บทที่ 4 เพื่อนสนิท
กรวิชญ์เดินกระแทกส้นเท้าออกจากเรือนหอมาที่ลานจอดรถ เขาขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับแล้วสตาร์ทรถสปอร์ตคันหรู ขับทะยานออกสู่ถนนใหญ่ด้วยความเร็วที่บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นในใจ
ภาพใบหน้าเรียบเฉยของจันทร์ฉายตอนที่ผูกเนกไทให้เขายังวนเวียนอยู่ในหัว ผู้หญิงอะไรทำหน้าตายได้ตลอดเวลา ไม่มีความอ่อนหวานเอาเสียเลย แถมยังชอบเถียงคำไม่ตกฟากอีกต่างหาก เขาคิดพลางพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ
ใช้เวลาไม่นานรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดในโซนวีไอพีของบริษัท กรวิชญ์เดินลงจากรถด้วยมาดประธานบริษัท พนักงานที่เดินผ่านไปมาต่างก้มหัวทำความเคารพ เขาพยักหน้ารับส่ง ๆ แล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ผู้บริหาร
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบนสุด กรวิชญ์ก็เดินตรงเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางของตัวเอง เขาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังบุนวมตัวใหญ่ แล้วหมุนเก้าอี้หันไปมองวิวเมืองหลวงผ่านกระจกใสบานใหญ่เพื่อปรับอารมณ์
แต่ยังไม่ทันจะได้นั่งพักให้หายเหนื่อย เสียงเปิดประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นโดยไม่มีการเคาะขออนุญาตล่วงหน้า
"แหม จะรีบทำงานไปไหนวะ วันก่อนยังโสดอยู่เลย วันนี้มีเมียซะละ ทิ้งลายเสือไวจริง ๆ นะท่านประธาน"
กรวิชญ์หมุนเก้าอี้กลับมา มองเพื่อนสนิทสองคนที่เดินลอยหน้าลอยตาเข้ามาในห้อง ภัทรเป็นคนส่งเสียงทักทายมาก่อนเพื่อน ส่วนเตชินท์เดินตามหลังมาติด ๆ
"พวกมึงมาทำอะไรห้องกูแต่เช้าเนี่ย" กรวิชญ์ถามหน้ามุ่ย
"ก็วันนี้เรามีประชุมบอร์ดบริหารตอนสิบโมงไง กูเลยแวะมากวนตีนมึงก่อน" ภัทรตอบพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกกลางห้องอย่างถือวิสาสะ "แล้วนี่เป็นไงบ้างวะ ชีวิตหลังแต่งงานคืนแรก ข้าวใหม่ปลามันเลยดิ"
กรวิชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ
"ปลาเน่าล่ะสิไม่ว่า น่าเบื่อจะตายชัก"
เตชินท์ที่เพิ่งนั่งลงข้างภัทร เหยียดยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน
"กูบอกมึงแล้วไงว่าแต่งกับผู้หญิงที่หวังแต่เงินมันก็แบบนี้แหละ บ้านนั้นคงดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้ลูกเขยรวย ๆ แบบมึงไปช่วยพยุงบริษัทที่ใกล้จะเจ๊ง"
คำพูดของเตชินท์ทำให้กรวิชญ์ชะงักไปนิดหน่อย ลึก ๆ เขารู้สึกว่ามันแรงไปนิด เพราะจันทร์ฉายไม่ได้แสดงท่าทีหิวเงินออกมาให้เห็นเลยสักนิด แถมเมื่อเช้ายังตื่นมาทำกับข้าวให้เขากินอีกต่างหาก แต่ด้วยความที่มีอีโก้ค้ำคอ เขาจึงเลือกที่จะพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนเพื่อรักษาฟอร์ม
