บทที่ 3 ร่วมชายคา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จันทร์ฉายลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย เธอใช้เวลาทบทวนเรื่องราวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกจากเตียง

ข้อเท้าที่บวมแดงเมื่อคืนยุบลงไปมากแล้วจนสามารถเดินลงน้ำหนักได้ปกติ ต้องยอมรับว่าการนวดประคบน้ำอุ่นของคนปากร้ายคนนั้นช่วยได้มากจริง ๆ

หญิงสาวจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองสบาย ๆ แล้วเดินออกจากห้องนอนไปยังโซนห้องครัว เธอเปิดตู้เย็นดูของสดที่ถูกเตรียมไว้จนเต็มตู้ เดาว่าแม่บ้านของเขาคงเข้ามาจัดการเตรียมไว้ให้ล่วงหน้า จันทร์ฉายหยิบหมูสับกับต้นหอมออกมา จัดการทำข้าวต้มหมูสับกลิ่นหอมฉุยเตรียมไว้สองที่ พร้อมกับชงกาแฟดำหนึ่งแก้ววางไว้ที่โต๊ะอาหาร

ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก

กรวิชญ์เดินงัวเงียออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นจันทร์ฉายกำลังจัดจานอยู่บนโต๊ะอาหาร

"ทำอะไรแต่เช้า" เขาถามด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน

"ข้าวต้มหมูสับค่ะ ฉันเห็นในตู้เย็นมีของสดอยู่บ้าง เลยทำเผื่อคุณด้วย"

กรวิชญ์เดินมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เขามองชามข้าวต้มควันฉุยสลับกับแก้วกาแฟดำที่วางอยู่ข้างกัน

"ใครใช้ให้ทำ ฉันบอกแล้วไงว่าต่างคนต่างอยู่ เรื่องอาหารการกินไม่ต้องมายุ่ง เดี๋ยวฉันลงไปหากินข้างล่างเองได้"

จันทร์ฉายถอนหายใจเบา ๆ เธอเลื่อนแก้วกาแฟไปตรงหน้าเขา

"ฉันแค่อยากตอบแทนที่คุณช่วยนวดข้อเท้าให้เมื่อคืนค่ะ ถือว่าเจ๊ากันไป ถ้าคุณไม่อยากกินก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเอาไปเททิ้งให้"

พูดจบเธอก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบชามข้าวต้มของเขาคืนมา แต่กรวิชญ์กลับยกมือขึ้นมากันเอาไว้เสียก่อน

"ไม่ต้อง เสียดายของ ทำมาแล้วก็กิน ๆ ไปให้จบเรื่อง"

ชายหนุ่มตักข้าวต้มเข้าปากหน้าตาเฉย จันทร์ฉายได้แต่มองภาพนั้นแล้วแอบส่ายหัว ผู้ชายคนนี้ปากบอกไม่ชอบ ปากบอกรำคาญ แต่ก็ตักกินเอา ๆ จนหมดชามแถมยังซดน้ำซุปจนเกลี้ยง

"ไม่อร่อยเลย จืดชืด รสชาติเหมือนอาหารคนป่วย" เขาบ่นอุบอิบตอนที่วางช้อนลง

"ค่ะ คราวหลังฉันจะได้ไม่ต้องลำบากทำให้คุณกินอีก" เธอตอบรับเสียงเรียบพลางรวบชามไปซ้อนกัน

"เดี๋ยวสิ" กรวิชญ์ลุกขึ้นยืนแล้วชี้มือไปทางห้องนอนของตัวเอง "กินเสร็จแล้วก็เข้าไปรีดสูทให้ฉันด้วย วันนี้ฉันมีประชุมเช้า"

จันทร์ฉายขมวดคิ้ว "คุณเพิ่งพูดปาว ๆ อยู่เมื่อกี้ว่าต่างคนต่างอยู่"

"ก็เรื่องกินมันคนละเรื่องกับเรื่องเสื้อผ้า ฉันเป็นประธานบริษัท จะให้ใส่สูทยับ ๆ ไปทำงานหรือไง" เขายกแขนขึ้นกอดอก "อีกอย่าง เธอเป็นเมีย ก็หัดทำหน้าที่ดูแลผัวซะบ้าง ไม่ใช่นั่งกินนอนกินใช้เงินฉันไปวัน ๆ"

