บทที่ 6 กฎกติกาใหม่

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน กรวิชญ์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงท้องร้องประท้วง เขานอนหิวมาทั้งคืนเพราะความหยิ่งยโสไม่ยอมโทรสั่งอาหารมากินเอง ชายหนุ่มลุกจากเตียงด้วยความหงุดหงิด เดินงัวเงียออกไปที่ห้องครัว หวังลึก ๆ ว่าจะได้กลิ่นหอมของข้าวต้มหรือกาแฟดำเหมือนทุกเช้า

แต่สิ่งที่รออยู่มีเพียงความว่างเปล่า

โต๊ะอาหารสะอาดสะอ้านไม่มีจานชามวางอยู่เลยสักใบ ในห้องครัวก็ไม่มีร่องรอยของการทำอาหาร กรวิชญ์ขมวดคิ้วแน่น เขาเดินไปเปิดตู้เย็นก็พบว่าของสดทุกอย่างยังวางอยู่ตำแหน่งเดิมเป๊ะ

"ทำบ้าอะไรของเขาเนี่ย" เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง

เสียงเปิดประตูห้องนอนอีกฝั่งดังขึ้น จันทร์ฉายเดินออกมาในชุดสูทผู้หญิงสีครีมเข้ารูปเรียบหรู ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมยาวถูกรวบตึงเป็นหางม้า เธอดูเป็นนักธุรกิจหญิงที่พร้อมไปทำงานเต็มที่ ไม่ได้มีเค้าโครงของแม่บ้านที่ต้องมาคอยทำกับข้าวให้ใคร

จันทร์ฉายปรายตามองผู้ชายที่ยืนหัวเสียอยู่ในครัวเล็กน้อย แต่ก็เลือกที่จะเดินผ่านหน้าเขาไปที่ชั้นวางรองเท้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"นี่เธอจะไม่ทำข้าวเช้าจริง ๆ ใช่ไหม" กรวิชญ์อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาเสียงแข็ง

จันทร์ฉายหยุดชะงักตอนที่กำลังสวมรองเท้าส้นสูง เธอหันกลับมามองหน้าเขาด้วยแววตาเรียบเฉย

"ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเราคุยเรื่องนี้กันรู้เรื่องแล้วนะคะคุณกร ในเมื่อคุณไม่ได้ตกลงเรื่องเงินเดือนแม่บ้าน ฉันก็ไม่มีหน้าที่ต้องทำอาหารให้คุณค่ะ"

"เธอมันหน้าเงินจริง ๆ ด้วยจันทร์ฉาย แค่ทำกับข้าวให้ผัวกินมันจะตายหรือไง"

"ไม่ได้หน้าเงินค่ะ แต่เวลาของฉันมีค่า ฉันต้องไปบริหารบริษัท ไม่ได้มีเวลาว่างมาทำอะไรฟรี ๆ ให้คนที่ไม่ได้เห็นค่าหรอกนะคะ" เธอตอบกลับนิ่ม ๆ แต่กรีดลึกไปถึงข้างใน

กรวิชญ์กัดฟันกรอด "แล้วเสื้อผ้าฉันล่ะ เธอรีดเตรียมไว้ให้หรือเปล่า"

"เตารีดอยู่ในตู้ซักล้างค่ะ คุณกรโตแล้ว น่าจะจัดการเสื้อผ้าตัวเองได้นะคะ"

พูดจบจันทร์ฉายก็หยิบกระเป๋าสะพายและแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้

"ฉันไปทำงานก่อนนะคะ หวังว่าคุณคงหาทางเอาชีวิตรอดในห้องครัวนี้ได้"

เธอส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูเยือกเย็นที่สุดให้เขา ก่อนจะเปิดประตูและเดินออกจากคอนโดไป ทิ้งให้กรวิชญ์ยืนอ้าปากค้างอยู่กลางห้อง

ชายหนุ่มสบถคำหยาบออกมาเบา ๆ เขากระแทกส้นเท้าเดินกลับเข้าห้องนอนตัวเอง เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดสูทใส่ไปทำงาน แต่มันไม่มีชุดไหนที่รีดเรียบเตรียมไว้ให้เลยเหมือนตอนที่จันทร์ฉายทำให้ เขาต้องจำใจหยิบเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ออกมาพยายามรีดด้วยตัวเอง

เตารีดไอน้ำที่เขาไม่เคยแตะต้องพ่นน้ำออกมาจนเสื้อเปียกเป็นดวง ๆ กรวิชญ์หงุดหงิดจนแทบอยากจะปาเตารีดทิ้ง สุดท้ายเขาก็ต้องใส่เสื้อเชิ้ตที่รีดแบบลวก ๆ และสูททับไปทั้งอย่างนั้น

