บทที่ 2 2
"เงินสามแสนมันเป็นแค่เศษเงินหลังตู้ของฉันพริม แต่ฉันเป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่เศรษฐีใจบุญที่เที่ยวแจกเงินให้ใครฟรีๆ งานรับใช้ของเธอมันจะคุ้มค่ากับเงินที่ฉันต้องเสียไปอย่างนั้นหรือ ชาตินี้ทั้งชาติเธอจะหาเงินมาคืนฉันได้ครบทุกบาททุกสตางค์หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย"
"แล้วพริมต้องทำยังไงคะ พริมยอมทำทุกอย่างที่คุณหญิงต้องการเลยค่ะ ขอแค่ช่วยแม่ของพริมด้วย" พริมาเค้นเสียงพูดผ่านลำคอที่แห้งผากราวกับทะเลทราย
คุณหญิงรัศมีเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หล่อนเปิดกระเป๋าถือยี่ห้อดังแล้วหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลปึกหนาออกมาวางลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวช่างฟังดูบาดลึกในความรู้สึกของพริมาเหลือเกิน
"ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่าการให้เธอยืมเงิน เงินทั้งหมดที่แม่เธอต้องใช้รักษาพยาบาล รวมถึงค่าห้องพิเศษ ค่ายาที่ดีที่สุด และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับประเทศที่จะดึงตัวมาจากต่างประเทศ ฉันจะเป็นคนออกให้ทั้งหมดจนกว่าแม่เธอจะหายดีหรือจนกว่าจะถึงวาระสุดท้าย โดยที่เธอไม่ต้องชดใช้เงินฉันเลยแม้แต่บาทเดียว"
พริมาเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาพลันเต้นรัวด้วยความหวังอันริบหรี่ ทว่าเธอก็รู้ดีว่าข้อเสนอที่หอมหวานเช่นนี้ย่อมต้องแลกด้วยสิ่งที่มีค่าไม่แพ้กัน
"ข้อเสนออะไรคะคุณหญิง"
"แต่งงานกับกานต์ธร ลูกชายของฉัน" คุณหญิงรัศมีตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ
คำพูดนั้นทำให้พริมานิ่งอึ้งไปราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ กานต์ธร ธนกิจโกศล ทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรแสนล้าน เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงสังคม แต่ในขณะเดียวกันก็ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ เย็นชา และวาจาที่เชือดเฉือนจิตใจผู้คนอย่างไม่มีชิ้นดี ที่สำคัญที่สุดคือกานต์ธรเกลียดขี้หน้าเธอเข้าไส้ เขามองว่าเธอและครอบครัวเป็นปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลของเขามาตลอด
"แต่งงานกับคุณกานต์หรือคะ แต่คุณกานต์เขาเกลียดพริมจะตายไป อีกอย่างพริมเป็นแค่เด็กในบ้านธรรมดาๆ จะคู่ควรกับคนระดับเขาได้อย่างไรกันคะคุณหญิง" พริมาถามกลับด้วยความสับสนและตื่นตระหนก
"มันก็แค่การแต่งงานในนาม" คุณหญิงรัศมีอธิบายพลันยกมือขึ้นลูบแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วนาง "หมอดูประจำตระกูลบอกว่าดวงของตากานต์กำลังตกต่ำถึงขีดสุด ปีนี้เป็นปีเบญจเพสและมีเกณฑ์ชะตาขาด ทางเดียวที่จะสะเดาะเคราะห์และเปลี่ยนถ่ายความโชคร้ายได้คือต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่มีวันเดือนปีเกิดเกื้อหนุนกัน ซึ่งซินแสตรวจดูแล้วว่ามีเพียงดวงของเธอเท่านั้นที่สามารถรองรับเคราะห์กรรมแทนลูกชายฉันได้"
คำอธิบายนั้นทำให้พริมาเย็นวาบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง นี่ไม่ใช่การแต่งงานเพราะความรักหรือความเอ็นดู แต่มันคือการซื้อตัวเธอเพื่อไปเป็นเครื่องรองรับความโชคร้าย เป็นโล่มนุษย์ที่ต้องแบกรับเคราะห์กรรมแทนลูกชายสุดที่รักของหล่อน