คำพูดนั้นทำให้จันทร์ฉายหน้าตึงขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอเลือกที่จะไม่เถียงกลับเพราะขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องนอนของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ภายในห้องนอนของกรวิชญ์ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำดูเรียบหรูและสะอาดตา จันทร์ฉายเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดสูทสีน้ำเงินเข้มและเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาจัดการรีดจนเรียบกริบ เธอเลือกเนกไทสีเทาเข้มที่เข้าชุดกันมาพาดเตรียมไว้ให้ที่ปลายเตียง

เมื่อเธอเดินกลับออกมา กรวิชญ์ก็แต่งตัวเสร็จพอดี เขากำลังยืนส่องกระจกและพยายามผูกเนกไทด้วยตัวเอง แต่ดูเหมือนจะหงุดหงิดอะไรบางอย่างจนขมวดคิ้วมุ่น

"มานี่หน่อย" เขาหันมาเรียกเธอ

จันทร์ฉายเดินเข้าไปหา "มีอะไรคะ"

"ผูกให้หน่อย ฉันรีบ ผูกเองแล้วมันเบี้ยว"

จันทร์ฉายถอนหายใจ แต่ก็ยอมขยับเข้าไปใกล้ เธอเอื้อมมือไปจับปลายเนกไททั้งสองข้าง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตผสมกับกลิ่นสบู่ทำเอาเธอแอบชะงักไปนิดหน่อย

กรวิชญ์จ้องดวงตาลงมองใบหน้าหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจผูกเนกไทให้เขา ขนตางอนยาวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เขาเผลอจ้องมองเธอนานจนกระทั่งจันทร์ฉายผูกเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมาพอดี

สายตาของทั้งคู่สบกันในระยะประชิด

"เสร็จแล้วค่ะ" จันทร์ฉายถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะ

กรวิชญ์รีบดึงสติกลับมา เขากระแอมในลำคอเบา ๆ แล้วหันไปจัดปกเสื้อหน้ากระจกเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลก ๆ ที่ก่อตัวขึ้น

"ก็ทำได้ดีนี่ นึกว่าจะเก่งแต่เรื่องเถียงคำไม่ตกฟาก" เขายังคงรักษามาตรฐานปากแจ๋วของตัวเองเอาไว้ได้คงเส้นคงวา

"ฉันทำตามหน้าที่ค่ะ คุณจะได้ไม่มีข้ออ้างมาต่อว่าฉันทีหลังว่าฉันเป็นเมียที่ไม่ได้เรื่อง"

"รู้ตัวก็ดี" เขากระชับสูทให้เข้าที่ หยิบกระเป๋าเอกสารและกุญแจรถเตรียมตัวออกจากห้อง "วันนี้ฉันกลับดึก ไม่ต้องรอ"

"ฉันไม่เคยคิดจะรออยู่แล้วค่ะ เชิญทำงานตามสบาย"

กรวิชญ์ชะงักฝีเท้า หันมามองผู้หญิงที่ยืนหน้าตายอยู่กลางห้อง เขากัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ อยากจะด่ากลับสักประโยคแต่ก็หาคำพูดที่เจ็บกว่านี้ไม่ได้ สุดท้ายก็เลยได้แต่สะบัดหน้าเดินออกจากคอนโดไป ปิดประตูเสียงดังปังเพื่อระบายอารมณ์

จันทร์ฉายมองบานประตูที่ปิดลงแล้วถอนหายใจยาว การใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายที่เป็นไบโพลาร์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแถมยังปากจัดแบบนี้ มันบั่นทอนพลังงานชีวิตมากกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก แต่ในเมื่อเลือกที่จะเดินเส้นทางนี้แล้ว เธอก็คงต้องอดทนและรับมือกับเขาให้ได้จนกว่าจะถึงวันที่สัญญาฉบับนี้สิ้นสุดลง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป