บทที่ 1 ดูตัว
บรรยากาศในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรูเต็มไปด้วยความอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สำหรับคนที่ถูกบังคับให้มานั่งอยู่ที่นี่อย่างกรวิชญ์
ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ดวงตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย
"หนูจันทร์ฉายตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะลูก ดารินถูกใจมากเลยค่ะคุณพี่"
เสียงของคุณดาริน มารดาของกรวิชญ์เอ่ยชื่นชมหญิงสาวฝั่งตรงข้ามอย่างออกนอกหน้า
"ขอบคุณค่ะคุณดาริน คุณกรวิชญ์เองก็หล่อสมคำร่ำลือเหมือนกันค่ะ" คุณอารยา มารดาของจันทร์ฉายตอบรับด้วยรอยยิ้ม
ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนพูดคุยกันอย่างออกรส คุณเกริกฤทธิ์และคุณพิธานคุยกันเรื่องทิศทางธุรกิจและการควบรวมกิจการที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ ซึ่งนั่นคือเหตุผลหลักของการนัดดูตัวในวันนี้
จันทร์ฉายนั่งหลังตรง มือบางประสานกันวางไว้บนตัก เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบร้อย ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อนๆ ดูจิ้มลิ้มและสง่างามสมกับเป็นลูกสาวบ้านผู้ดีเก่า เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ผู้ใหญ่สลับกับจิบน้ำในแก้ว พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกกดดันเอาไว้มิดชิด
"ตากร ตักอาหารให้น้องสิลูก นั่งนิ่งเป็นสากกะเบืออยู่ได้" คุณดารินหันมาดุลูกชายเสียงเขียว พร้อมกับหยิกเข้าที่แขนอย่างแรง
กรวิชญ์ถอนหายใจหนักๆ อย่างไม่ปิดบัง เขาเอื้อมมือไปหยิบช้อนกลางแล้วตักปลาเนื้อขาวชิ้นโตใส่จานของจันทร์ฉายแบบส่งๆ
"ทานสิครับ เดี๋ยวแม่ผมจะหาว่าผมดูแลว่าที่ภรรยาไม่ดี" น้ำเสียงของเขาห้วนจัดและเต็มไปด้วยความประชดประชัน
จันทร์ฉายชะงักไปเล็กน้อย เธอมองชิ้นปลาในจานสลับกับใบหน้าของคนตักให้ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ขอบคุณค่ะ แต่คราวหลังไม่ต้องฝืนก็ได้นะคะ ฉันตักเองได้"
กรวิชญ์เลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย เขาเพิ่งสังเกตเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ในกรอบหน้าหวานๆ นั่นเป็นครั้งแรก
"เอาล่ะๆ พ่อกับแม่ว่าเราไปเดินดูเมนูของหวานข้างนอกกันดีกว่า ปล่อยให้เด็กๆ เขาคุยทำความรู้จักกันไป" คุณเกริกฤทธิ์พูดขึ้นพร้อมกับลุกจากเก้าอี้ ผู้ใหญ่ทั้งสามคนเห็นด้วยและพากันเดินออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่
เมื่อประตูห้องอาหารปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมทันที
กรวิชญ์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง เขามองตรงไปยังจันทร์ฉายด้วยสายตาเย็นชา
"ผมไม่อ้อมค้อมนะจันทร์ฉาย ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณ"
จันทร์ฉายเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีร่องรอยของความเสียใจหรือตกใจบนใบหน้าของเธอเลย
"ฉันทราบค่ะ เพราะฉันก็ถูกขอร้องให้มาเหมือนกัน"
"รู้ก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องรักษาน้ำใจอะไรมาก" กรวิชญ์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "คุณเองก็คงตกลงแต่งงานเพราะอยากได้เงินไปหมุนในบริษัทพ่อคุณใช่ไหมล่ะ"
"ถ้าคุณกรจะคิดแบบนั้นก็ไม่ผิดค่ะ ธุรกิจของครอบครัวฉันกำลังแย่ การควบรวมกิจการกับบริษัทของคุณคือทางออกที่ดีที่สุด"
"หึ ขายลูกสาวกินชัดๆ"
จันทร์ฉายวางช้อนลงบนจานเสียงดังจนกรวิชญ์สะดุ้ง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้น
