บทที่ 33 33

​"พริม"

​            เสียงแหบแห้งและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบดังลอดออกมาจากหน้ากากออกซิเจน มันเป็นเสียงเรียกชื่อที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดบาปอย่างสุดหัวใจ

​            พริมาทอดสายตามองความอ่อนแอของผู้ชายที่เคยทำร้ายเธอปางตาย หญิงสาวไม่ได้เอื้อมมือไปจับมือของเขาตามที่เขาหวัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