บทที่ 7 งานเลี้ยง
กรวิชญ์เปิดประตูเข้ามาในคอนโดช่วงหัวค่ำ เขาเตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องเจอความเย็นชาของจันทร์ฉาย แต่ลึก ๆ ก็ยังแอบหวังว่าเธอจะยอมอ่อนข้อให้เขาบ้าง ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้อีโก้ของเขาสูงปรี๊ดขึ้นไปอีก
จันทร์ฉายนั่งจ้องหน้าจอแล็ปท็อปอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีกล่องอาหารเดลิเวอรีที่ถูกทานจนหมดและเก็บทิ้งอย่างเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยของการเผื่อแผ่มาถึงเขาเลยแม้แต่น้อย
"นี่เธอสั่งข้าวกินเองโดยไม่ถามฉันสักคำเลยเหรอ" กรวิชญ์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโซฟาแล้วเดินตรงเข้าไปหา
จันทร์ฉายละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมามองหน้าเขา แววตาของเธอเรียบสนิทเหมือนน้ำนิ่ง
"คุณกรไม่ได้จ้างฉันเป็นแม่บ้าน ฉันก็เลยจัดการแค่ในส่วนของตัวเองค่ะ อีกอย่างคุณบอกเองว่าต่างคนต่างอยู่ ฉันนึกว่าคุณจะทานมาจากข้างนอกแล้วเสียอีก"
กรวิชญ์กัดฟันกรอด เขาหิวจนไส้จะขาด แต่ความหยิ่งทำให้เขาเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น
"ฉันกินมาแล้ว แค่ถามดูเฉย ๆ ว่าเธอยังรู้จักมารยาทการอยู่ร่วมกับคนอื่นบ้างไหม" เขาโกหกหน้าตาย
"ถ้าอิ่มแล้วก็ดีค่ะ ฉันจะได้ทำงานต่อ" เธอตอบสั้น ๆ แล้วก้มหน้าพิมพ์งานต่อโดยไม่สนใจเขาอีก
ผู้ชายฟอร์มจัดยืนทำหน้าไม่ถูก เขาเดินกระแทกส้นเท้าเข้าไปในห้องนอนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะกดสั่งอาหารเดลิเวอรีมากินเงียบ ๆ ในห้องทำงานของตัวเองด้วยความหงุดหงิด
วันต่อมา บรรยากาศในห้องยังคงตึงเครียดเหมือนเดิม ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่ก้าวก่ายกัน จนกระทั่งช่วงบ่าย กรวิชญ์เดินออกจากห้องทำงานมาหยุดยืนหน้าห้องนอนของจันทร์ฉาย เขาเคาะประตูสองครั้ง ก่อนที่หญิงสาวจะเปิดประตูออกมา
"เย็นนี้เตรียมตัวด้วย ฉันจะพาไปกินข้าว" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ
"เนื่องในโอกาสอะไรคะ"
"นัดกินข้าวกับพวกไอ้ภัทร ไอ้เตชินท์ แล้วก็หมอวิน มันนัดรวมตัวกันบ่อย ๆ อยู่แล้ว"
จันทร์ฉายขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจำสายตาและคำพูดเหยียดหยามของเตชินท์ได้ดี แต่ในเมื่อมันเป็นหนึ่งในข้อตกลงของการแต่งงาน เธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
"ต้องไปในฐานะภรรยาแสนดี หรือว่าไปในฐานะเมียแต่งที่ทำตามหน้าที่คะ" เธอถามกลับตรง ๆ
กรวิชญ์ชะงักไปนิดหนึ่ง เขารู้สึกขัดใจกับคำพูดแทงใจดำของเธอ
"ไปในฐานะอะไรก็ช่าง แค่ทำตัวให้มันดูเป็นปกติก็พอ อย่าไปทำหน้าบูดหน้าบึ้งให้เพื่อนฉันจับผิดได้ก็แล้วกัน"
"ตกลงค่ะ ฉันจะแต่งตัวรอ" เธอบอกแค่นั้นแล้วปิดประตูห้องลงทันที
ช่วงค่ำ จันทร์ฉายเดินออกจากห้องนอนในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มเข้ารูป ความยาวพอดีเข่าเผยให้เห็นช่วงขาเรียวสวย ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างพอดี ผมยาวสลวยถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง เธอดูสง่างามและมีเสน่ห์จนกรวิชญ์ที่นั่งรออยู่ที่โซฟาถึงกับเผลอมองตาค้าง
แต่พอจันทร์ฉายหันมาสบตา เขาก็รีบแกล้งทำเป็นมองนาฬิกาข้อมือเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง
"แต่งตัวตั้งนาน นึกว่าจะสวยกว่านี้ซะอีก" เขาแขวะตามประสาคนปากไม่ตรงกับใจ
