่ในใจ ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกไป เพราะเธอเห็นรูปภาพที่เขาส่งมาก่อน
“มัวแต่ใช้ของเล่นอยู่เหรอครับ ลงมาช้าตั้งหนึ่งชั่วโมงครึ่ง” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ ปรับกระจกมองหลังไปมองใบหน้าคุณหนูผีแทน ด้วยที่อยากรู้ เธอจะแก้ตัวว่ายังไง
รูปภาพของเล่นเซ็กซ์ทอยที่อีกฝ่ายส่งมาทำให้ดารัณประหม่า เหงื่อเม็ดเล็กซึมผุดข้างขมับอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยง ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาเธอจะประเมินค่าเขาต่ำเกินไป
สิงหาอันตรายกว่าที่คิด
เขามักจะทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงอยู่เรื่อย
ทั้งหอบที่นอนมานอนเฝ้า ทั้งถ่ายรูปบ้า ๆ ส่งมาให้เธอ ‘ไอ้ชาติหมา!’
“ลบรูปภาพทิ้งซะ ถ้าไม่อยากตกงานภายในหนึ่งถึงสองวันนี้” ดารัณข่มอารมณ์ที่คุกรุ่นไว้ภายในใจ เพื่อหยั่งเชิงดูท่าทีร่างสูงตรงหน้า
“จะไล่ผมออกเหรอครับ”
“แล้วจะให้ฉันเก็บคนที่พร้อมแบล็กเมล์ฉันตลอดเวลาอย่างนายไว้ทำห่าอะไร!” เธอกัดฟันพูดอย่างคนที่ใกล้จะหมดความอดทนแล้วเต็มที ทำให้อีกฝ่ายเปิดไฟฉุกเฉิน ประคองรถชิดเลนซ้ายสุดจนรถจอดสนิท เพื่อหันมาสบตา
“ผมแค่อยากช่วย”
“หวังสูง!”
“ทำเองมันไม่สนุกเท่ามีคนทำให้หรอกนะครับ”
“นายคิดว่านายเป็นใครถึงกล้ามาพูดอะไรอุบาทว์ ๆ แบบนี้ใส่ฉันฮะ?”
“ลองดู เผื่อจะเปลี่ยนความคิด”
“ทุเรศ! ฉันไล่นายออกแน่ คอยดูเลย”
“คงยากหน่อย ผมเพิ่งเซ็นสัญญาทำงานสามเดือนไป เสียใจด้วยนะ..ครับ” คุณโฬมเพิ่งร่างสัญญามาให้เซ็นเมื่อเช้านี้หมาด ๆ เสียใจด้วยนะครับคุณหนูผีเอาแต่ใจ
“อย่าพลาดก็แล้วกัน ฉันไม่เอานายไว้แน่!”
“บอกตัวเองดีกว่านะครับ”
“ระวังจะไม่มีเงาหัว!” นายตกงานแน่คราวนี้!