"อืม กูรู้ตัวดีน่า ถึงได้ย้ำกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้วไงว่าอย่ามาหวังอะไรจากกูมาก ต่างคนต่างอยู่ หมดประโยชน์เมื่อไหร่ก็หย่า"
"ให้มันจริงเถอะมึง อย่าเผลอไปใจอ่อนตกหลุมรักเมียแต่งเข้าก็แล้วกัน" ภัทรแซวพร้อมกับหัวเราะร่วน
"ระดับกูเนี่ยนะจะไปชอบผู้หญิงจืดชืดแบบนั้น มึงบ้าป่าว" กรวิชญ์สวนกลับทันควัน เสียงแข็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"ก็ดีแล้วล่ะครับ" เตชินท์พูดเสริม "อยู่กับผู้หญิงแบบนั้นมึงก็ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน พวกหน้าเนื้อใจเสือมันเยอะ ต่อหน้าทำเป็นเรียบร้อย ลับหลังอาจจะหาทางสูบเงินมึงจนหมดตัวก็ได้ มึงก็อย่าไปให้ค่าอะไรมากเลย ปล่อย ๆ ให้อยู่แต่ในห้องไปนั่นแหละ"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนา เลขาสาววัยกลางคนเดินถือถาดใส่แก้วกาแฟเข้ามาเสิร์ฟให้กับทุกคนในห้อง
"กาแฟดำของคุณกรค่ะ ส่วนของคุณภัทรกับคุณเตชินท์เป็นอเมริกาโน่เย็นนะคะ" เลขาสาวพูดพร้อมกับแจกจ่ายแก้วกาแฟให้แต่ละคน ก่อนจะค้อมหัวแล้วเดินออกไป
กรวิชญ์ยกแก้วกาแฟดำของตัวเองขึ้นจิบ เพียงแค่กลืนลงคอ เขาก็แอบนิ่วหน้าเล็กน้อย รสชาติกาแฟที่เลขาชงให้ทุกวันมันก็อร่อยตามมาตรฐานร้านกาแฟแพง ๆ นั่นแหละ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันสู้กาแฟดำฝีมือจันทร์ฉายที่เขากินเมื่อเช้าไม่ได้เลย กาแฟของเธอหอมกลมกล่อมและไม่ขมติดคอเท่านี้
"เป็นไรวะ ทำหน้าเหมือนกินยาพิษ" ภัทรทักขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อน
"เปล่า แค่รู้สึกว่าวันนี้กาแฟมันขม ๆ ไปหน่อย" กรวิชญ์วางแก้วลงบนโต๊ะ
"สงสัยมึงจะชินกับความหวานของเมียที่บ้านแล้วมั้ง" ภัทรยังไม่เลิกแซว
"ไอ้สัสภัทร กูบอกว่าไม่มีอะไรไง เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว" กรวิชญ์เริ่มหงุดหงิดจริง ๆ "ว่าแต่เรื่องโปรเจกต์ใหม่ที่มึงสองคนไปคุยกับลูกค้ามาเมื่อวานเป็นไงบ้างวะ"
กรวิชญ์เปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อดึงความสนใจของเพื่อนออกจากเรื่องจันทร์ฉาย ภัทรกับเตชินท์จึงเริ่มรายงานผลการคุยงานให้เขาฟัง บรรยากาศในห้องทำงานกลับมาตึงเครียดด้วยเรื่องงานอีกครั้ง
แม้ปากจะกำลังคุยเรื่องธุรกิจ แต่ในหัวของกรวิชญ์กลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าเท่าที่ควร เขายังคงนึกถึงหน้าคนจืดชืดที่บ้าน นึกถึงคำพูดฉอด ๆ ที่เถียงเขากลับทุกคำ นึกถึงเนกไทบนคอที่เธอเป็นคนผูกให้
กรวิชญ์สะบัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไป เขาจะต้องไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขาเด็ดขาด สัญญาแต่งงานนี้มีไว้แค่บังหน้าเท่านั้น และเขาจะเป็นคนควบคุมเกมนี้เอง ไม่มีทางที่คนอย่างกรวิชญ์จะไปหลงรักผู้หญิงที่ถูกยัดเยียดมาให้หรอก
