หย่า...มารักกันเลย

“ฉันไม่ได้รักเธอ!”

ถ้อยคำร้ายกาจที่ฟาดใส่หน้าคนฟังอย่างจังจนถึงกับชะงัก หน้าชาดิก ตัวแข็งทื่อไปชั่วครู่ มันคือคำที่ไม่ควรออกจากปากเจ้าบ่าวที่เพิ่งเข้าหอในคืนงานแต่งงานเช่นนี้ไหม

หญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดเรียบหรูดูแพงแต่ทว่างดงามอย่างไร้ที่ติขยับกายยืดหลังตรง สูดหายใจลึกเพื่อคุมสติ หันกลับไปสบสายตากับเจ้าบ่าวหมาดๆ ของตนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนยากจะอ่านออกว่าภายใต้ใบหน้างดงามของเธอกำลังคิดสิ่งใดอยู่

น่าหงุดหงิดชะมัด!

หงุดหงิดจนแทบอยากจะเอื้อมมือไปบีบลำคอระหงตั้งบ่าดูหยิ่งยโสจนน่าหมั่นไส้นั่นให้แหลกคามือเหลือเกิน ถ้าทำได้น่ะนะ

“ฉันมีผู้หญิงที่รักและอยากแต่งงานด้วยอยู่แล้ว”

เขาจงใจตอกย้ำลงไปที่หัวใจคนฟังซ้ำอีกหน หวังเพียงได้เห็นวี่แววความรู้สึกผิดหวัง หยาดน้ำตา หรือความเจ็บปวดจากดวงตาหวานซึ้งที่แสนเย็นชาคู่นั้นสักนิดให้สะใจเล่น แต่ทว่าทุกอย่างยังคงนิ่งราวกับผิวน้ำที่ยากจะหยั่งถึงความลึกได้ ก่อนที่ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีชมพูวาวหวานน่าจูบจะขยับตอบ

“ฉันรู้ค่ะ”

“เธอรู้!” คิ้วเข้มเลิกขึ้น ในใจกำลังเดือดปุดๆ “รู้แต่ก็ยังยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเองเนี่ยนะ”

“ค่ะ” เจ้าสาวคนสวยพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบนิ่งประหนึ่งไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก

“บ้าหรือเปล่า” นี่เขากำลังคุยกับคนหรือท่อนไม้กันแน่

“คงงั้นมั้งคะ ก็คงบ้าพอๆ กับคุณที่มาแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่รักทั้งๆ ที่มีคนที่รักและอยากแต่งงานด้วยนั่นล่ะ อืม ก็ไม่รู้ว่าระหว่างเรา ใครบ้ากว่ากันนะคะ”

ภวิศ วัชราสกุล หรือ วิศ พยายามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคนพูดเพื่อจับผิดว่าเธอกำลังยั่วประสาทเขาหรืออย่างไรกันแน่ แต่ก็เหมือนเดิม ยัยท่อนไม้ตายซากนี่จะนิ่งไปไหน หรือไปฉีดโบท็อกมาจนหน้าตึงขยับไม่ได้กันแน่นะ ขนาดโดนด่าว่าบ้าที่มาแต่งกับผู้ชายที่เขาไม่ได้รัก แถมยังมีผู้หญิงอื่นจับจองหัวใจอีก สีหน้าเรียบขึงก็ยังไม่โกรธ หรือร้องไห้โวยวายออกมาอีก มีด้วยหรือผู้หญิงแบบนี้ ไร้หัวใจเกินไปไหม

“แต่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ เพราะฉันก็ไม่ได้รักหรือพิศวาสคุณเหมือนกัน”

ชายหนุ่มถึงกับตะลึงงันเมื่อได้ยินคำนั้นจากปากเจ้าสาวที่เขาเพิ่งเข้าพิธีแต่งงานด้วยหมาดๆ ตรงหน้า

หึ...ปากบอกไม่รัก แต่กลับยอมแต่งงาน จดทะเบียนสมรส จูงมือเข้าห้องหอ เหลือแค่ขั้นสุดท้ายคือมีอะไรกันในฐานะสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายนี่แหละ

“ไม่รักแล้วมาแต่งทำหอกอะไรมิทราบ”

“นั่นมันก็เรื่องของฉัน แต่คุณอย่าห่วงไปเลย เพราะฉันพร้อมจะหย่าให้คุณทุกเมื่อ หรือกระทั่งตอนนี้ หากคุณต้องการ ปากกาของฉันก็พร้อมที่จะเซ็นใบหย่าให้คุณได้เลย โดยมีเงื่อนไขเดียว...”

“เงื่อนไข...อะไร” ภวิศหรี่ตาถามอย่างไม่ไว้ใจ

“สมบัติทุกอย่างที่คุณมี แลกกับลายเซ็นในใบหย่าของเรา”

คำตอบนั้นทำคนฟังถึงกับเบิกตาค้าง อึ้งกิมกี่ นี่มันเงื่อนไขบ้าอะไรเนี่ย ยัยนี่คิดจะปล้นกันจนหมดตัวด้วยใบหย่าใบเดียวเนี่ยนะ

“แต่งเพราะหวังรวยทางลัดล่ะสิไม่ว่า ยัยหน้าเลือด!” แทนที่คนถูกหาว่าหน้าเลือดจะสลด แต่เธอกลับทำหน้านิ่งไร้อารมณ์

“นั่นมันก็แล้วแต่คุณจะคิด ระหว่างทรัพย์สมบัตินอกกาย กับผู้หญิงที่คุณบอกว่ารักเสียเต็มประดา คุณจะเลือกข้อไหนล่ะคะ” คำถามนั้นทำให้คนถูกถามสะอึกไป เพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าต้องเลือก

“แล้วทำไมต้องเลือก...” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดๆ ในใจเดือดปุดๆ ในเมื่อสมบัตินั่นเป็นของเขา หากจำเป็นต้องแบ่ง อย่างดีเธอก็ได้แค่สินสมรสไปนิดหน่อย นั่นก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว แต่ต้องไม่ใช่ทั้งหมดที่เขามี

“เอาล่ะ ถ้าคุณรับไม่ได้งั้นฉันก็มีอีกเงื่อนไขให้คุณเลือกนั่นคือ...สมบัติครึ่งหนึ่งที่คุณมี...”

ยิ่งฟังก็ยิ่งน่าโมโห ชาติที่แล้วเป็นปลิงควายหรือไงผู้หญิงคนนี้ เสนอมาแต่ละอย่าง ฟังแล้วน่าหยุมหัวที่สุด