เมื่อมาถึงบริษัท อารมณ์ของประธานหนุ่มก็ติดลบขั้นสุด พนักงานทุกคนสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาตั้งแต่ลานจอดรถ ไม่มีใครกล้าสบตาหรือทักทายเขาเลยสักคน

กรวิชญ์เดินหน้าตึงเข้ามาในห้องทำงาน ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้และกระแทกกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง เลขาหน้าห้องรีบยกกาแฟดำเข้ามาเสิร์ฟด้วยความระมัดระวัง

เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบก่อนจะนิ่วหน้า

"ทำไมวันนี้กาแฟมันเปรี้ยว" เขาวางแก้วลงอย่างแรงจนน้ำสีเข้มกระฉอก

"เอ่อ เป็นเมล็ดกาแฟตัวเดิมที่ท่านประธานทานทุกวันเลยนะคะ" เลขาสาวตอบตะกุกตะกัก

"ถ้ามันเป็นตัวเดิมแล้วทำไมรสชาติมันไม่เหมือนเดิม ไปชงมาใหม่ อย่าให้ผมต้องอารมณ์เสียไปมากกว่านี้"

เลขาหน้าเสียรีบยกแก้วกาแฟออกไปทันที กรวิชญ์เอนหลังพิงเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรง ๆ เขาไม่อยากยอมรับเลยว่ารสชาติกาแฟที่เขาโหยหา คือรสชาติที่จันทร์ฉายเป็นคนชงให้เมื่อเช้าวานซืน

ไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยพลการ ภัทรและเตชินท์เดินลอยหน้าลอยตาเข้ามาเหมือนเคย

"เป็นอะไรวะ หน้าบูดเป็นตูดหมึกตั้งแต่เช้าเชียว" ภัทรทักขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวลงบนโซฟา

"กูหงุดหงิด" กรวิชญ์ตอบห้วน ๆ

"เรื่องเมียแต่งอีกแล้วล่ะสิ" เตชินท์ยิ้มมุมปาก "เมื่อเช้ากูสวนกับรถน้องจันทร์ฉายที่หน้าตึกบริษัทเธอด้วย เห็นขับรถออกไปทำงานแต่เช้า สงสัยรีบไปฮุบอำนาจในบริษัทพ่อตัวเองมั้ง"

คำพูดของเตชินท์ยิ่งไปสะกิดต่อมโมโหของกรวิชญ์ เขานึกถึงใบหน้าเรียบเฉยและคำพูดอวดดีของจันทร์ฉายเมื่อเช้า

"ผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่พวกหัวหมอ เมื่อคืนกล้ามาต่อรองขอเงินเดือนแม่บ้านจากกู ถ้าอยากให้กูได้กินข้าวเช้า" กรวิชญ์ฟ้องเพื่อนด้วยความหมั่นไส้

"เห็นไหมล่ะ กูบอกมึงแล้ว" เตชินท์ตบเข่าฉาด "ผู้หญิงพวกนี้หน้าเงินจะตาย หวังจะสูบเลือดสูบเนื้อมึงทุกทางนั่นแหละ มึงอย่าไปยอมนะเว้ย ปล่อยให้อดอยากไปเลย ดูซิว่าจะทนเก่งได้สักกี่น้ำ"

"เออ กูไม่ยอมหรอก กูสั่งอาหารโรงแรมมากินเองก็ได้ ไม่เห็นต้องง้อ" กรวิชญ์ทำปากดี ทั้งที่ในใจแอบรู้สึกโหวง ๆ อย่างประหลาด

ภัทรนั่งมองเพื่อนสองคนคุยกันแล้วส่ายหัวเบา ๆ

"แต่มึงก็อย่าไปตึงใส่เขามากนักเลยไอ้กร ยังไงเขาก็เป็นเมียมึงนะเว้ย เกิดเขาเหลืออดหนีไปจริง ๆ มึงนั่นแหละจะเดือดร้อนโดนแม่มึงด่าเอา"

"ไม่มีทางหรอก ผู้หญิงที่แต่งงานเพื่อเงินแบบนั้น ไม่มีวันยอมทิ้งบ่อเงินบ่อทองอย่างกูไปง่าย ๆ หรอก" กรวิชญ์พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เขาเชื่อสนิทใจว่าจันทร์ฉายไม่มีทางไปไหนรอด และสุดท้ายเธอจะต้องเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อกลับมาเอาใจเขาเหมือนเดิมแน่นอน โดยที่ไม่รู้เลยว่า ความอดทนของจันทร์ฉายมันกำลังจะหมดลงในอีกไม่ช้า

บทก่อนหน้า
บทถัดไป