บทที่ 1 บทนำ
บทนำ
ท่ามกลางความตึงเครียดของบ้านหลังใหญ่ เห็นทีจะมีเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนต่อสิ่งที่ตนเองกระทำลงไปเลย วาจาที่เอ่ยลั่นออกไปของตนล้วนถือเป็นกรรมสิทธิ์เด็ดขาดใครก็ไม่อาจจะกล้าขัดคำสั่งได้
“ถ้าแกไม่แต่งก็อย่ามาเรียกฉันว่าแม่”
“ทำไมผมต้องแต่ง คุณแม่มีเหตุผลอะไรผู้หญิงคนนี้เสนอตัวเองชัด ๆ” กรวิชญ์ วิริยะศิลาชัย ชายหนุ่มวัยสามสิบปี ใบหน้าหล่อเหลา สัดส่วนร่างกายแข็งแกร่งงดงามราวกับรูปปั้นไม่พอใจที่แม่เขาบังคับในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงที่นั่งแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อยอยู่ตรงนี้เต็มใจแท้ ๆ
“จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ ยังไงมันก็เกิดขึ้นแล้วควรรับผิดชอบน้องซะ!”
“แล้วแบบนี้ผมไม่ต้องรับผิดชอบทุกคนที่นอนด้วยเลยเหรอครับ”
“ตากาย!”
“ผมไม่แต่งยังไงผมก็ไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด!”
“ก็ลองดู แกก็รู้ว่าทุกวันนี้ที่พ่อแกรอดตายมาได้มันเป็นเพราะใคร!”
“คุณป้าคะ ถ้าพี่กายเขาไม่อยากแต่งก็อย่าไปบังคับเข้าเลยดีกว่าค่ะ มันเป็นความผิดเนตรเอง” เนตรภัทรา กมลกร หญิงสาววัยยี่สิบสองที่ถูกครอบครัวของกรวิชญ์รับมาเลี้ยงดูตั้งแต่เธออายุสิบห้าปีหลังจากสูญเสียบุตรคนอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวไปเอ่ยขึ้นห้ามปราม
“ตอแหล! แล้วอีกอย่างอย่ามาเรียกฉันว่าพี่!” ทว่าสิ่งที่เนตรภัทราแสดงออกมา กรวิชญ์ไม่ได้มองว่ามันมาจากความจริงใจของผู้หญิงคนนั้นเลย
“ตากาย นั่นปากแกเหรอ! ทำไมถึงได้ดูถูกผู้หญิงแบบนี้”
“สำหรับผู้หญิงคนนี้มันก็สมควรแล้วนี่ครับ เผลอ ๆ คำ ๆนี้มันยังน้อยไปซะด้วยซ้ำ!”
“พูดไปก็คงจะไม่รู้เรื่อง ยังไงเรื่องแต่งงานก็ต้องเกิดขึ้น แกปฏิเสธไม่ได้กาย แกต้องทำตามที่แม่บอกเท่านั้น!” ลูกชายนางมันดื้อรั้นหัวชนฝา อีกอย่างรู้ดีว่าเจ้าตัวมันไม่มีใครจึงได้ตัดสินใจเรื่องนี้ได้ไม่ยาก
“ให้ตายยังไงผมก็ไม่ยอม!”
“แกก็เลือกเอาว่าจะแต่งงานกับเนตรหรือจะออกไปจากบ้านหลังนี้!” คำเด็ดขาดของคุณหญิงกัลยาทำให้กรวิชญ์ต้องตวัดสายตามองอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
นี่แม่เขาเอ่ยปากไล่ออกจากบ้านเพียงเพราะผู้หญิงคนนี้หรือ เนตรภัทราเอาอะไรไปเป่าหูแม่เขาถึงได้เป็นเอาถึงขนาดนี้!
น่ารังเกียจผู้หญิงคนนี้ชะมัด!
“แกเลือกเอากาย ถ้าแกเลือกที่จะไม่แต่งงานก็เตรียมเก็บเสื้อผ้าแล้วออกไปจากบ้านหลังนี้ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เงินแม้แต่แดงเดียวฉันก็จะไม่มีวันยกให้แก!”