"ถ้าคุณกรอายที่จะควงฉันไปเจอเพื่อน จะให้ฉันเปลี่ยนเป็นชุดอื่นก็ได้นะคะ" เธอตอบกลับนิ่ม ๆ แต่ทำเอาคนฟังสะอึก
"ไม่ต้อง เสียเวลา ไปกันได้แล้ว" เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำออกไปทันที
รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมระดับห้าดาว กรวิชญ์เดินนำจันทร์ฉายเข้าไปด้านใน ทันทีที่ประตูห้องวีไอพีเปิดออก เสียงหัวเราะพูดคุยของกลุ่มเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น
"อ้าว มาแล้วเหรอวะท่านประธาน นึกว่าจะมัวแต่กกเมียจนลืมนัดเพื่อนซะแล้ว" ภัทรเอ่ยแซวเป็นคนแรกพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาท
กรวิชญ์เดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้จันทร์ฉายนั่งตามมารยาททางสังคม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอ
"กกบ้าอะไรล่ะ น่าเบื่อจะตายชัก" กรวิชญ์ตอบเพื่อนเสียงดังฟังชัด
จันทร์ฉายนั่งหลังตรง เธอรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่ในใจเริ่มรู้สึกอึดอัดกับคำพูดไม่ให้เกียรติของเขา
"สวัสดีครับคุณจันทร์ฉาย ไม่เจอกันหลายวัน ดูสวยขึ้นนะครับเนี่ย" หมอวินเอ่ยทักทายอย่างสุภาพเพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด
"ขอบคุณค่ะคุณหมอวิน" จันทร์ฉายส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา
เตชินท์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ เขามองจันทร์ฉายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า
"สวยขึ้นก็ไม่แปลกหรอกครับ ได้เป็นถึงคุณนายประธานบริษัทใหญ่โต มีเงินให้ใช้จ่ายไม่อั้นขนาดนี้ ใคร ๆ ก็ต้องดูดีขึ้นเป็นธรรมดา" เตชินท์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเหยียดหยามอย่างชัดเจน
มือที่วางอยู่บนตักของจันทร์ฉายกำเข้าหากันแน่น เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อข่มอารมณ์ คาดหวังว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จะออกปากปกป้องเธอในฐานะภรรยาบ้าง
แต่กรวิชญ์กลับยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยท่าทีสบายใจ ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจกับคำพูดของเพื่อนสนิทเลยแม้แต่น้อย
"มึงก็พูดตรงไปไอ้เต เดี๋ยวคุณจันทร์ฉายเขาก็โกรธเอาหรอก" ภัทรพูดกลั้วหัวเราะเหมือนเป็นเรื่องตลก
"ฉันพูดความจริงนี่หว่า หรือไม่จริงล่ะไอ้กร" เตชินท์หันไปเลิกคิ้วถามเพื่อนสนิท
กรวิชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ปรายตามองจันทร์ฉายเลยสักนิด
"ปล่อยมันพูดไปเถอะไอ้วิน มันก็พูดถูกของมัน ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ที่ผู้ใหญ่สั่งให้จบ ๆ ไป ไม่ได้รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีค่าอะไรให้ต้องมานั่งใส่ใจหรอก รำคาญจะตายชัก"
ประโยคนั้นของกรวิชญ์ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของจันทร์ฉาย มันเหมือนมีดแหลมที่กรีดลงกลางใจของเธออย่างจัง ความอดทนที่เธอพยายามสร้างกำแพงกั้นเอาไว้ เริ่มมีรอยร้าวเกิดขึ้นทีละนิด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเห็นค่าของเธอเลยจริง ๆ เขาพร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอเพื่อรักษาหน้าตาและอีโก้ของตัวเองต่อหน้าเพื่อนเสมอ
จันทร์ฉายวางมือลงบนขอบโต๊ะ เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่แววตาที่เคยมองเขามันเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและเย็นเยียบที่สุดในชีวิต
