บทที่ 8 ตอนที่ 7 เจ้านายลูกน้องนอนกอดกัน
ตอนที่ 7 เจ้านายลูกน้องนอนกอดกัน
สิงหาไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำขู่ของคุณหนูผีเพราะเขาคิดว่ายังไงก็เอาอยู่ ในเมื่อได้รับเงินก้อนแรกมาแล้ว ไม่มีทางขาดทุน แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าเขาปิดจ๊อบงานแรกได้ภายในสิบวัน ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
เงินมา ภาพไป คลิปไป
จากนี้ไอ้สิงห์จะได้ไปใช้ชีวิตอย่างที่อยากจะใช้สักที
ส่วนคุณหนูผีเอาแต่ใจก็แล้วแต่เวรแต่กรรม ทำกรรมอะไรไว้ เตรียมรับผลกรรมได้เลย
“กลับ”
เสียงเอาแต่ใจดังแว่วเข้ามาในรถทั้งที่เจ้าตัวยังเดินมาไม่ถึงรถเลยด้วยซ้ำ ทำให้เขาที่นอนเหยียดแข้งขารีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งให้เรียบร้อยก่อนคุณหนูผีเอาแต่ใจจะมาถึงตัวรถ
ทีแรกอาสาจะลงไปคลินิกเสริมความงามด้วย แต่คุณรัณบอกไม่ต้อง เขาเลยได้นอนผ่อนคลายอยู่ในรถ กระทั่งเธอเดินกลับมา
“กลับบ้านเลยใช่ไหมครับ”
“อืม” ดารัณตอบเสียงแผ่ว ดึงแมสก์ที่ใส่ปิดใบหน้าช่วงล่างออก เธอเปิดกล้องในโทรศัพท์ดูใบหน้าตัวเองตอนนี้ที่เต็มไปด้วยรอยเข็ม “เฮ้อ!” เสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนจะเก็บโทรศัพท์
คงอีกสองสามวันกว่ารอยพวกนี้จะหายไป อดเที่ยวกันพอดี เซ็ง ๆ เซ็ง! แค่คิดก็เซ็งแล้ว แทบไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเลยสักวัน
ตลอดทางกลับบ้าน สิงหาคอยมองร่างเล็กอยู่เป็นระยะ จะว่าเป็นห่วงก็ไม่ใช่ สงสารก็ไม่เชิง เขาแค่สงสัย เธอไปทำอะไรกับหน้ามาถึงได้มีแต่รอยบวมแดงขนาดนั้น
ฉีดหน้าเหรอ ไม่เจ็บหรือไง รอยถี่ยิบขนาดนั้น?
“ตอนเย็นเอาขนมปังกับแยมขึ้นมาให้ฉันที่ห้อง”
“ครับ”
“ห้ามใครมารบกวนจนกว่าฉันจะออกจากห้องมาเอง วันพรุ่งนี้”
“ผมขอเหตุผล”
“ดูหน้าฉันสิ! ถามโง่ ๆ” เขาคิดเองไม่ได้เลยเหรอ ต้องให้บอกทุกเรื่องเลยหรือไง ช่วยฉลาดกว่านี้หน่อยได้ไหม ขอร้อง
กลับมาถึงบ้าน ดารัณตรงดิ่งขึ้นห้องทันที ตอนนี้เธออยากพัก เจ็บระบมแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว
Daran : อยู่บ้านไหม
Daran : ตอนเย็นช่วยมาล้างหน้าทาครีมให้หน่อย
Daran : ทำเองไม่ไหว
Dalene : ลีนออกมากับย่า คงกลับดึกเลย
Daran : ดูแลตัวเองด้วย
Dalene : ไหวไหม ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวช่วยบอกสิงห์ให้
Daran : ช่วยหาวิธีไล่ไอ้บ้านั่นออกจะดีกว่า
Dalene : มีอะไรหรือเปล่า
Daran : ส่งรูปภาพ (รูปของเล่น)
Dalene : สิงห์ถ่ายรูปไว้เหรอ?
