บทที่ 5 ห้องว่างเปล่า
กรวิชญ์ขับรถกลับมาถึงคอนโดในเวลาเกือบสามทุ่ม วันนี้เขาประชุมติดพันยาวนานแถมยังต้องไปคุยงานกับลูกค้าต่อจนดึก ร่างกายสูงใหญ่รู้สึกเหนื่อยล้าจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ เต็มที
เขาแตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้องเข้าไป หวังลึก ๆ ว่าจะได้กลิ่นหอมของอาหารเย็น หรืออย่างน้อยก็มีแสงไฟเปิดสว่างรออยู่เหมือนตอนเช้า
แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความมืดและความเงียบสนิท
กรวิชญ์ขมวดคิ้ว เขากดสวิตช์ไฟตรงทางเดินแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่น โต๊ะอาหารว่างเปล่า ภายในห้องครัวก็ไม่มีร่องรอยการทำอาหารเลยสักนิด
ชายหนุ่มเดินไปหยุดที่หน้าประตูห้องนอนของจันทร์ฉาย เขาลองเคาะประตูดูสองสามครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ พอลองบิดลูกบิดดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก
เขาผลักประตูเข้าไปดู ภายในห้องนอนว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของคนที่ควรจะอยู่ในห้อง
"ไปไหนของเขา"
กรวิชญ์พึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา นี่มันสามทุ่มกว่าแล้ว ผู้หญิงที่เพิ่งแต่งงานแถมยังเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่คอนโดผู้ชายเป็นวันแรก ออกไปเถลไถลที่ไหนจนป่านนี้
ความรู้สึกไม่สบอารมณ์ตีตื้นขึ้นมาในอก กรวิชญ์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ปลดเนกไทที่คอออกอย่างอารมณ์เสีย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากะจะโทรตาม แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่มีเบอร์ติดต่อของเธอเลยด้วยซ้ำ
"อยากไปไหนก็ไป ฉันไม่ใช่พ่อเธอสักหน่อย"
เขาบ่นออกมาก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะกระจก แล้วหลับตาลงพิงพนักโซฟาเพื่อพักสายตา
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลก็ดังขึ้น
กรวิชญ์ลืมตาขึ้นมาทันที เขานั่งตัวตรงและปั้นหน้าตึงรอรับคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง
จันทร์ฉายเปิดประตูเข้ามา เธอดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน หญิงสาวยังอยู่ในชุดเดรสทำงานสีเรียบ ในมือถือกระเป๋าสะพายและแฟ้มเอกสารหนาเตอะ เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นกรวิชญ์นั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น
"อ้าว คุณกลับมาแล้วเหรอคะ" เธอทักทายเสียงเรียบ พลางถอดรองเท้าส้นสูงออก
"นี่มันกี่ทุ่มแล้วจันทร์ฉาย" กรวิชญ์ถามเสียงเข้ม สายตาจ้องมองเธออย่างเอาเรื่อง "ออกไปร่อนที่ไหนมาจนป่านนี้"
คำพูดนั้นทำให้จันทร์ฉายชะงัก เธอหันมาสบตาเขาตรง ๆ
"ฉันไม่ได้ไปร่อนที่ไหนค่ะ ฉันไปทำงาน"
"ทำงาน?" กรวิชญ์แค่นหัวเราะ "งานอะไรถึงต้องทำจนดึกดื่นขนาดนี้ หรือว่ามัวแต่ไปนั่งคุยกับใครที่ไหนจนลืมดูเวลา ว่าตัวเองแต่งงานแล้วและควรจะกลับมารอผัวที่บ้าน"
จันทร์ฉายสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอพยายามข่มอารมณ์เหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน ไม่ให้ระเบิดใส่ผู้ชายตรงหน้า
