บทที่ 4 ตอนที่ 4 เที่ยงคืน

ตอนที่ 4 เที่ยงคืน

#เวลา 00.12 น.

ความเผด็จการของทิศเหนือไม่เคยเลือกเวลา และค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ของพลอยไพลินดังขึ้นรัวๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบ หญิงสาวที่เพิ่งจะทาครีมบำรุงผิวเสร็จและกำลังจะเอนตัวลงนอนต้องถอนหายใจยาวๆ เมื่อเห็นชื่อหน้าจอ ‘ท่านประธานทิศเหนือ’

ทิศเหนือ : (ส่งไฟล์เอกสาร)

ทิศเหนือ : พลอย สรุปข้อมูลงบประมาณการตลาดของยัยรินรดาที่ส่งมาใหม่ให้ผมที ด่วนที่สุด

ทิศเหนือ : ถ้ายังไม่นอน รีบจัดการให้ผมด้วย

พลอยไพลินดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง คิ้วเรียวขมวดมุ่น นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับทันที

พลอยไพลิน : ท่านประธานค่ะ นี่มันเที่ยงคืนสิบสองนาทีแล้วค่ะ พลอยกำลังจะนอนค่ะ

ทิศเหนือ : ผมจ่ายค่าโอทีให้คุณสามเท่า ยักษ์ใหญ่จากฝั่งยุโรปเพิ่งอีเมลมาขอปรับเปลี่ยนโครงสร้างงบด่วน ผมต้องใช้พรุ่งนี้แปดโมงเช้า

ทิศเหนือ : ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าผมคงต้องพิจารณาเงินเดือนคุณใหม่

พลอยไพลินเบ้ปากใส่หน้าจอโทรศัพท์ ขู่เรื่องเงินเดือนอีกแล้ว! เผด็จการไม่มีใครเกิน บ้างานข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ถึงได้ไม่มีแฟนสักที

พลอยไพลิน : รับทราบค่ะ ขอเวลา 30 นาทีค่ะ

ทิศเหนือ : 30 นาที? เอกสารเกือบยี่สิบหน้าเนี่ยนะพลอย? อย่ามาทำเป็นเล่น ถ้างานออกมาลวกๆ ผมหักเงินเดือนจริงๆ ด้วย

พลอยไพลิน : ค่ะ

พลอยไพลินสะบัดผ้าห่มออก เดินไปเปิดโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะทำงานทันที แววตาเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที ร่างกายอาจจะเหนื่อย แต่เรื่องศักดิ์ศรีการทำงานของเลขาอันดับหนึ่งยอมไม่ได้เด็ดขาด เธอดึงข้อมูลดิบในไฟล์เอกสารเกือบยี่สิบหน้ามาคัดแยก ดึงเฉพาะตัวเลขสำคัญ ไฮไลท์จุดวิกฤติ จัดเรียงใหม่ในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบไอแพดขึ้นมาลากเส้น ออกแบบจัดทำเป็น ‘อินโฟกราฟิก’ ที่เข้าใจง่าย สวยงาม และคมชัด

#ด้านทิศเหนือ

ห้องทำงานใหญ่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ห้องทั้งห้องมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของทิศเหนือ ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำกำลังนั่งนวดขมับตัวเองเบาๆ สายตามองนาฬิกาข้อมือ

#เวลา 00.41 น.