"เธอมีหน้าที่แค่จดทะเบียนสมรส ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ ทำหน้าที่เมียบังหน้าในสังคมเพื่อไม่ให้ตระกูลของฉันเสื่อมเสียชื่อเสียง และที่สำคัญที่สุดคือเธอต้องอดทนต่อสู้กับอารมณ์ของตากานต์ให้ได้จนกว่าจะครบกำหนดหนึ่งปี หลังจากดวงของลูกชายฉันพ้นขีดอันตราย ฉันจะให้เธอหย่าพร้อมเงินก้อนอีกหนึ่งล้านบาทไปตั้งตัว" คุณหญิงรัศมีเอ่ยเงื่อนไขสุดท้ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกดดัน
ระยะเวลาหนึ่งปีในนรกบนดิน พริมาคิดในใจด้วยความรู้สึกปวดร้าว เธอต้องกลายเป็นสิ่งของที่ถูกตีราคา ต้องยอมรับใช้ชายหนุ่มที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือทุกเมื่อเพื่อแลกกับลมหายใจของแม่
"ว่าไงพริม เวลาของแม่เธอเหลือไม่มากแล้วนะ" คุณหญิงรัศมีชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือขอบทองเรือนหรู "ถ้าเธอเซ็นสัญญาตอนนี้ ฉันจะโทรสั่งการเงินให้ระงับการย้ายตัวแม่เธอทันที และทีมแพทย์ที่ดีที่สุดจะเข้ามาดูแลแม่เธอในอีกสิบนาทีข้างหน้า แต่ถ้าเธอปฏิเสธ ฉันก็จะเดินออกไปจากห้องนี้ และเธก็เตรียมตัวพาแม่เธอออกไปรอความตายที่โรงพยาบาลอื่นได้เลย"
พริมาหันกลับไปมองร่างของมารดาที่นอนนิ่งบนเตียงคนไข้ ผิวแก้มที่ซูบตอบและริมฝีปากที่แห้งผากของแม่คือสิ่งที่ย้ำเตือนว่าผู้หญิงคนนี้ยอมสละความสุขทั้งชีวิตเพื่อเลี้ยงดูเธอมาจนเติบโต แล้วตอนนี้เมื่อแม่ต้องการชีวิต เธอจะเห็นแก่ความสุขและศักดิ์ศรีส่วนตัวจนปล่อยให้แม่จากไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างนั้นหรือ
ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงมันจะมีค่าอะไร หากต้องแลกมาด้วยความตายของแม่
น้ำตาของพริมาไหลรินออกมาเป็นทางยาว เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบปากกาหรูหราที่คุณหญิงรัศมียื่นให้ หญิงสาวเปิดอ่านรายละเอียดในสัญญาที่ระบุสิทธิ์และหน้าที่ของเธออย่างไม่เป็นธรรม ทุกตัวอักษรเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสิ่งใดนอกเหนือจากค่ารักษาพยาบาลของแม่
พริมาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้น สะกดก้อนความช้ำใจลงไปในทุกเส้นหมึกที่ลากผ่าน เธอเซ็นชื่อตัวเองลงไปในช่องฝ่ายหญิงด้วยหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี
"พริมตกลงค่ะคุณหญิง" พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งและไร้ชีวิตชีวา
คุณหญิงรัศมียิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ หล่อนดึงสัญญากลับไปตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว
"ดีมาก ฉลาดเลือกนี่พริม รถตู้ของบ้านฉันจะมารับเธอที่โรงพยาบาลตอนหกโมงเย็น เตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าของเธอให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องแม่ของเธอไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการต่อสายตรงถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ"
คุณหญิงรัศมีเดินออกจากห้องไปพร้อมกับชัยชนะ ทิ้งไว้เพียงเสียงรองเท้าส้นสูงที่ค่อยๆ ห่างออกไปในความเงียบสงัด พริมาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงตามเดิม เธอกุมมือแม่ไว้แน่นแล้วร้องไห้เงียบๆ ไม่มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลนองหน้าไม่ขาดสาย เธอรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่เคยมีอิสระของเธอได้จบสิ้นลงแล้ว และนรกบนดินที่ชื่อว่าคฤหาสน์ธนกิจโกศลกำลังเปิดประตูกว้างเพื่อต้อนรับเธอเข้าไปเป็นเหยื่อสังเวยชะตากรรม
