บทที่ 8 สวนกลับด้วยรอยยิ้ม
บรรยากาศในห้องอาหารวีไอพีเงียบกริบลงชั่วขณะหลังจากที่กรวิชญ์พูดจบ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่จันทร์ฉายเพื่อรอดูว่าเธอจะตอบโต้อย่างไรกับคำพูดที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนเป็นภรรยาขนาดนี้
เตชินท์กับภัทรแอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ขณะที่หมอวินขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนสนิท
จันทร์ฉายสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอวางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า แล้วหันไปมองหน้ากรวิชญ์ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้สื่อถึงความเสียใจเลยสักนิด
"คุณกรพูดถูกแล้วค่ะคุณเตชินท์" จันทร์ฉายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานใส "การแต่งงานของเรามันก็แค่ข้อตกลงทางธุรกิจ ไม่มีใครมีค่ามากพอให้ใครต้องมานั่งใส่ใจหรอกค่ะ ฉันก็แค่ทำหน้าที่ภรรยาบังหน้าให้จบ ๆ ไปเหมือนกัน"
คำตอบของเธอทำให้กรวิชญ์ชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเตชินท์ค่อย ๆ เจื่อนลง
"แต่ถ้าจะพูดให้ถูก..." จันทร์ฉายเว้นจังหวะเล็กน้อย หันไปมองเตชินท์ตรง ๆ "การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ มันก็แฟร์ดีนะคะ วิน-วิน กันทั้งสองฝ่าย ฉันได้เงินทุนไปหมุนในบริษัท ส่วนคุณกรก็ได้ฉันมาเป็นไม้กันหมา คอยรับหน้าผู้ใหญ่และตัดรำคาญเรื่องผู้หญิงคนอื่นให้ ถือว่าคุ้มค่าเงินร้อยล้านของคุณกรแล้วล่ะค่ะ"
"นี่เธอ!" กรวิชญ์เรียกชื่อเธอเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อถูกฉีกหน้ากลับบ้าง
"อ้อ แล้วก็เรื่องความสวยที่คุณเตชินท์บอกว่าใช้เงินซื้อมา..." จันทร์ฉายหันไปส่งยิ้มหวานให้เตชินท์อีกครั้ง "ฉันก็ต้องขอบคุณเงินของคุณกรจริง ๆ นั่นแหละค่ะ ที่ทำให้ฉันมีเงินไปซื้อครีมบำรุงแพง ๆ มาทาหน้า ไม่ต้องมานั่งหน้าดำคร่ำเครียด คอยอิจฉาและตามจับผิดชีวิตคู่ของคนอื่นให้เสียเวลา"
ประโยคสุดท้ายของจันทร์ฉายกรีดลึกลงไปกลางใจเตชินท์อย่างจัง ชายหนุ่มหน้าชาจนพูดไม่ออก ภัทรที่ตอนแรกกะจะผสมโรงด้วยก็ถึงกับใบ้กิน มีเพียงหมอวินที่แอบกลั้นขำจนไหล่สั่น
"ถ้าคุณเตชินท์ว่างมากนัก เอาเวลาไปดูแลบริษัทของตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าไหมคะ ได้ข่าวว่าไตรมาสที่แล้วกำไรหดหายไปตั้งเยอะ ไม่ใช่เหรอคะ" จันทร์ฉายตอกกลับด้วยข้อมูลทางธุรกิจที่เธอแอบสืบมา
"นี่คุณจันทร์ฉาย! คุณจะพูดเกินไปแล้วนะ" เตชินท์เสียงดังขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธจัด
"ฉันก็แค่พูดความจริงค่ะ หรือว่าคุณเตชินท์รับความจริงไม่ได้คะ" จันทร์ฉายลอยหน้าลอยตาตอบ
กรวิชญ์นั่งกำมือแน่น เขารู้สึกหงุดหงิดที่จันทร์ฉายกล้าต่อปากต่อคำกับเพื่อนของเขา แต่ลึก ๆ แล้ว เขาก็แอบสะใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นเตชินท์หน้าหงายไปแบบนั้น
"เอาล่ะ ๆ พอเถอะครับ เลิกเถียงกันได้แล้ว" หมอวินรีบพูดห้ามทัพก่อนที่เรื่องจะบานปลาย "มากินข้าวกันดีกว่า อาหารเย็นหมดแล้วเนี่ย"
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด เตชินท์นั่งหน้าบูดบึ้งไม่ยอมพูดจา ภัทรก็เอาแต่กินข้าวเงียบ ๆ ส่วนกรวิชญ์ก็เอาแต่ปรายตามองจันทร์ฉายเป็นระยะด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
จันทร์ฉายกลับนั่งกินข้าวอย่างสบายใจราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอตักอาหารเข้าปากช้า ๆ ซึมซับรสชาติของอาหารราคาแพงโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น
มื้ออาหารค่ำจบลงด้วยความรวดเร็ว ไม่มีใครอยากจะนั่งอยู่ในห้องวีไอพีนั้นต่อ กรวิชญ์เดินนำจันทร์ฉายออกมาที่ลานจอดรถ เขาปลดล็อกรถสปอร์ตคันหรูแล้วเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ
ตลอดทางกลับคอนโด ภายในรถเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ กรวิชญ์เหลือบมองจันทร์ฉายที่เอาแต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกหงุดหงิด
"เก่งนักนะ เรื่องเถียงคำไม่ตกฟากเนี่ย" กรวิชญ์ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน
จันทร์ฉายหันมามองหน้าเขา "ฉันก็แค่ป้องกันตัวเองค่ะ ในเมื่อคุณกรไม่คิดจะปกป้องฉัน ฉันก็ต้องปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง"
"ศักดิ์ศรีอะไรของเธอ เธอเป็นแค่เมียแต่งที่ใช้เงินซื้อมา ลืมไปแล้วหรือไง" กรวิชญ์พ่นคำพูดร้ายกาจออกไปอีกครั้ง
"ฉันจำได้ขึ้นใจเลยค่ะคุณกร" จันทร์ฉายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท "แต่คุณกรก็อย่าลืมนะคะ ว่าเงินร้อยล้านของคุณ มันซื้อได้แค่ทะเบียนสมรส ไม่ได้ซื้อสิทธิ์ให้เพื่อนคุณมาเหยียบย่ำฉันได้ตามใจชอบ"
คำพูดของเธอทำเอากรวิชญ์สะอึก เขาไม่คิดว่าจันทร์ฉายจะกล้าสวนกลับเขาตรง ๆ แบบนี้ ชายหนุ่มกำพวงมาลัยรถแน่น เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น เพื่อระบายอารมณ์คุกรุ่นในใจ โดยไม่รู้เลยว่า ความอดทนของจันทร์ฉายกำลังจะหมดลงในไม่ช้านี้แล้ว
