บทที่ 34 ห่วงใย

เมื่อแพรไหมส่งรุ่งนภาที่บ้านเสร็จ เธอก็ขับรถกลับบ้านทันที ระหว่างทางรถติดมาก แพรไหมขับรถไม่ค่อยเก่ง จึงค่อย ๆ ขับโดยความระวัง

สองมือจับพวงมาลัยรถแน่น สติจดจ่อกับถนน ความมืดเข้าปกคลุมทำให้การมองเห็นลดน้อยลง

ครืด ครืด…

“ลูกแพร หนูถึงไหนแล้วลูก เห็นอาเจบอกลูกออกจากโรงพยาบาลหลายชั่วโมงแล้วนี่ ทำไมยัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