บทที่ 9 กลบเกลื่อนด้วยน้ำตา
กรวิชญ์กำพวงมาลัยรถสปอร์ตคันหรูแน่น เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปตามท้องถนนยามค่ำคืนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ภายในรถเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับเสียงเครื่องยนต์
จันทร์ฉายนั่งเงียบอยู่เบาะข้างคนขับ ใบหน้าของเธอหันออกไปมองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่าง แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องสาดส่องเข้ามาสะท้อนให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่า ไม่มีความเสียใจ ไม่มีการฟูมฟาย มีเพียงความด้านชาที่เข้ามาแทนที่ความหวังเล็ก ๆ ที่เธอเคยมีให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้
"อย่าคิดว่าเธอตอกกลับไอ้เตชินท์หน้าหงายแล้วฉันจะพอใจนะ" กรวิชญ์พูดทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความหงุดหงิด
จันทร์ฉายไม่ได้หันมามองหน้าเขา เธอเพียงแค่ถอนหายใจแผ่วเบา
"ฉันทำตามหน้าที่ของไม้กันหมาที่คุณกรต้องการให้เป็นไงคะ" เธอตอบกลับเสียงเรียบ "ในเมื่อคุณกรอยากรักษาสถานะเพลย์บอยไว้ แต่ไม่อยากปวดหัวกับผู้หญิงพวกนั้น การมีฉันเป็นเมียแต่งที่ดูหิวเงินและไม่ยอมคน มันก็น่าจะทำให้พวกหล่อนขยาดจนไม่กล้ามายุ่งกับคุณกรได้ดีที่สุด ไม่ใช่เหรอคะ"
กรวิชญ์ชะงัก เขากัดสันกรามแน่นจนนูนเป็นสัน
"เธอรู้เรื่องที่ฉันเอาเธอมาเป็นไม้กันหมาได้ยังไง" เขาถามเสียงต่ำ
"คุณกรคิดว่าการแสดงออกของคุณมันแนบเนียนมากนักหรือไงคะ" จันทร์ฉายแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ "เวลาเราออกงานสังคมด้วยกัน คุณทำตัวแสนดี ดูแลฉันสารพัด เพื่อสร้างภาพให้คนอื่นเห็นว่าคุณรักเมียแต่งคนนี้มากแค่ไหน แต่พอลับหลัง คุณก็กลับมาเป็นผู้ชายปากแจ๋วที่ชอบพูดจาเหยียบย่ำฉันเพื่อรักษาอีโก้ของตัวเอง"
"ฉันไม่ได้..."
"ยอมรับความจริงเถอะค่ะคุณกร" จันทร์ฉายหันมาสบตาเขาตรง ๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววความหวัง บัดนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "คุณแต่งงานกับฉันเพราะคำสั่งของผู้ใหญ่ คุณไม่ได้รักฉัน คุณไม่ได้เห็นฉันเป็นภรรยา คุณแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือป้องกันตัวเองจากความวุ่นวายที่คุณก่อขึ้นเท่านั้น"
คำพูดที่แทงใจดำทำเอากรวิชญ์หน้าชา เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่เธอพูดมันคือความจริงทั้งหมด แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกเจ็บปวดที่ได้ยินมันจากปากของเธอ
"แล้วเธอแต่งงานกับฉันทำไมล่ะจันทร์ฉาย" เขาพ่นลมหายใจออกมาระลอกใหญ่ "ถ้าไม่ใช่เพราะเงินก้อนนั้นที่เอาไปพยุงบริษัทพ่อเธอ เธอจะยอมทนเป็นไม้กันหมาให้ฉันเหรอ"
จันทร์ฉายเม้มริมฝีปากแน่น มือบางที่ประสานกันอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่นจนสั่น
"ใช่ค่ะ ฉันแต่งเพราะเงิน" เธอฝืนยิ้มบาง ๆ ออกมาเพื่อซ่อนความรู้สึกที่แท้จริง "เงินร้อยล้านของคุณมันมีค่ามากพอให้ฉันยอมทนฟังคำพูดแย่ ๆ ของคุณและเพื่อนคุณไงคะ เพราะฉะนั้น เราก็หายกันแล้ว ฉันทำหน้าที่เมียแต่ง คุณจ่ายเงิน เราได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย"
ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถอีกครั้ง กรวิชญ์รู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง เขาอยากจะหาคำพูดมาเถียงเธอ อยากจะด่าเธอให้เจ็บแสบเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับหาคำพูดเหล่านั้นไม่เจอ มีเพียงความรู้สึกหน่วง ๆ ในใจที่เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้
