บทที่ 2 วิวาห์จอมปลอม
บรรยากาศในงานฉลองมงคลสมรสจัดขึ้นอย่างหรูหราสมฐานะของสองตระกูลใหญ่ แขกเหรื่อในแวดวงธุรกิจมากมายมาร่วมแสดงความยินดี แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบไม่ขาดสายตลอดทางเดินเข้างาน
กรวิชญ์ในชุดทักซิโด้สีดำสนิทปั้นหน้ายิ้มรับแขกจนรู้สึกปวดกราม เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายขณะยืนรอเจ้าสาวอยู่ที่ปลายทางเดิน พลางคิดในใจว่าเมื่อไหร่งานปาหี่พวกนี้จะจบลงเสียที
แต่แล้วเสียงดนตรีบรรเลงก็ดังขึ้น ประตูบานใหญ่เปิดออก
จันทร์ฉายก้าวเข้ามาในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ชายกระโปรงยาวลากพื้นประดับลูกไม้ฝรั่งเศสเข้ารูปพอดีตัว ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ขับให้เธอดูสวยสง่าราวกับรูปปั้น
กรวิชญ์เผลอมองภาพตรงหน้าจนตาค้าง เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้หญิงที่ครอบครัวยัดเยียดให้คนนี้สวยจนสะกดสายตา จังหวะที่เธอเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเขากระตุกไปชั่วขณะ
แต่ด้วยความอีโก้สูงปรี๊ด เขารีบดึงสติกลับมา แล้วแสร้งทำหน้าตึงเหมือนเดิม
"ชุดฟูฟ่องขนาดนั้น เดินระวังหน่อยล่ะ เดี๋ยวก็สะดุดล้มหน้าคะมำอายแขกเปล่า ๆ" เขาบ่นอุบอิบตอนที่รับมือเธอมาจากผู้เป็นพ่อ
"ขอบคุณที่เตือนค่ะคุณกร" จันทร์ฉายกัดฟันยิ้มตอบเขาผ่านไรฟัน
ช่วงเวลาที่น่าอึดอัดที่สุดสำหรับทั้งคู่มาถึง เมื่อพิธีกรบนเวทีส่งไมค์ให้กล่าวความในใจและให้คำมั่นสัญญาต่อกัน
"ผมจะรัก ทะนุถนอม และดูแลคุณจันทร์ฉายให้ดีที่สุดครับ"
กรวิชญ์พูดออกไมค์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แสร้งทำเป็นนุ่มนวล ใบหน้าหล่อเหลาปั้นยิ้มอบอุ่นแจกจ่ายให้ช่างภาพ แต่ในใจเขากลับรู้สึกจั๊กจี้ปากจนแทบอยากจะคายคำพูดพวกนั้นทิ้ง มันเป็นประโยคที่ฝืนธรรมชาติคนอย่างเขาที่สุด
เมื่อถึงคราวที่ไมค์จ่อจันทร์ฉายบ้าง
"จันทร์ฉายก็จะรัก เคารพ และเป็นภรรยาที่ดีของคุณกรตลอดไปเช่นกันค่ะ"
เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขา แต่สายตาที่มองสบกันกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรู้ทัน จันทร์ฉายเองก็รู้สึกขนลุกซู่กับคำว่ารักที่หลุดออกจากปากตัวเองไม่ต่างกัน มันช่างเป็นละครฉากใหญ่ที่พวกเขาต้องเล่นให้สมบทบาทเพื่อความสบายใจของผู้ใหญ่
หลังจบงานแต่งงานที่แสนเหน็ดเหนื่อย ทั้งคู่ก็ถูกส่งตัวมาที่คอนโดหรูใจกลางเมืองซึ่งใช้เป็นเรือนหอชั่วคราว
"กระเป๋าเสื้อผ้าเธอมีแค่นี้เหรอ"
กรวิชญ์ถามขณะมองกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่กลางห้องนั่งเล่น เขาปลดหูกระต่ายออกแล้วโยนพาดโซฟาอย่างลวก ๆ
"ค่ะ แค่ของใช้จำเป็น ส่วนของอื่น ๆ ค่อยให้คนรถที่บ้านเอามาส่งทีหลัง"
จันทร์ฉายตอบพลางถอดรองเท้าส้นสูงออก เธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่งานบ้า ๆ นี่จบลงเสียที
"ห้องนอนของเธออยู่ฝั่งซ้าย ส่วนห้องฉันอยู่ฝั่งขวา" กรวิชญ์ชี้มือไปทางโถงทางเดิน "จำกฎที่เราคุยกันได้ใช่ไหม ห้ามล้ำเส้น ห้ามเข้าห้องฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต"
