บทที่ 24 24
ปกติแสนรักต้องโวยวายตีอกชกหัว หรือไม่ก็มาแนวตัดพ้อน้อยใจ แต่วันนี้เธอนิ่งกว่าทุกครั้งแม้กระทั่งตอนนี้
“งั้นก็อย่าลืมล็อกบ้านดีๆ”
“ค่ะ ไม่ไปส่งนะคะ” ตอนอยากจะไปยังไปเองได้ รั้งแทบตายก็ยังดั้นด้นจะไปให้ได้
ชานนท์หลับตาลงแน่นกับสงครามประสาท ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน เขานับหนึ่งถึงร้อยไปกี่รอบแล้วไม่รู้
กูจะบ้า!
คอนโดฯ มีให้กลับแต่ยังไม่ใช่เวลานี้ที่อารมณ์กำลังงุ่นง่านจนน่ารำคาญ สุดท้ายก็แวบมาบ้านไอ้ซุงเหมือนเดิม เพิ่มเติมตรงที่วันนี้เลปกรก็อยู่ด้วย
นั่งดื่มกันไปสักพักคนมีเรื่องหนักใจถึงเริ่มเอ่ยปาก
“กูกลับไปบ้านมา แป้งยังอยู่ที่นั่น”
มันสองตัวชะงักไปเล็กน้อย พากันมองหน้าเขาก่อนหันไปมองหน้ากันด้วยท่าทีกวนส้นตีน อธินไม่ออกปากอะไรมีเพียงการส่ายศีรษะคล้ายระอาใจ
“สรุปคืนดีกัน?” กลายเป็นเลปกรที่ถามขึ้น ถึงว่าหน้าเป็นตูดตั้งแต่ลงจากรถ “กูก็ว่าแล้วนอกจากแป้ง ใครมันจะทนคนอย่างมึงได้”
“คืนดีเหี้ยอะไร ยังห่างๆ กันอยู่”
ชานนท์คว้าแก้วตรงหน้าสาดบรั่นดีลงคอแต่ก็ยังไม่หายจากอาการหงุดหงิดใจ
“กูแค่กลับไปดูเผื่อแป้งมีปัญหาอะไร”
“ฟังดูเป็นคนดีสัสๆ” อธินหัวเราะในลำคอได้โอกาสออกโรงบ้าง “แล้วเป็นไง แป้งยังอ้อนวอนขอให้มึงกลับไปเปล่า”
คนฟังอย่างชานนท์เหมือนโดนตอกฝาโลงจนแน่นไม่ต่างอะไรจากคิ้วเข้มที่พาดอยู่เหนือดวงตาในขณะนี้
พอนึกย้อนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็เห็นได้ชัดว่าแสนรักวันนี้กับเมื่อเดือนก่อนต่างกันราวกับคนละคน
อย่าว่าแต่อ้อนวอนเลย พูดแต่ละทีก็มีแต่ไล่
“คำตอบอยู่ที่หน้ามัน ท่าทางงี้น่าจะโดนเมียไล่ตะเพิด”
เลปกรนั่งวิเคราะห์อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แปลกใจตั้งแต่มันบอกว่าวันนี้กลับไปหาแสนรักที่บ้านแล้ว
“ท่าจะจริง ไม่ปฏิเสธด้วยไอ้ห่า”
ชานนท์เบี่ยงตัวหลบเปลือกถั่วจากการปาของเพื่อน ปากสบถคำหยาบใส่ก่อนกระแทกลมหายใจ
“ถ้าอยากกลับไป กูว่ามึงขอโทษแป้งไปตรงๆ”
เห็นภาพแบบนี้แล้วเลปกรรู้เลยว่าไอ้เพื่อนเหี้ยมันก็แค่ใจกากแถมยังปากเก่ง
ยังไม่ทันไรมันก็มานั่งหน้าเครียดแถมยังปากหนักไม่ยอมรับอีก
“ไม่รู้ว่ะ ตอนกลับมาอยู่คนเดียวมันก็ดี ไม่ต้องมานั่งปวดหัว”
นั่นไง...พูดขาดคำเสียที่ไหน คนอย่างไอ้หมื่นอีโก้มันสูงค้ำฟ้าจริงๆ
“อยู่คนเดียวเหี้ยอะไร มานั่งแดกเหล้าบ้านกูเกือบทุกวัน”
อธินเหนื่อยจะพูด อันที่จริงเขาไม่อยากเอาตัวเข้าไปเสือกปัญหาความรักของมันแล้ว
ไม่อยากเข้าข้างเพื่อนตัวเองเพื่อช่วยปกปิดแล้วไปทำร้ายจิตใจผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างแสนรัก บอกตามตรงว่าถ้าเธอหมดใจกับชานนท์จะไม่แปลกใจเลย