ครืด~~ ครืด~~

โทรศัพท์มือถือของทิศเหนือสั่นเตือน มีไฟล์เอกสารสกุล PDF ถูกส่งเข้ามาจากพลอยไพลิน พร้อมข้อความสั้นๆ

พลอยไพลิน : [ส่งไฟล์ : Summary_Marketing_Budget.pdf]

พลอยไพลิน : ส่งงานค่ะท่านประธาน เชิญตรวจได้เลยค่ะ

ทิศเหนือเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างประหลาดใจ

“ทำไมเร็วขนาดนี้ ทำลวกๆ มาประชดผมหรือเปล่ายัยซื่อบื้อ”

ชายหนุ่มเอ่ยพึมพำพลางคลิกเปิดไฟล์งานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ทันทีที่ภาพปรากฏขึ้น นัยน์ตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

งานตรงหน้าไม่ใช่เอกสารพิมพ์ตัวหนังสือเรียงเป็นตับชวนปวดหัว แต่เป็นงานอินโฟกราฟิกสีสันสวยงาม เนี้ยบสะอาดตา มีการจัดสัดส่วนตัวเลขงบประมาณที่ลดลงและเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน สรุปข้อดีข้อเสียแบ่งเป็นข้อๆ ครบถ้วนทุกประเด็นสำคัญที่เขาต้องการใช้ โดยไม่ต้องเสียเวลาอ่านทีละหน้า

ทิศเหนือมองงานชิ้นนั้นนิ่งๆ ก่อนที่จะยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มพึงพอใจและชื่นชม

“เก่งเกินไปแล้ว... พลอยไพลิน” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความพอใจและชื่นชมในความสามารถของเธอ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดพิมพ์ข้อความส่งกลับ

ทิศเหนือ : ก็พอใช้ได้ แต่ตรงแถบสีน้ำเงินเข้มเกินไปหน่อย มองยาก

พลอยไพลิน : แถบสีน้ำเงินนั่นคือ ‘งบประมาณส่วนของท่านประธาน’ ค่ะ พลอยตั้งใจทำสีเข้มให้เด่นชัดที่สุด เผื่อท่านประธานจะสังเกตเห็นว่าตัวเองใช้เงินเกินงบไปเท่าไหร่ค่ะ

ทิศเหนือแทบสำลักน้ำลายตัวเองเมื่ออ่านข้อความโต้กลับ ยัยเลขาตัวแสบแอบด่าเขาผ่านสีอินโฟกราฟิก!

ทิศเหนือ : พลอยไพลิน นี่คุณกล้าเหน็บแนมเจ้านายเหรอ?

พลอยไพลิน : พลอยพูดตามเนื้อผ้าหลักการบัญชีค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแก้ไขแล้ว พลอยขออนุญาตไปนอนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน

ทิศเหนือนั่งมองข้อความสุดท้ายแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ รอยยิ้มยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้า ความเหนื่อยล้าจากการบ้างานมาทั้งวันหายไปจนหมด เพียงเพราะการได้ต่อปากต่อคำกับเลขาคู่ใจ

ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ยิ้มกว้างขึ้นพลางเอ่ยพึมพำกับความมืด

“ชงกาแฟก็ห่วย ปากก็ดี ประชดก็เก่ง... แต่ทำไมผมถึงยอมคุณคนเดียวนะ พลอยไพลิน”

เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ นัยน์ตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ลึกๆ ในใจขีดเส้นใต้คำเดิมซ้ำๆ พลอยไพลินเป็นคนของเขา... เขากลั่นแกล้งได้คนเดียว ใครหน้าไหนอย่าหวังจะได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ ของเธอเด็ดขาด!

ทิศเหนือวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะทำงาน แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสะท้อนแววตาพึงพอใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่

“สู้กลับได้เจ็บแสบดีจริงๆ”

เขายอมรับเลยว่าไม่มีเลขาคนไหน ในโลกจะกล้าหักหน้าประธานบริหารขู่ฟ้องเรื่องงบประมาณเกินตัวแบบนี้ แต่ความอวดดีของพลอยไพลินนี่แหละ ที่ทำให้เขาตัดเธอออกจากชีวิตไม่ได้ และไม่มีวันยอมปล่อยให้เธอไปเป็นเลขาของใครหน้าไหนทั้งนั้น

