บทที่ 9 ตอนที่ 8 นุ่มนิ่ม คามือ
ตอนที่ 8 นุ่มนิ่ม คามือ
ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นอัตโนมัติในช่วงเช้าเพราะสิงห์ล่างแข็ง
โดยปกติหัวล่างมักจะแข็งเป็นประจำทุกเช้า เช้านี้ก็เหมือนกัน แต่ต่างตรงที่วันนี้ไม่ได้นอนคนเดียว..
“อือ ~”
เสียงครางของร่างเล็กทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ทั้งที่แข็งจนปวดหนึบ อยากรั้งกางเกงลงให้มันได้ออกมาหายใจมากก็ตาม
ก่อนผล็อยหลับ เขาจำได้ว่าตัวเองนั่งพิงหัวเตียงมองคนสิ้นฤทธิ์ แต่ไหงตื่นเช้ามา เราถึงนอนกอดกันแบบนี้?
นานหลายนาที กว่าเขาจะกล้าขยับตัวเพื่อดึงแขนตัวเองออกจากการนอนหนุนของร่างเล็ก แต่แค่ขยับ คุณรัณก็ขยับตาม เธอเปลี่ยนจากนอนหนุนแขนเป็นหนุนอก มิหนำซ้ำมือเล็กยังวางพาดอยู่บนลำแข็งขืนที่เขาหมายจะเอามันออกมาหายใจ
เธอตั้งใจหรือแกล้ง?
แต่เขาแข็งจนปวด!
แข็งฉิบหาย แข็งแบบที่ไม่เคยแข็งมาก่อน แข็งจนอยากรูด ๆ ให้มันแตกไป
สิงหากัดฟันนับหนึ่งถึงร้อยซ้ำ ๆ แม้มันจะไม่เคยถึงร้อยเลยก็ตาม แต่อย่างน้อยเขาก็ได้พยายามแล้ว
พยายามจนหมดความอดทน!
อยากจับนักก็ล้วงเข้าไปจับในกางเกง ไม่ต้องจับผ่านกางเกงแบบนี้ มันไม่ถึงใจ
ราวห้านาทีหลังจากจับมือเล็กล้วงเข้าไปในกางเกง ร่างเล็กก็เหมือนจะรู้สึกตัว เธอกำ ๆ ปล่อย ๆ ทำแบบเดิมซ้ำ ๆ จนเขาแทบแตกพร่า ลำใหญ่กระตุกสู้มือไปไม่รู้กี่รอบ
กระทั่งมือนุ่มตั้งใจกำจนรอบแล้วขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ สิงห์ล่างที่แข็งและอัดอั้นมานาน สำเร็จความใคร่คามือทันที
เขาเสร็จและหัวใจเต้นแรง แต่ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเมื่อร่างเล็กดึงมือออกและผงกศีรษะขึ้นลืมตามอง สิงหาไม่ทันเห็นว่าเจ้าของห้องแสดงสีหน้าแบบไหน เธอมองแวบเดียวแล้วก็กระโจนลงจากเตียงหายไปในห้องน้ำ
“หึหึ” คนสบายตัวนอนหัวเราะลำพัง แม้ว่าน้ำคาวจะเลอะเปรอะเปื้อนกางเกงและหน้าท้องก็ตาม
แก๊ก
ดารัณเปิดประตูห้องน้ำเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากที่ลองทบทวนในห้องน้ำดูแล้วว่าไอ้ที่เธอจับลูบในความฝันจนมีน้ำทะลักออกมามันคืออะไร
‘ของรักของหวงของเขา’ เลยนะน่ะ เธอหน้าหนาไปจับของเขาจนแตกคามือทั้งที่เขาหลับแบบนี้ได้ยังไง หน้าไม่อาย! ถ้าสิงหารู้เข้าเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เมื่อวานเพิ่งด่าเขา ‘อุบาทว์ ทุเรศ’ ไปหยก ๆ เช้านี้เธอกลับทำเองซะงั้น รู้ถึงไหนอายถึงนั่น
ดารัณเอ๊ยดารัณ ฝันอะไรไม่ฝัน ดันฝันว่าได้จับน้องนุ่มนิ่ม ในฝันเธอจับแล้วจับอีกเพราะน้องนิ่มมาก ทั้งจับทั้งลูบ จนน้องน้ำทะลัก จะบ้าตาย!