เมื่อรถแล่นมาถึงคอนโด จันทร์ฉายเปิดประตูรถก้าวลงไปทันทีโดยไม่รอให้เขามาเปิดให้ เธอเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในลิฟต์ กรวิชญ์เดินตามเข้าไปติด ๆ บรรยากาศภายในลิฟต์อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
พอประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเพนต์เฮาส์ จันทร์ฉายก็เดินตรงเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันที
"จันทร์ฉาย!" กรวิชญ์เรียกชื่อเธอเสียงแข็ง เดินตามไปกระชากแขนเธอไว้ก่อนที่เธอจะปิดประตูห้อง
"โอ๊ย! ปล่อยนะ ฉันเจ็บ" เธอร้องอุทานออกมา พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม
"เก่งนักไม่ใช่เหรอตอนอยู่ต่อหน้าเพื่อนฉัน ทีตอนอยู่กับฉันทำมาเป็นสะดีสะดิ้ง" เขาดึงร่างบางเข้ามาใกล้จนหน้าอกของเธอปะทะกับแผงอกกว้างของเขา
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณกร!" จันทร์ฉายตวาดลั่น เธอพยายามผลักเขาออกสุดแรง แต่ผู้ชายตัวโตกลับรวบเอวเธอไว้แน่น
"ถ้าฉันบอกว่าไม่ปล่อยล่ะ เธอจะทำยังไง" เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดพวงแก้มใส "เธอเป็นเมียฉันนะจันทร์ฉาย ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องบนเตียงด้วย"
คำขู่ของเขาทำให้จันทร์ฉายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำเรื่องแบบนี้กับเธอ
"คุณอย่ามาทำบ้า ๆ นะ เราตกลงกันแล้วไงว่าต่างคนต่างอยู่" เธอเถียงกลับเสียงสั่น
"กฎทุกอย่างฉันเป็นคนตั้ง ฉันก็เป็นคนยกเลิกได้เหมือนกัน" เขาพูดจบก็ทาบทับริมฝีปากลงบนเรียวปากบางของเธออย่างรวดเร็วและดุดัน
จันทร์ฉายดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง เธอใช้กำปั้นทุบตีไปตามแผงอกของเขา แต่กรวิชญ์กลับไม่สะทกสะท้าน เขายิ่งรัดเอวเธอแน่นขึ้นและบดขยี้จูบอย่างเอาแต่ใจ สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากของเธออย่างจาบจ้วง
รสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธและความหึงหวงที่เขามีต่อเธอ มันรุนแรงและป่าเถื่อนจนจันทร์ฉายรู้สึกเจ็บปวดไปหมด หยาดน้ำตาใส ๆ ค่อย ๆ ไหลรินลงมาอาบสองแก้ม
เมื่อรับรู้ได้ถึงความเค็มของน้ำตา กรวิชญ์ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง เขาค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง มองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก
"ฉัน..." เขากำลังจะเอ่ยปากขอโทษ แต่จันทร์ฉายกลับผลักเขาออกเต็มแรง
เพียะ!
ฝ่ามือเรียวตบฉาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างจัง กรวิชญ์หน้าหันไปตามแรงตบ เขายืนนิ่งอึ้ง ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูเยือกเย็นอย่างจันทร์ฉายจะกล้าลงไม้ลงมือกับเขา
"คุณมันฉวยโอกาส! คุณมันเลวที่สุด!" เธอตวาดใส่หน้าเขาด้วยความโกรธจัด น้ำตายังคงไหลพราก "ฉันยอมรับเงินของคุณมาเป็นเมียแต่ง แต่ฉันไม่ได้ขายศักดิ์ศรีให้คุณมาย่ำยีฉันแบบนี้นะคุณกร!"
พูดจบจันทร์ฉายก็วิ่งหนีเข้าห้องนอนไป ปิดประตูเสียงดังปังพร้อมกับกดล็อกกลอนทันที ทิ้งให้กรวิชญ์ยืนตัวชาอยู่หน้าห้อง
ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบแก้มข้างที่โดนตบ ความเจ็บแปลบบนใบหน้ายังไม่เท่ากับความเจ็บปวดในใจที่เห็นน้ำตาของเธอ เขาทำบ้าอะไรลงไป เขาทำลายความสัมพันธ์ที่พยายามสร้างมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบของตัวเอง
กรวิชญ์เอนหลังพิงบานประตูห้องของจันทร์ฉาย เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า คืนนี้เขาคงต้องนอนจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่อาจลบล้างได้ และเขาไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้เช้า เขาจะกล้าสู้หน้าผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไร
