บทที่ 27 เพื่อนพี่ชายตัวร้าย

“ใส่เถอะเดี๋ยวให้คนไปหาชุดมาให้ ไปเถอะ” คลินท์พูดจบก็จับมือเรียวนุ่มเดินออกไปจากห้องเพื่อขึ้นลิฟต์ไปที่เพนท์เฮ้าส์ของเขา

“เอ่อ..ปะ ปล่อยค่ะจะพาฉันไปไหน” รัตติยากรพูดเสียงสั่นเมื่อจู่ๆมือหนาก็จับมือเธอดึงออกมาจากห้องไปที่ลิฟต์มือนุ่มชาไปเหมือนถูกช็อตจึงสะบัดออกคลินท์ก็ยอมปล่อยแต่โดยดีเพราะเขาก็รู้สึก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