เมื่อยืนนิ่งจนทำใจได้แล้ว ร่างเล็กเลยสาวเท้ามาหยุดยืนที่ปลายเตียง เพื่อสำรวจคนนอนให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกตัวหรือตื่น กระทั่งมั่นใจ เธอถึงได้เดินกลับไปนั่งบนเตียงตรงที่เธอนอนก่อนหน้านี้ พลางถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ” หญิงสาวนั่งหลับตาขอโทษขอโพย จากนั้นรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นข้างเตียงนอนขึ้นมาหวังจะโอนเงินเป็นการไถ่โทษ แต่ทว่า..
Dalene : มีอะไรจะบอกน้องไหม?
Dalene : นอนกอดกันแน่นเลยคืออะไร?
Dalene : จะไล่ออกไม่ใช่เหรอ
โอ๊ย! ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก เธอขอทีละปัญหาได้ไหม ขอทีละปัญหา ทีละคน ถือว่าขอร้องเถอะนะ
ตอนนี้คิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไหนจะเรื่องที่น้องเข้ามาเห็นอีก ถ้าพ่อรู้ แม่รู้ ดารัณต้องตายแน่ ๆ เขาก็คงซวยไปด้วย โอ๊ย! คิดแล้วปวดหัว อะไรก็รัณ รัณ รัณ เกิดแต่กับรัณ
หลายวันต่อมา
เกือบจะครบสองสัปดาห์ที่สิงหาคอยอารักขาดูแล
“ตกลงยังไง จะไล่ออกอยู่ไหม”
“กำลังคิดอยู่ อย่าเพิ่งเร่ง” ช่วงนี้สมองประมวลผลช้า ทั้งต้องหาคำแก้ตัว ไหนจะต้องฟังน้องแซวไม่เว้นแต่ละวันจนเผลอนึกไปถึงเรื่องเช้านั้น
เธอคิดจนสมองจะระเบิดอยู่แล้ว ช่วยหยุดพูดถึงเขาสักทีได้ไหม
“ชอบหรือเปล่า?”
“อย่านะลีน” อย่ามาตั้งคำถามแบบนี้กับเธอเชียว
“แค่ถามดู แล้วสิงห์ดูแลดีไหม”
“ตามหน้าที่”
“รวมหน้าที่บนเตียงด้วยหรือเปล่า”
“เปล่า”
“ไม่มีอะไรเกินเลยจริง ๆ เหรอ นอนกอดกันแน่นขนาดนั้น”
“ถามอีกกี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม” ระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเกินเลย จะมีก็แต่เธอที่ฝันหวานจับของลับของเขาจนแตกคามือแค่นั้นแหละ
“รัณเป็นฝ่ายกอดนะ”
“พอ ไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว” ยิ่งพูดก็ยิ่งนึกถึงจนตอนนี้แทบจะมองหน้าเขาไม่ติดอยู่แล้ว
“แล้วพรุ่งนี้จะยังไง ย่าอยากให้รัณไปนะ”
“กลัวจะไปทำย่าขายหน้าน่ะสิ”
“รัณแค่ไปยืนยิ้มสวย ๆ ข้างลุงลมก็พอ”
“จะพยายาม” ถึงแม้จะไม่อยากไปมากก็ตาม
ช่วงค่ำของวันต่อมา
หลังจากที่ลองชุดจนมีปัญหากับพนักงานหลายหน วันนี้ได้ฤกษ์ใส่ไปออกงานจริงสักที
“ใกล้ถึงแล้วนะครับ”
“อืม” อืมตอบเสียงไม่สบอารมณ์
“ยิ้มหน่อยครับ ยิ้ม”
“ยิ้มไม่ออก ไม่มีอารมณ์” เธอไม่ชอบงานสังคม ไม่ชอบที่ต้องปั้นหน้าฝืนยิ้ม มันเมื่อย!
“แต่วันนี้เป็นวันดีนะครับ”
“วันดีของใครไม่ทราบ?”
“เหมือนจะเป็นวันคล้ายวันเกิดของ..”
“ฉันต้องสนใจด้วยหรือไง” สู้เอาเวลานี้ไปนอนพักเอาแรงไม่ดีกว่าเหรอ ลำพังปัญหาชีวิตแต่ละวันก็มากเกินพอ อารมณ์ไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาหรอกนะจะบอกให้ “ตามฉันลงมาด้วย ฉันอยากกลับเร็ว ๆ”
“แต่..” เหมือนคุณโฬมจะสั่งให้คุณรัณอยู่ร่วมงานไม่ต่ำจากหนึ่งชั่วโมง หรือเขาได้ยินผิด?