"กรุณาใช้คำพูดให้มันดี ๆ หน่อยนะคะคุณกร ฉันไปทำงานที่บริษัทของครอบครัวมาค่ะ ช่วงนี้มีปัญหาเรื่องบัญชีที่ต้องจัดการให้เสร็จก่อนควบรวมกิจการ ฉันเลยต้องอยู่เคลียร์เอกสารจนดึก"
"แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ"
"ฉันต้องรายงานคุณทุกเรื่องเลยเหรอคะ" จันทร์ฉายถามกลับเสียงนิ่ง "ในเมื่อคุณเองก็บอกไว้ชัดเจนตั้งแต่แรกว่าต่างคนต่างอยู่ ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน"
กรวิชญ์สะอึกไปนิดหน่อยเมื่อโดนย้อนด้วยกฎที่ตัวเองเป็นคนตั้ง แต่ด้วยอีโก้ที่สูงปรี๊ด เขาก็ยังไม่ยอมลดราวาศอก
"ฉันหมายถึงเรื่องมารยาทพื้นฐานต่างหาก เธอเป็นเมีย อย่างน้อยกลับดึกก็ควรจะบอกกันบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้ฉันกลับมาเจอห้องมืด ๆ ข้าวปลาอาหารก็ไม่มีกินแบบนี้"
จันทร์ฉายวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เธอเดินเข้าไปยืนประจันหน้ากับเขา
"ฟังนะคะคุณกร ฉันแต่งงานกับคุณเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่ได้มารับจ้างเป็นแม่บ้านคอยทำกับข้าวรอรับใช้คุณตอนเลิกงาน"
ดวงตากลมโตจ้องมองเขานิ่ง ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด
"ฉันเองก็มีงานมีการทำ มีบริษัทที่ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน ถ้าคุณหิว คุณก็โทรสั่งอาหารเอาสิคะ หรือไม่ก็จ้างแม่บ้านมาทำ คุณมีเงินเยอะแยะไม่ใช่เหรอ"
กรวิชญ์อ้าปากค้าง เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าเถียงเขากลับฉอด ๆ แถมยังมีเหตุผลมารองรับจนเขาเถียงไม่ออกแบบนี้มาก่อน
"นี่เธอ..."
"ถ้าคุณยังยืนยันว่าหน้าที่พวกนี้คือสิ่งที่ฉันต้องทำ งั้นเราก็มาตกลงกันใหม่ค่ะ" จันทร์ฉายกอดอก "ฉันจะทำกับข้าวและทำงานบ้านให้คุณก็ได้ แต่คุณต้องจ่ายเงินเดือนให้ฉันในอัตราเดียวกับแม่บ้านมืออาชีพ ตกลงไหมคะ"
"เธอจะบ้าเหรอจันทร์ฉาย!" กรวิชญ์ตวาดลั่น "หน้าเงินไม่พอ ยังจะมากวนประสาทฉันอีก"
"ฉันพูดจริงค่ะ เวลาของฉันมีค่า ถ้าจะให้ฉันเอาเวลาไปทำเรื่องพวกนั้นแทนที่จะไปบริหารบริษัท ฉันก็ต้องได้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ"
จันทร์ฉายพูดจบก็หยิบกระเป๋าและแฟ้มเอกสารของตัวเองขึ้นมา
"ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะคะ ส่วนเรื่องอาหารเย็น ถ้าคุณทำเองไม่เป็นก็สั่งเดลิเวอรี่เอานะคะ เบอร์ร้านอาหารน่าจะมีอยู่ในอินเทอร์เน็ต"
เธอหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนตัวเองไป ทิ้งให้กรวิชญ์นั่งหน้าดำหน้าแดงอยู่บนโซฟา
ผู้ชายฟอร์มจัดได้แต่กำมือแน่น เขากัดฟันกรอดด้วยความโมโหที่ทำอะไรผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลย เธอรับมือกับเขาได้ทุกรูปแบบ แถมยังตอกกลับจนเขาหน้าหงายไปไม่เป็น
"ฝากไว้ก่อนเถอะจันทร์ฉาย" เขาคำรามในลำคอ
กรวิชญ์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินกระแทกส้นเท้ากลับเข้าห้องนอนตัวเองไปอีกคน คืนนี้เขาคงต้องนอนท้องร้องไปทั้งคืน เพราะความหยิ่งยโสทำให้เขาไม่อยากจะโทรสั่งอาหารกินเองให้เสียฟอร์ม