Daran : ใช่ ขายขี้หน้ามาก
Dalene : ทำไมไม่เก็บดี ๆ
Daran : ไม่ทันแล้ว
Dalene : แบบนี้สิงห์ก็รู้แล้วน่ะสิว่าคุณรัณหื่นมากแค่ไหน
Daran : มั่วแล้ว ลีนนั่นแหละสอน
Dalene : แต่ลีนยังไม่ทำบ่อยเท่ารัณเลยนะ
Daran : พอ เลิกคุย ไม่คุยด้วยแล้ว ไม่มีสาระเลย
Dalene : ค่ะคนหื่น
Daran : : (
ดาลีนกล้าเรียกเธอว่าคนหื่นได้ยังไง ในเมื่อลีนเป็นคนสอนเธอทุกอย่าง ตั้งแต่ส่งคลิปวิดีโอให้ หาของเล่นมาให้ลองเล่นผ่อนคลาย ใครกันแน่ที่หื่น แล้วที่เธอเสพติดการช่วยตัวเองทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะดาลีนแนะนำหรือไง
ยัยตัวดี!
หลายชั่วโมงต่อมา
สิงหาเดินถือขนมปังและแยมขึ้นไปยังห้องคุณหนูตามที่สั่งไว้ เมื่อมาถึงเขายืนเคาะประตูอยู่พักใหญ่ แม้จะไร้เสียงตอบกลับของคนในห้อง จนแม่บ้านอาสามาไขประตูห้องนอนคุณรัณให้
ร่างเล็กนอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มเลยถือวิสาสะนั่งลงด้านข้างที่เธอนอนแล้วยื่นหลังมือไปสัมผัสลำคอขาว
ตัวเธอรุม ๆ คล้ายจะมีไข้
“กลับมาแล้วเหรอ เช็ดหน้าให้หน่อยได้ไหม”
“…”
“หมอคนนี้มือหนักมาก กัดฟันจนปวดเลยอะ” ดารัณไม่มีแม้แต่แรงจะลืมตา เลยทำได้เพียงพึมพำพูดความต้องการ
แต่ลีนเงียบและหายไปนานจนเธอสงสัย
กระทั่งร่างคุ้นเคยเดินออกมาจากห้องน้ำ
“ผมต้องใช้ขวดไหน มันมีหลายขวด” เครื่องสำอางผู้หญิงมีเป็นสิบเป็นร้อย คงรู้อยู่หรอก
“น้ำเกลือ สำลี กระดาษทิชชู หยิบถังขยะมาด้วย”
“จะนั่งหรือนอน”
“เดี๋ยวฉันทำเอง” ดารัณยื่นมือไปคว้าของในมือร่างสูง แต่ไม่เป็นผล
“เจ็บก็นอน เดี๋ยวเช็ดให้”
“ไปหยิบครีมกระปุกสีฟ้าอ่อนมาด้วย เป็นครีมบำรุง” พอเธอพูดจบ เขาก็เดินหายไปในห้องน้ำ ออกมาพร้อมครีมกระปุกสีฟ้าอ่อนสี่ถึงห้ากระปุก
ดี! ทำดีมาก รื้อออกมาให้หมด
ดารัณคว้าครีมที่ต้องการใช้มาวางข้างลำตัว “ทาตัวนี้ตัวเดียว”
“ครับ”
“ล้างมือกับน้ำเกลือ เช็ดเบา ๆ ฉันเจ็บ”
สิงหาพยักหน้าเงอะงะ พยายามทำตามที่ร่างเล็กบอกให้ได้มากที่สุด
เขาใช้สำลีเปียกหมาดเช็ดใบหน้าขาวใสที่เต็มไปด้วยรอยเข็มและรอยเลือดแห้งอย่างเบามือ ทำเพียงไม่กี่ครั้งคราบเลือดแห้งก็หลุดออกจนหมด เหลือแต่รอยเข็มแดง ๆ
“เช็ดอีกสองรอบ เดี๋ยวไม่สะอาด” ดารัณเอ่ยหลังจากที่ลืมตามาเห็นคนตรงหน้านั่งมองเหมือนกำลังรอคำสั่งต่อไป
หญิงสาวปวดระบมทุกครั้งที่สำลีเช็ดผ่านผิวหน้าไป แต่ก็เข้าใจ เบาของผู้ชายกับผู้หญิงมันต่างกัน แม้จะเข้าใจ น้ำตาเจ้ากรรมก็ยังไหลรินอยู่ดี
