บทที่ 30 แกล้งเมา

จันทร์ฉายพยายามยันตัวลุกขึ้นจากแผงอกกว้างที่แข็งแรงราวกับแผ่นหิน แต่ท่อนแขนแกร่งของกรวิชญ์กลับตวัดรัดรอบเอวบางเอาไว้แน่น ล็อกตัวเธอไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้ กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาโชยแตะจมูกจนหญิงสาวรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

"คุณกร ปล่อยนะคะ นี่คุณไม่ได้เมาเหรอคะ"

เธอถามเสียงขุ่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