ขณะเดียวกัน ณ ห้องนอนขนาดกะทัดรัดของพลอยไพลิน หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงนุ่ม มือเรียวยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่น ใบหน้าสวยหวานลอบยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะสะใจที่สามารถตอกกลับบอสจอมเผด็จการได้สำเร็จ

“นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็หาเรื่องหักเงินเดือนไม่ได้ล่ะสิ” พลอยไพลินพึมพำกับตัวเอง แต่อดไม่ได้ที่จะนึกถึงประโยคเด็ดขาดของเขาเมื่อช่วงกลางวัน ‘คุณเป็นคนของผม... คนที่มีสิทธิ์ดุคุณได้มีแค่ผมคนเดียว’

คำพูดเผด็จการชวนให้โมโห แต่วิธีการปกป้องเธอจนรินรดาหน้าหงายกลับทำให้หัวใจดวงน้อยแกว่งไปมาอย่างคุมไม่อยู่ พลอยไพลินรีบสะบัดหัวไล่ความรู้สึกบ้าๆ ออกไป

“เลิกคิดเลยพลอย! เขาคือประธานบริษัท ปากร้าย ขี้แกล้ง ท่องไว้!” หญิงสาวพลิกตัวกอดหมอนข้างพลางหลับตาลงเพื่อที่จะได้นอนพักผ่อน เตรียมเก็บแรงไว้รับมือกับเขาในวันพรุ่งนี้เช้า

#เช้าวันรุ่งขึ้น

#เวลา 07.45 น.

หญิงสาวในชุดทำงานยืนรอรับหน้าห้องทำงานใหญ่ตามเวลาเป๊ะ ทันทีที่ลิฟต์ผู้บริหารเปิดออก ร่างสูงสง่าของทิศเหนือก็เดินออกมา ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง ไร้ร่องรอยของรอยยิ้ม เขายื่นแก้วกาแฟแบรนด์หรูราคาแพงกระแทกลงบนโต๊ะของเธอเบาๆ

“รางวัล... สำหรับอินโฟกราฟิกกวนประสาทเมื่อคืน” ทิศเหนือเอ่ยบอกเสียงเข้ม

เธอมองแก้วมัคคิอาโต้เย็นคาราเมลของโปรดของเธอด้วยความแปลกใจ

“ท่านประธานซื้อมาให้พลอยเหรอคะ?”

“ผมซื้อกินเองแล้วมันหวานเกินไป ไม่อยากกินให้เสียสุขภาพ เลยเอามาทิ้งไว้ที่โต๊ะคุณ อย่าสำคัญตัวผิด” ทิศเหนือเชิดหน้า ปากร้ายกลบเกลื่อนความจริงที่ว่าเขาตั้งใจแวะร้านโปรดของเธอตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า

“ขอบคุณสำหรับของเหลือค่ะท่านประธาน” พลอยไพลินแกล้งประชด ยิ้มหวานกวนๆ กลับไป

ทิศเหนือหรี่ตาลง มองรอยยิ้มสดใสของเลขาหน้าห้องแล้วรู้สึกใจสั่นแปลกๆ เขาแสร้งทำเสียงดุเพื่อกลบเกลื่อน

“บ่ายนี้มีนัดสรุปงานต่อกับฝ่ายการตลาด เตรียมเอกสารให้พร้อมล่ะ แล้วอย่าให้รู้ว่าแอบเอาเวลางานไปจิบกาแฟเพลินจนงานเสีย ไม่งั้นผมหักโบนัสจริงๆ ด้วย”

“รับทราบค่ะ” พลอยไพลินตอบรับเสียงใส

ทิศเหนือทำท่าขู่ขยับเนกไท ก่อนที่จะหมุนตัวเดินเข้าห้องทำงานไป แล้วทิ้งท้ายด้วยสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอ คล้ายจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ซึ่งพลอยไพลินไม่มีทางรู้เลยว่า... ทุกฝีก้าวของเธออยู่ในอาณาเขตในใจของซาตานหนุ่มคนนี้เรียบร้อยแล้ว