“เจ็บเหรอ” สิงห์ชะงักมือทันทีที่เห็นน้ำตาไหลทางหางตา เขาเห็นเธอนอนนิ่ง คิดว่าไม่เจ็บไม่ปวดเลยเช็ดแล้วเช็ดอีก กลัวจะไม่สะอาด จนลืมไปว่าเธอ..คงเจ็บมาก
“มือนายหนักมากเลย” ดารัณตอบเสียงสั่น หารู้ไม่ว่าน้ำเสียงและน้ำตาของเธอทำให้หัวใจคนตรงหน้าแทบหยุดเต้น “เจ็บไปหมดแล้ว”
“ขอโทษ ไม่รู้ว่าจะทำเธอเจ็บ เดี๋ยวเบามือกว่านี้ โอเคไหม”
“อือ” ร่างเล็กตอบทั้งน้ำตา
“ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” เอ่ยบอกเสียงสำนึกผิด ก่อนจะขยับลงจากเตียงมานั่งบนพื้น คอยใช้ทิชชูซับน้ำตาให้เธอแทน
“ทาครีมบำรุงเลย เดี๋ยวหน้าแห้ง”
“เจ็บขนาดนี้ยังห่วงสวยอีกเหรอ”
“ห่วงสิ ไม่ห่วงได้ยังไง ฉีดมาแพง”
“…” ยอมเจ็บเพื่อแลกกับความสวยสินะ
“ทาเบา ๆ” เธอพูดดัก กลัวเขาจะเผลอลืมตัว เช็ดหน้าเธอเหมือน เช็ดคราบสกปรกก่อนหน้านี้อีก ทำเองทั้งเจ็บทั้งเสียวก็จริง แต่ไม่ได้เจ็บระบมมากขนาดนี้
ตอนนี้ทาครีมบำรุงเสร็จแล้ว เขาเลยหันไปคว้าขนมปังกับแยมในถาดที่ถือขึ้นมา ยื่นให้คุณหนูผีเอาแต่ใจ
“ไปล้างมือแล้วมาทำให้หน่อย เอาแยมส้ม ป้อนด้วย ไม่อยากให้มือเปื้อน”
ไม่อยากก็ไม่อยาก เธอว่ายังไงก็อย่างนั้น ลำพังจะลุกขึ้นนั่งยังลุกแทบไม่ไหว ถ้าทำแล้วเจ็บขนาดนี้ วันหลังอย่าทำดีกว่า เห็นแล้วสงสาร
ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นคุณหนูผีสิ้นฤทธิ์
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว คืนนี้อยู่เฝ้าฉันเลยแล้วกัน กลัวนอนหลับไม่ตื่น” วันนี้ลีนไม่อยู่ คงต้องพึ่งเขาไปก่อน ถึงแม้เมื่อกลางวันจะอยากไล่ออกใจแทบขาดก็เถอะ
“ตาย?”
“ปากหมา!” เดี๋ยวตบปากแตก “ตอนกลางคืนจับตัวฉันบ่อย ๆ เผื่อมีไข้”
“สวยอยู่แล้ว ไปทำให้เจ็บตัวทำไม”
“ฉันสั่งก็ทำ ไม่ได้ให้ออกความคิดเห็น”
“ครับ” ตอบจำใจครับสุด ๆ
กลางดึก
ความเจ็บทำให้ร่างเล็กเผลอนอนพึมพำ พานทำให้คนเป็นห่วงนั่งติดแหง็กอยู่บนเตียง ไม่กล้าลงไปนอนที่นอนตัวเอง กลายเป็นว่าต้องเฝ้าเธอแบบนี้ทั้งคืน..
กระทั่งรุ่งสางที่แฝดน้องกลับมาถึงบ้าน
ดาลีนเป็นห่วงดารัณมากเพราะโทรหารัณไม่ติดตั้งแต่เมื่อคืน ครั้นจะโทรถามคนอื่นกลางดึกก็เกรงใจ พอกลับถึงบ้านปุ๊บ เธอเลยรีบตรงไปห้องรัณทันที
ภาพทั้งสองคนที่นอนกอดกันบนเตียงทำให้ดาลีนอึ้งไปชั่วขณะ..
ช่วงบนของสิงหาเปลือยเปล่า ในอ้อมแขนเขามีรัณนอนซุกซบอกแกร่งอยู่ ดูแล้วคงจะหลับสบายมาก
นี่เหรอที่ให้ช่วยหาวิธีไล่ออก?
จะให้ไล่ออกยังไง ในเมื่อเจ้านายกับลูกน้องนอนกอดกันกลมซะขนาดนี้ รัณนะรัณ จริง ๆ เลย
