บทที่ 5 ตอนที่ 5 อุบัติเหตุ

ตอนที่ 5 อุบัติเหตุ

#เวลา 13:00 น.

บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของสิรินทร์กรุ๊ปเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง บอร์ดบริหารระดับสูงและหัวหน้าฝ่ายการตลาดนั่งเรียงกันหน้าสลอน ทุกคนต่างก้มหน้ามองโต๊ะ ไม่กล้าสบตากับร่างสูงสง่าที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

ทิศเหนือนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แผ่รังสีดุดันและทรงอำนาจจนอุณหภูมิในห้องคล้ายจะลดฮวบลงไปหลายองศา ส่วนข้างๆ เขาคือพลอยไพลินที่นั่งตัวตรง เตรียมสมุดโน้ตและไอแพดพร้อมบันทึกการประชุม

“เริ่มประชุมได้” ทิศเหนือเปิดฉากเสียงเข้ม “หวังว่าวันนี้ผมจะได้ยินอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ใช่ข้อเสนอขยะเหมือนเมื่อวาน”

หัวหน้าฝ่ายการตลาดกลืนน้ำลายลงคออยากอย่างลำบาก “ครับท่านประธาน สำหรับแผนงานไตรมาสนี้ ทางเราได้นำข้อชี้แนะจากรายงานสรุปงบประมาณที่คุณพลอยไพลินจัดทำมาปรับแก้แล้วครับ ข้อมูลอินโฟกราฟิกชุดนั้นช่วยให้เราเห็นจุดรั่วไหลของงบชัดเจนมากครับ”

ทิศเหนือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบตวัดไปมองเลขาข้างตัวแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยเสียงเรียบ

“รู้ตัวก็ดี พลอย... เปิดไฟล์ฉบับเต็มฉายขึ้นจอใหญ่ซิ ให้พวกฉลาดน้อยในห้องนี้ได้ดูพร้อมๆ กัน”

“ค่ะท่านประธาน” พลอยไพลินเอ่ยตอบรับเสียงใส นิ้วเรียวรัวกดคีย์บอร์ดเชื่อมต่อข้อมูลขึ้นจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่อย่างคล่องแคล่ว “นี่คือโครงสร้างงบประมาณที่ปรับปรุงใหม่ค่ะ ทุกท่านสามารถดูเปรียบเทียบสัดส่วนตามกราฟได้เลยค่ะ”

การประชุมดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด ทิศเหนือยิงคำถามเจาะลึกแต่ละประเด็นจนหัวหน้าฝ่ายต่างๆ เหงื่อตก พลอยไพลินทำหน้าที่เลขาได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง คอยส่งเอกสารอ้างอิงและคีย์ข้อมูลเสริมให้เขาทันทีโดยไม่ต้องรอให้สั่ง

ในระหว่างที่ความตึงเครียดกำลังไต่ระดับขึ้นสูง ประตูห้องประชุมใหญ่ก็ถูกเปิดออกเบาๆ ป้าสมใจ แม่บ้านสูงวัยร่างท้วมท่าทางซุ่มซ่าม เดินประคองถาดเสิร์ฟเครื่องดื่มเข้ามาในห้อง ท่าทางของป้าดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เพราะใครๆ ก็รู้ดีว่าเวลาท่านประธานเข้าโหมดทำงาน จะน่ากลัวขนาดไหน

ป้าสมใจค่อยๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง เดินตรงมาที่โต๊ะประธานบริหาร

“กาแฟดำร้อนค่ะท่านประธาน” ป้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา พลางเอื้อมมือวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าทิศเหนืออย่างเบามือที่สุด ก่อนจะหันมาทางเลขาสาว “ส่วนนี่... น้ำชาอุ่นๆ ของคุณพลอยค่ะ”

“ขอบพระคุณค่ะป้าสมใจ” พลอยไพลินเอ่ยขอบคุณ พลางยิ้มรับเบาๆ

แต่ทว่าความลนลานบวกกับมือที่สั่นเทาด้วยความกลัวของป้าแม่บ้าน กลายเป็นชนวนเหตุชั้นดี จังหวะที่ป้าสมใจพยายามจะยกแก้วกาแฟร้อนอีกแก้วในถาดเพื่อจะไปเสิร์ฟให้หัวหน้าฝ่ายการตลาดที่นั่งถัดไป ร่างท้วมกลับก้าวพลาด ข้อศอกหนาไปชนเข้ากับแจกันดอกไม้ทรงสูงที่ตั้งประดับอยู่บนโต๊ะข้างตัวอย่างจัง

หมับ!

พลอยไพลินที่ตาไว รีบขยับตัวเอื้อมมือไปคว้าแจกันดอกไม้เอาไว้ได้ทัน เพื่อไม่ให้มันล้มลงมาแตก แต่ทว่าจังหวะที่เธอเอี้ยวตัวไปนั้น มือของเธอเกือบจะชนเข้ากับถาดเสิร์ฟ ป้าสมใจตกใจสะดุ้งสุดตัว ร่างกายเสียหลัก พยายามจะคว้าถาดเอาไว้แต่กลับกลายเป็นการปัดถาดพลิกคว่ำทันที

โครม! เพล้ง!