"กรุณาให้เกียรติครอบครัวของฉันด้วยค่ะคุณกรวิชญ์ คุณอาจจะเกิดมาบนกองเงินกองทองจนไม่เคยต้องดิ้นรน แต่ครอบครัวของฉันเราสู้ด้วยกันมาตลอด การแต่งงานครั้งนี้คือข้อตกลงทางธุรกิจ คุณได้ประโยชน์จากการขยายตลาด ฉันได้ประโยชน์เรื่องเงินทุน ไม่มีใครขายใครทั้งนั้นค่ะ"
ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าผู้หญิงท่าทางเรียบร้อยจะกล้าเถียงเขากลับฉอดๆ แบบนี้ ปกติผู้หญิงที่เขาเจอมีแต่จะพยายามเอาอกเอาใจและเห็นด้วยกับเขาทุกอย่าง
"ปากจัดใช้ได้นี่ นึกว่าจะเป็นพวกคุณหนูบอบบางเจ้าน้ำตาซะอีก"
"ฉันเป็นคนธรรมดาค่ะ ร้องไห้เป็น แต่คงไม่เสียน้ำตากับคำพูดของคนที่ไม่ได้รู้จักฉันดีพอ"
"ดี งั้นเราก็มาตั้งกฎกันไว้เลย" กรวิชญ์ขยับตัวนั่งตัวตรง ประสานมือวางไว้บนโต๊ะ "แต่งงานกันไปแล้ว ห้ามล้ำเส้น ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม และที่สำคัญ อย่าคิดจะมาหวังความรักจากผม เพราะผมไม่มีวันรักผู้หญิงที่ครอบครัวยัดเยียดให้"
จันทร์ฉายมองสบตาคมกริบของผู้ชายตรงหน้า เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดร้ายกาจเหล่านั้น เพราะเตรียมใจเอาไว้แล้วตั้งแต่พ่อกับแม่มาขอร้องให้ช่วยตกลงเรื่องดูตัว
"ตกลงค่ะ" เธอตอบรับสั้นๆ
"ง่ายดีนี่"
"แต่ฉันก็มีกฎของฉันเหมือนกัน" จันทร์ฉายพูดต่อทันที "ในเมื่อเราแต่งงานกันบังหน้า คุณต้องให้เกียรติฉันในฐานะภรรยาเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ห้ามทำอะไรให้ครอบครัวของฉันต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเด็ดขาด และถ้าถึงเวลาที่เราหย่ากัน คุณต้องห้ามสร้างเงื่อนไขวุ่นวาย"
"หย่าเหรอ" กรวิชญ์แค่นหัวเราะ "ผมต่างหากที่ต้องเป็นคนพูดคำนั้น ไม่ใช่คุณ"
"ใครพูดก็เหมือนกันค่ะ เมื่อหมดผลประโยชน์เมื่อไหร่ เราก็แค่แยกย้าย"
"หวังว่าตอนนั้นคุณคงไม่งอแงเรียกร้องขอสมบัติจากผมก็แล้วกัน"
"ฉันมีปัญญาหาเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนเงินของคุณกรหรอก"
กรวิชญ์จ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดรั้นขึ้นอย่างท้าทาย เขารู้สึกหงุดหงิดที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวหรือยอมลงให้เขาเลย เธอต่อล้อต่อเถียงอย่างไม่ลดละ และนั่นมันทำให้เขารู้สึกอยากจะเอาชนะ
แอร์ในห้องอาหารค่อนข้างเย็น จันทร์ฉายเผลอลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ กรวิชญ์เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วโยนคลุมลงบนตักของเธออย่างลวกๆ
"ใส่ซะ เดี๋ยวก็มาป่วยตายก่อนวันแต่งงาน เป็นภาระผมอีก"
จันทร์ฉายมองเสื้อสูทราคาแพงบนตักสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ทำเป็นหันไปมองทางอื่น
"ขอบคุณค่ะ"
"ผมไม่ได้พิศวาสอะไรคุณหรอกนะ แค่รำคาญตา" เขาพูดสวนทันที
"ฉันก็ไม่ได้คิดว่าคุณพิศวาสฉันหรอกค่ะ" จันทร์ฉายดึงเสื้อสูทขึ้นมาคลุมไหล่ ความอบอุ่นจากเสื้อทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย "คนอย่างคุณกร คงรักใครไม่เป็นนอกจากตัวเอง"
"จันทร์ฉาย!"
"เบาเสียงหน่อยสิคะ เดี๋ยวผู้ใหญ่ข้างนอกก็ตกใจหรอก"
เธอยิ้มบางๆ ส่งให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้กรวิชญ์รู้สึกหงุดหงิดจนคันยุบยิบในใจ เขาพ่นลมหายใจออกมาระลอกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม
การดูตัวที่ควรจะราบรื่นกลับกลายเป็นการประกาศสงครามขนาดย่อมระหว่างคนสองคน ที่ไม่มีใครยอมลงให้ใคร กรวิชญ์คิดในใจ เขาจะต้องทำให้ผู้หญิงอวดดีคนนี้รู้สำนึกให้ได้ว่า การมาเป็นภรรยาของเขา มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิด
