บทที่ 30 ปากอย่างใจอย่าง

“หืม อะไร ไม่มีอะไร” คลินท์ขยับตัวด้วยความอึดอัดมองนาฬิกาเวลาตีสองแล้วคงตามใครมาปลดปล่อยไม่ได้แล้ว “ฉันจะขึ้นไปพักก่อนละกันมีอะไรก็โทรไปนะ” คลินท์ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเทอรี่ก็เดินตามไปส่งเจ้านายที่ลิฟต์ก่อนจะกลับมานั่งจ้องจอแอลอีดีเล็กใหญ่เต็มผนังห้องร่วมกับพนักงานอีกยี่สิบกว่าคนในห้องเพราะจะต้องไม่ใ...