“คุณป้าคะ...เนตรว่าเรา”
“พอเนตร นั่งอยู่เฉย ๆ ป้าไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองทำเรื่องบัดสีแล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้หรอกนะ”
คนไม่มีทางเลือกอยากกรวิชญ์ได้แต่นั่งคิดไม่ตก แววตาก็อาฆาตขนาดที่ว่าอยากจะฆ่าผู้หญิงตรงหน้านี้ให้ตายไปซะ แต่ทว่ามันเป็นเพียงแค่ความคิดจะให้ทำก็กลัวบาปเหมือนกัน
“งั้นก็ตามใจคุณแม่ แล้วผมจะทำให้ผู้หญิงตอแหลคนนี้ดูว่านรกที่แท้จริงมันเป็นยังไง!” เขารู้ว่าไม่มีทางปฏิเสธคำมารดาได้แน่นอน เช่นนั้นหากต้องการก็จะกระทำให้! คอยดูเถอะ เขาจะสร้างนรกขุมที่ลึกที่สุดขึ้นมาให้ผู้หญิงคนนี้!
หลังจากนั้นเพียงหนึ่งเดือนงานแต่งงานระหว่างกรวิชญ์และเนตรภัทราก็ถูกจัดขึ้น งานมิได้ใหญ่โตสมฐานะเพราะเจ้าบ่าวไม่ยินยอมให้เป็นแบบนั้น คนอย่างเนตรภัทราแค่มีงานแต่งแค่นี้ก็ถือเป็นบุญมากแล้ว หากมากกว่านี้เขาคงจำใจทำให้ไม่ลง!
งานในช่วงเช้าทุกอย่างราบรื่นดีทุกประการมิได้มีส่วนไหนติดขัด ทว่าพอถึงงานเลี้ยงยามค่ำคืนสิ่งที่กรวิชญ์ทำก็แทบจะทำให้มารดาบิดาและเจ้าสาวในงานแทบจะกุมขมับเมื่อชายหนุ่มขนเอาเหล่าสาวพริตตี้มาเต้นกันอย่างออกรสออกชาติในงาน กว่าที่คุณหญิงกัลยาจะออกปากไล่ให้ยกโขยงกันออกไปก็เล่นเอาแทบเหงื่อตก
ไม่นานก็ถึงเวลาส่งตัวเข้าหอผู้หลักผู้ใหญ่ต่างพากันอวยพรคู่บ่าวสาวจำยอม เสร็จสิ้นก็จากไปปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง ทว่าหลังจากที่ผู้ใหญ่ในงานออกไปได้ไม่นานกรวิชญ์ก็รีบเร่งจะสาวเท้าออกจากห้องนี้ทันทีแม้จะมีเสียงของเนตรภัทราห้ามเอาไว้
“เธอคิดเหรอว่าฉันอยากจะนอนกับเธอ แค่ได้นั่งใกล้ยืนข้าง ๆ จับเนื้อต้องตัวกับเธอตอนนี้มันก็แทบสะอิดสะเอียนเต็มทนแล้ว!”
“แต่มันเป็นธรรมเนียมนะคะ ยังไงคุณกายก็ออกไปไม่ได้”
“คนอย่างเธอมันจะไปห้ามอะไรฉันได้ ชอบนักล่ะสินอนเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองแบบนี้ น่าสมเพช!”
“เนตรไม่เคยคิดแบบนั้น เนตรไม่รู้เลยว่าคุณป้าจะจับให้เนตรแต่งงานกับคุณกาย”
“ไม่รู้หรือเธอแกล้งโง่เนตร! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าที่เธอมาทอดกายให้ฉันว่ามันเป็นแผนของเธอ”
“คืนนั้น...”
“ฮึ! พูดไม่ออกล่ะสิเพราะสิ่งที่ฉันพูดมันคือเรื่องจริง เชิญเธออยู่กับทะเบียนสมรสไปคนเดียวเถอะ นอนกอดมันให้เพียงพอเพราะเธอจะไม่มีวันได้หัวใจฉัน!” เท่านั้นเขาก็ก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องนี้ทันที ไม่สนขนบธรรมเนียมประเพณีอะไรทั้งนั้น
คนที่เดินเคว้งคว้างอยู่กลางห้องก็อดที่จะให้น้ำตาไหลออกมาไม่ได้ เมื่อเธอรับรู้แล้วว่าต่อให้พูดออกไปเท่าไหร่เขาก็ไม่ฟังเหตุผลเธอ ความรักที่เธอมีให้เขามันไม่เคยแทรกแซงเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่มเลยแม้แต่นิดเดียว
เพียงแค่เสี้ยวหนึ่งมันก็เข้าไปไม่ถึง...
