บทที่ 105 เสียงคุ้นๆ

เสียงห้าวคำรามออกมาเมื่อเจ้างูเผือกเสร็จด้วยปากของนางแบบสาวคนสวยที่ตวัดปลายลิ้นไล้เลียจนมันสะอาดก่อนจะลุกขึ้นนั่งชิดลำตัวของเจ้างูเผือกที่ตั้งลำแข็งชันชี้โด่ลูบคลำมันด้วยความพอใจ

“ลงมือเลยครับฮันนี่ ผมไม่มีเวลาแล้ว” วิลลี่พูดแล้วมองนางแบบสาวด้วยสายตาแพรวพราวเพราะเขามีเวลาเล่นเย่อกับเธอแค่ครึ่งชั่วโม...