บทที่ 19 19

อากาศก็ไม่ได้ร้อนจนน่าหงุดหงิด

แต่ทำไมตอนนี้ชานนท์ถึงได้รู้สึกว่ารอบข้างมันขวางหูขวางตาเขาไปเสียทุกอย่าง กระทั่งเครื่องดื่มที่แสนจะโปรดปรานถูกสาดลงคอก็ยังไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นมาสักนิด

หรือต้นเหตุมันจะมาจากการที่ ‘เผลอ’ ไปกดดูสตอรีของเหล่าเพื่อนสนิทของแสนรักเข้า

ดูเหมือนวันนี้เจ้าตัวจะออกไปเที่ยวห้างฯ แต่เหมือนไม่ได้ไปแค่กับเพื่อน แต่มีบุคคลปริศนาอีกคนที่เป็นผู้ชาย ถึงจะแค่แวบเดียวแต่ทำไมคนอย่างไอ้หมื่นจะจำเมียตัวเองไม่ได้

‘หายไปแบบนี้ กูว่าแป้งไม่มาแล้วมั้ง ป่านนี้คงทำใจได้และ’

‘ไลน์ก็ไม่ไลน์ โทรก็ไม่โทร น่าจะเป็นอย่างที่ไอ้โปบอกแล้วมั้ง’

‘หรือมีคนมาจีบแป้งวะ สวยๆ อย่างแป้งโสดได้ไม่นานหรอก’

คำพูดของไอ้พวกนั้นวิ่งมาชนหัวดังโครม ความอยากรู้ปนกับอาการบางอย่างแล่นพล่านจนคิดอะไรไม่ออกได้แต่เดินไปเดินมา

สุดท้ายตัดสินใจได้เลยคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ลังเลอยู่ขณะหนึ่งแต่ก็เลื่อนหาไลน์แสนรักแต่กลับต้องเจอเรื่องช็อก

“เหี้ยอะไรวะเนี่ย” ชานนท์ครางเสียงหลง นัยน์ตาคมเบิกกว้างกับสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

กูถูกบล็อก!

แสนรักบล็อกไลน์เขา!

ได้แต่ครางฮึ่มๆ อยู่ในลำคอ ตั้งสติได้หันไปคว้ากุญแจรีบบึ่งรถไปยังบ้านหลังเดิมที่ตอนนี้ยกให้หญิงสาวเป็นผู้ครอบครองไปแล้ว

มันค้างคาอยู่ในใจถ้าไม่ได้คำตอบวันนี้ชานนท์คงนอนตาค้างไปทั้งคืน กว่าจะฝ่าการจราจรมาถึงบ้านก็กินเวลาไปมากโข

ถุงยาที่เขาซื้อให้ยังแขวนอยู่ที่รั้วตำแหน่งเดิมเหมือนไม่ได้รับการมองเห็นจากเจ้าของบ้าน

กูว่าแม่งแปลกๆ ละ

ต่อให้แสนรักต้องออกไปทำงานติดกันหลายวันมากแค่ไหน แต่เธอไม่น่าจะปล่อยให้ใบไม้แห้งเต็มหน้าบ้านขนาดนี้

นิสัยของหญิงสาวเป็นพวกรักสวยรักงามรักความสะอาด ไม่มีทางที่จะปล่อยให้บ้านรกรุงรัง เหมือนเจ้าตัวไม่ได้กลับเข้ามาที่บ้านเลยมากกว่า

ทั้งบล็อกไลน์บล็อกเบอร์แถมยังไม่กลับบ้าน แบบนี้มันเหมือนกับเขาโดนทิ้งเลยไม่ใช่หรือไง

“เหอะ!”

นาทีนี้ชานนท์ได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอ ยืนงงอยู่หน้ารั้วบ้านอยู่หลายนาทีถึงค่อยตัดสินใจกลับขึ้นรถ

คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์แปลกเบอร์นั้นที่แสนรักใช้โทรหาเขาวันที่เจอกันวันสุดท้าย

โทรติดแต่ไม่มีคนรับสาย เขาโทรซ้ำๆ ประมาณสามสี่รอบแต่ผลก็ออกมาเป็นเหมือนเดิม

ชานนท์มุ่นหัวคิ้วขบกรามแน่น อารมณ์จากที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้อารมณ์บูดยิ่งกว่าเก่าเพราะสิ่งที่ได้รับมีแต่เรื่องน่าขัดใจเต็มไปหมด