ซึ่งถ้าดูจากรูปการณ์แล้วน่าจะมีแววเป็นไปได้สูง
“กูว่ามึงทำแบบนี้มันไม่แฟร์กับแป้ง” เลปกรถอนหายใจบ้างก่อนที่จะเริ่มร่ายยาว
“จะมาเว้นระยะห่างไปเรื่อยๆ แบบนี้มันก็เหมือนกั๊ก ถ้าจะไม่กลับไปหาเขาแล้วก็เลิกให้เป็นเรื่องเป็นราว เลิกแล้วกันไป ต่างฝ่ายจะได้เริ่มต้นใหม่ ไม่ต้องมาคาราคาซังแบบนี้”
ข้อนี้อธินเห็นด้วยกับเลปกร ตอนมันอยากจะไปจากเมียก็เล่นจะทำทุกวิถีทาง บอกว่าหมดแพสชันบ้าง ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมบ้าง เบื่อที่แสนรักขี้บ่นจู้จี้จุกจิกบ้าง
สุดท้ายก็ยังทำเป็นหมาหวงก้าง ปล่อยเขาก็ปล่อยไม่สุดมือ มองเมียตัวเองเป็นของตายที่จะกลับไปหาเมื่อไหร่ก็ได้
“ไม่อะ ตอนนี้กูไม่อยากเลิกแล้ว”
“มึงก็เป็นซะแบบนี้ไอ้เหี้ย” อธินถึงกับยกนิ้วชี้หน้าด่า ปวดหัวกับไอ้ห่านี่เหลือเกิน
“อย่าคิดว่าผู้หญิงเขารักแล้วจะทนมึงได้ไปตลอด”
“…” คนฟังได้แต่นั่งเงียบไม่หือไม่อือ
“มึงก็อีกตัว ขยันยุให้ครอบครัวเขาแตกแยก” เลปกรโดนหางเลขไปด้วย
“เอ้า! ไอ้ห่า กูบอกก่อนแล้วนะว่าคนนี้เขาสนใจไอ้หมื่น ถ้าดีลงานกันยังไงก็เสี่ยงที่จะมีปัญหากับแป้งแน่ๆ”
“มึงก็สันดาน หมาหยอกไก่ไปเรื่อย” อธินด่าตรงแบบแสกหน้าแต่ไอ้ตัวดีก็ยังแสดงสีหน้าเหมือนเดิม
ไม่ใช่ว่าตัวเขาไม่ผิด อธินยอมรับว่าตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้หญิงหนึ่งคนต้องเจ็บปวดกับเรื่องพวกนี้
“จะด่าอะไรกูนักหนา”
ชานนท์ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย ตั้งใจมานั่งแดกเหล้าคลายเครียดแต่เสือกโดนด่าไม่หยุดตั้งแต่หย่อนตูดนั่ง
“ก็กูรู้สึกผิดกับแป้งไงไอ้ห่า ต้องมาช่วยโกหกเรื่องไม่เป็นเรื่องของมึงเนี่ย”
ถึงมันจะเป็นเรื่องงานจริงๆ แต่เจตนาของมันก็ไม่บริสุทธิ์ เขารู้ว่ามันไม่ได้มีนอกรอบเพราะเวลานัดเจอลูกค้าพวกเขาก็ไปด้วยตลอด
“กูตัดปัญหาไม่ให้วุ่นวาย พอรู้แล้วก็เป็นอย่างที่พวกมึงเห็น บางทีแป้งก็ชอบงี่เง่าไม่เข้าเรื่อง”
อธิบายไปก็เท่านั้น ชวนทะเลาะได้ตลอด
“งั้นกูถามหน่อย วันนี้น้องงี่เง่าใส่มึงมั้ยล่ะ”
“…”
“ระวังเหอะไอ้หมื่น คราวนี้มึงได้เลิกกับแป้งสมใจแน่”
ตั้งแต่วันที่ชานนท์โผล่มาที่บ้านจนถึงวันนี้ล่วงเลยมาสี่วันแล้ว แสนรักไม่ได้นับวันรอแต่ระแวงกลัวว่าอยู่ๆ เขาจะกลับมาอีกมากกว่า
แสนรักเข้าออฟฟิศเพื่อประชุมและบรีฟงานกับลูกทีมตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงสาย ช่วงเย็นมีนัดกับคุณรัตนดูเหมือนว่าทางนั้นจะซื้อของมาฝากกันอีกตามเคย
ถึงจะปฏิเสธไปเพราะเกรงใจแต่สุดท้ายลูกค้าก็พูดเสียจนเธอต้องยอมรับของอยู่ดี