"จำได้แม่นเลยค่ะ คุณกรไม่ต้องห่วง ฉันไม่กวนใจคุณแน่นอน"
หญิงสาวลากกระเป๋าเดินทางตรงไปยังห้องที่เขาบอก ทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า
จันทร์ฉายนิ่วหน้า เธอใส่ส้นสูงยืนรับแขกมาเกือบทั้งวันจนข้อเท้าบวมแดง แต่ด้วยความหยิ่งยโส เธอจึงกัดฟันฝืนเดินต่อ
"หยุดทำไม" เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง
"เปล่าค่ะ"
"ขาเป๋แล้วยังจะทำเก่งอีก" กรวิชญ์เดินเข้ามาคว้าหูกระเป๋าเดินทางไปถือไว้เอง "ไปนั่งที่โซฟาไป"
"ไม่ต้องค่ะ ฉันถือเองได้"
"ฉันบอกให้ไปนั่งไงจันทร์ฉาย อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"
จันทร์ฉายเม้มปากแน่น ไม่อยากเถียงให้มากความ เธอเดินขากะเผลกไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเสียไม่ได้ ส่วนกรวิชญ์ก็ลากกระเป๋าของเธอเข้าไปเก็บในห้องให้เสร็จสรรพ
สิบนาทีต่อมา เขากลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนู
"คุณจะทำอะไรคะ" จันทร์ฉายถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นเขาวางกะละมังลงแทบเท้าเธอ
"ล้างเท้าไง ถามโง่ ๆ"
"ฉันทำเองได้ค่ะ คุณไม่ต้องทำแบบนี้"
"อยู่นิ่ง ๆ" เขาตวัดสายตาดุใส่ "ถ้าข้อเท้าเธออักเสบจนเดินไม่ได้ พรุ่งนี้แม่ฉันก็ต้องแห่มาดูอาการ แล้วก็จะมาด่าฉันว่าดูแลเมียไม่ดี ฉันขี้เกียจฟังแม่บ่น"
พูดจบกรวิชญ์ก็ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บนพื้น เขารั้งข้อเท้าเล็กของเธอมาวางบนเข่าตัวเองอย่างเบามือ จันทร์ฉายพยายามชักเท้ากลับ แต่เขาก็จับเอาไว้แน่น
"บอกให้อยู่นิ่ง ๆ ดื้อจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้"
เขาบ่นอุบอิบ แต่ฝ่ามือใหญ่กลับวักน้ำอุ่นชโลมลงบนข้อเท้าที่บวมแดงของเธออย่างนุ่มนวล นิ้วค่อย ๆ นวดคลึงเพื่อคลายความปวดเมื่อยให้
จันทร์ฉายนั่งมองคนที่กำลังก้มหน้านวดเท้าให้เธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ผู้ชายคนนี้ปากร้ายไม่มีใครเกิน เขาชอบพูดจาถากถางให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจสารพัด แต่การกระทำของเขากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้ความปวดบวมทุเลาลง หญิงสาวเผลอมองเขานานจนกรวิชญ์เงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี
"มองอะไร" เขาถามเสียงห้วน
"เปล่าค่ะ แค่แปลกใจที่คุณทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย"
"ก็แค่ไม่อยากให้มันวุ่นวายทีหลัง อย่าหลงตัวเองคิดว่าฉันพิศวาสเธอก็แล้วกัน" เขารีบปล่อยมือจากข้อเท้าเธอราวกับจับของร้อน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"ฉันรู้สถานะตัวเองดีค่ะ ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยอยู่แล้ว"
คำตอบที่ราบเรียบและแววตาที่ว่างเปล่าของเธอ ทำให้กรวิชญ์รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก เขาคว้ากะละมังใบนั้นเดินหนีเข้าห้องน้ำไปอย่างหงุดหงิด ทิ้งให้จันทร์ฉายนั่งมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้