ส่งข้อความบอกเพื่อนว่าจะเข้าไปหา เพราะคิดว่าเวลานี้กลับห้องไปก็เท่านั้น ชานนท์ต้องการระบายความอึดอัดที่เกิดขึ้น

อธินเพิ่งเห็นข้อความของไอ้ตัวดีที่ส่งมาประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ข้าวมื้อแรกยังไม่ทันตกถึงท้องด้วยซ้ำก็มีคนมาเคาะห้องบอกว่ามีแขกมาหา

“ไม่มีงานการทำหรือไงไอ้ห่า พักนี้กูเห็นหน้ามึงบ่อยกว่าครอบครัวอีก”

ป้าแม่บ้านบอกว่ามีเพื่อนมาหาไม่ได้บอกว่าเพื่อนคนไหน แต่อธินก็พอจะเดาออกเพราะช่วงนี้คนที่เข้าๆ ออกๆ บ้านเขาราวกับบ้านตัวเองก็มีมันอยู่ตัวเดียว

“แดกของกูหมดตู้แล้วมั้ง” เขาไม่ได้หวงของแต่นี่มันกลางวันแสกๆ ใจคอมันจะดื่มตั้งแต่หัววันเลยหรือไง

“ไม่หาแดกข้าวแดกปลาก่อน”

พูดไปก็เหมือนทะลุหูซ้ายออกหูขวา สภาพแบบนี้ไม่รู้ไปโดนตัวไหนมาถึงได้ดูงุ่นง่านแบบนี้

“กูแวะไปบ้านมา” 

ชานนท์เมินคำพูดของเพื่อนแล้วบอกเรื่องที่ตัวเองเพิ่งพบเจอมา ใบหน้าคมเข้มมีร่องรอยกังวลปรากฏอยู่บ้าง

“เหมือนแป้งย้ายออกไปแล้วเลยว่ะ”

“ก็เลิกกับมึงแล้ว จะไปไหนมันก็เรื่องของเขา” เจ้าของบ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ อันที่จริงอธินถือว่าเป็นหนึ่งคนที่เริ่มรับรู้ถึงความอยากออกห่างของชานนท์ที่มีต่อแฟนสาว

เตือนมันไปตามประสาว่าจะทำอะไรก็ให้คิดเยอะๆ บางสิ่งบางอย่างถ้าตัดสินใจลงไปแล้วมันอาจจะย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ง่ายๆ

อธินไม่ได้อยากฟอกขาวให้ตัวเอง เพราะเขารู้ว่าความจริงแล้วตัวเขาก็ผิดที่ช่วยไอ้หมื่นโกหกแสนรักอยู่บ่อยครั้ง ต่อให้เป็นสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแต่ก็ยังยอมช่วยมัน

“แค่ห่างๆ ไม่ได้เลิก” คนพูดย่นหัวคิ้ว แค่อยากมีพื้นที่ส่วนตัวก็แค่นั้น

“ห่างแบบไหนถึงจะโอนบ้านให้ เป็นกูก็คิดว่าเป็นค่าบอกเลิก อีกอย่างมึงจะให้น้องแป้งแล้วก็ถือเป็นบ้านเขา จะกลับหรือไม่กลับ มึงไปเสือกอะไรไอ้หมื่น”

เขาเคยบอกเคยเตือนมันแล้ว แต่ก็อย่างที่บอกว่าคนอย่างมันฟังใครที่ไหน เป็นเพื่อนกับมันมานานบอกเลยว่าผู้หญิงที่ชานนท์เคยคบหาด้วยนั้น ไม่มีใครรักและดูแลมันได้ดีเท่าแสนรักอีกแล้ว

ตอนแรกขวนขวายหาทางจะไปจากเขาให้ได้ ช่วงแรกก็ระริกระรี้อยู่หรอก แต่ผ่านมาได้ไม่นานกลายเป็นสภาพนี้ได้ไงก็ไม่รู้

แต่พูดก็พูดเถอะ ตอนแรกอธินคิดว่าหลังจากที่มันเลิกกับแสนรักแล้วมันจะสานต่อกับผู้หญิงคนอื่นเลย แต่ก็ไม่เห็นมันไปส่ายหางกับผู้หญิงคนไหน