“ไม่มีแต่ ห้ามพูดมาก เดินตามฉันมาเงียบ ๆ ก็พอ”
“ครับ”
ทันทีที่รถจอดดับเครื่องสนิท ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน คุณรัณยิ้มหวานเสียจนเขาสงสัย..
เธอใช่คนเดียวกันกับที่ย้อนเขาปาว ๆ บนรถเมื่อกี้นี้หรือเปล่า ใช่คนเดียวกันแน่นะ ทำไมเปลี่ยนจากหลังตีนมาเป็นหน้ามือไวขนาดนี้?
“หนูคิดถึงย่ากับลุงลมมาก ~ ทำไมช่วงนี้ไม่กลับบ้านกันเลยคะ” ดารัณถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ ปัจจุบันย่าแต่งงานใหม่ ลุงลมก็แต่งงานแล้วเหมือนกัน หากอยู่รวมกันคงไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ อีกอย่างบ้านลัดดา ย่าเซ็นยกให้แม่เตยไปแล้ว
“ย่าต้องช่วยคุณเขาดูแลงานน่ะ ไปกลับไม่ไหวหรอก”
“ย่าติดแฟนเหรอคะ?”
“รุ่นย่าแล้วยังเรียกแฟนได้เหรอ”
“ได้สิคะ เรียกน่ารัก ๆ ไง” ดารัณกอดแขนย่า ยิ้มให้จนตาหยี ก่อนจะหันไปถามผู้เป็นลุง ลุงลม พี่ชายของคุณโฬม “แล้วลุงลมล่ะคะ ติดแฟนเหมือนกันใช่ไหม”
“งานยุ่งนิดหน่อย ส่วนติดแฟนก็อีกเรื่อง” ผู้เป็นลุงไหวไหล่ตอบ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะบอบบางเอ็นดูหลานสาวคนโต “อยู่นานไหม?” แม้ดารัณจะยิ้ม แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าหลานไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายในการมาปรากฏตัวครั้งนี้ เหมือนดารัณแค่มาตามคำสั่งเท่านั้น
ดารัณเหมือนโฬมอย่างกับร่างโคลน..
“ไม่ค่ะ เดี๋ยวกลับเลย”
“จะดีเหรอ”
“ดีสิคะ ก่อนกลับหนูจะแวะไปหาอะไรกินด้วย”
“ทำไมไม่กินในงาน”
“คงเพราะรสชาติไม่เหมือนหน้าตามั้งคะ”
“กำลังจะบอกว่าอาหารหน้าตาดี แต่รสชาติ..”
“เลี่ยนค่ะ ไม่มีความอร่อยเลยสักนิด”
“เข้าใจ ๆ” เรื่องนี้คงช่วยแก้ต่างไม่ได้ เพราะรสชาติอาหารเป็นอย่างที่ดารัณพูดจริง ๆ “คนดูแลเหรอ?” ลมมองผ่านหลานสาวไปยังผู้ชายร่างสูงที่ยืนประกบดารัณไม่ห่าง
“ใช่ค่ะ ชื่อสิงหา คุณโฬมจ้างมาให้ดูแลหนู”
“เป็นถึงขนาดนี้เลย?”
“ใช่ค่ะ ใจร้ายใจดำกับหนูมาก หนูเสียใจ”
“เพราะหนีเที่ยวกลางคืน?”
“…”
“ใช่ไหม?” ลมถามหลานสาว ทว่าไม่ได้คำตอบ
“อากาศตรงนี้ไม่ค่อยดี หนูเข้าไปข้างในดีกว่า” ดารัณแสร้งเปลี่ยนเรื่องคุย ฉีกยิ้มกว้าง เดินหนีเข้างาน
“ใช่ไหม?” คราวนี้ลมเปลี่ยนไปถามผู้ติดตามของดารัณแทน ซึ่งคำตอบก็ไม่ต่างจากที่คิดเพราะดารัณหนีเที่ยวกลางคืนจริง ๆ “กูไว้ใจมึงได้ใช่ไหม?” ชีวิตนี้เขามีหลานแค่สองคน หวังว่ามันคงจะไม่ทำให้รัณเสียผู้เสียคนหรอกนะ
“ครับ” สิงหาก้มหน้าตอบอย่างรู้งาน ในเมื่อเขาผ่านพ่อเธอมาได้ ทำไมจะผ่านลุงอีกคนไม่ได้ ใช่ไหมล่ะ? “ถ้าคุณลมไม่มีอะไรแล้ว ผมขออนุญาตไปดูแลคุณรัณต่อก่อนนะครับ”
“อืม” ตอบพลางมองตามหลังตาไม่กะพริบ
