บทที่ 95 โธ่เอ๊ย

“อะไรก็เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ก็ต้องเยียวยา แล้วถ้ารักกันจริง ๆ พ่อกับแม่จะว่าอะไรได้ล่ะ จริงไหม?”

คุณอโณทัยจำใจต้องหยักคอ สิงห์ยิ้มกว้างทันที เดินเข้าไปกอดแม่ แล้วก็หอมฟอด ๆ

“โน้น... ไป ๆ ไปกราบขอโทษพ่อเสีย” แม่พูดพลางถอนหายใจ

สิงห์จึงนั่งลง และคลานเข่าเข้าไปหา แล้วก็กราบลงที่แทบเท้าของพ่อ “ขอขมาครั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