บทที่ 43 แอบห่วง

“บ่ายๆละกันนะยิ้ม”

“ก็ได้ค่ะ” ยังไงก็ได้ขอให้เธอได้ไปเที่ยวช้อปปิ้งก็พอ

รัตติยากรยืนมองไปนอกระเบียงคิดถึงชีวิตในวัยเด็กที่ผ่านมาเด็กหญิงลูกหว้ามีแต่แม่กับยายและปู่ย่าอาสาวที่มักจะบอกตลอดว่าเรื่องของผู้ใหญ่โตมาหนูจะเข้าใจพอโตขึ้นเธอก็เข้าใจจริงว่าการกระทำของพ่อก็ยังเหมือนเดิมแต่เธอยังไม่เคยเจอจัง...