“กรี๊ดด!” ป้าสมใจร้องเสียงหลงด้วยความตกใจกลัว

น้ำกาแฟร้อนจัดสีเข้มในแก้วเซรามิกหนา หกกระจายสาดรดลงบนหน้าตักและท่อนแขนเรียวของพลอยไพลินเต็มๆ ความร้อนของน้ำกาแฟซึมผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทำงานสีครีมอ่อนอย่างรวดเร็ว ผิวขาวเนียนใต้ผ้าเริ่มขึ้นรอยแดงเถือกในพริบตา

“โอ๊ย!!” พลอยไพลินอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความปวดแสบปวดร้อน

“พลอย!”

เสียงตะโกนลั่นห้องประชุมดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของทิศเหนือที่เด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ความเร็วในการเคลื่อนไหวของเขาทำเอาเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่เลื่อนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับเสือร้ายที่เห็นคนของตัวเองถูกรังแก นัยน์ตาคมฉายแววด้วยความโกรธจัด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนบอร์ดบริหารทุกคนในห้องสะดุ้งกลัว ละสายตาจากงานทั้งหมดทันที

“ทะ...ท่านประธาน คุณพลอย ป้าขอโทษค่ะ ป้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ!” ป้าสมใจทรุดตัวลงขยับเข่าไปกับพื้นห้องประชุม ร้องไห้โฮออกมาด้วยความขวัญเสีย มือสั่นๆ พยายามจะหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้พลอยไพลิน

“ออกไปให้ห่างจากเธอ!” ทิศเหนือตวาดลั่นห้อง เสียงของเขาดังลั่นจนป้าแม่บ้านสะดุ้งสุดตัว มือหนากระชากเนกไทออกอย่างหัวเสีย แววตาเต็มไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง “ทำไมถึงซุ่มซ่ามซ้ำซากแบบนี้! เดินยังไงถึงทำหกใส่คนอื่น ตาบอดหรือไง! ของร้อนขนาดนี้หกใส่คนถ้าเนื้อตัวเขาพุพองขึ้นมาจะทำยังไง ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลอยู่ไหน!”

“คะ...ครับ! ครับท่านประธาน!” ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลลุกขึ้นยืนตัวสั่นๆ หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน

“สั่งฝ่ายบุคคลเดี๋ยวนี้! ไล่ออกซะ! วันนี้ ตอนนี้วินาทีนี้เลย บริษัทเราจ่ายเงินเดือนให้มาทำงาน ไม่ใช่ให้มาทำตัวสะเพร่าจนทำให้คนอื่นบาดเจ็บ!” ทิศเหนือประกาศกร้าวน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความปรานี แววตาของเขาจ้องมองป้าแม่บ้านราวกับจะฆ่าให้ตาย

“ท่านประธาน ป้าขอร้องเถอะค่ะ ป้าต้องใช้เงิน...” ป้าสมใจร้องไห้แทบขาดใจ

“อย่าค่ะ หยุดก่อน!”

มือเรียวเล็กยื่นออกไปคว้าจับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของทิศเหนือไว้แน่น หญิงสาวออกแรงเหนี่ยวรั้งเขาไว้สุดแรงเท่าที่มี สัมผัสจากมือที่เปื้อนกาแฟของเธอทำให้ความเกรี้ยวกราดในแววตาของทิศเหนือชะงักไปทันที ชายหนุ่มตวัดสายตามามองเลขาคู่ใจทันที

“คุณห้ามผมทำไม ดูสภาพตัวเองสิ แขนแดงเนื้อตัวเปื้อนขนาดนั้นยังจะมาใจดีเป็นนางเอกอยู่อีกเหรอ!” ทิศเหนือเอ่ยว่าเสียงดุ แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าน้ำเสียงนั้นสั่นไหวและสายตาที่จ้องมองรอยแดงบนผิวเนียนของเธอนั้น เต็มไปด้วยความห่วงใยและร้อนรนจนแทบคลั่ง

“พลอยไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ... อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอค่ะ ป้าสมใจไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” พลอยไพลินฝืนส่งยิ้มบางๆ ให้เขาเพื่อให้อีกฝ่ายใจเย็นลง เธอลดมือลงจากแขนเขาแล้วหันไปพยุงป้าแม่บ้านที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น “ป้าสมใจคะ ไม่เป็นไรค่ะ พลอยไม่เจ็บมากหรอกค่ะ ป้าใจเย็นๆ นะคะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว ไปหยิบผ้าแห้งในห้องแม่บ้านมาช่วยเช็ดโต๊ะกับพื้นเถอะค่ะ ตรงนี้พลอยจัดการเองได้”

“ขะ...ขอบคุณค่ะคุณพลอย ขอบคุณจริงๆ ค่ะ บุญคุณครั้งนี้ป้าจะไม่ลืมเลยค่ะ” ป้าสมใจปาดน้ำตารีบเอ่ยขอบคุณยกใหญ่อีกหลายครั้ง ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาวิ่งออกไปจากห้องประชุมเพื่อไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดตามที่เลขาสาวบอก

ทิศเหนือพ่นลมหายใจออกอย่างขัดใจเสียงดัง ชายหนุ่มมองเลขาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเอาทิชชูบนโต๊ะมาซับคราบกาแฟสีเข้มบนกระโปรงและท่อนแขนตัวเองอย่างทุลักทุเล อารมณ์โกรธจัดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่เห็นเธอต้องมาเจ็บตัวตรงหน้า

“อวดเก่ง! เจ็บขนาดนี้ยังจะมาสวมบทนางเอกใจบุญสุนทานอยู่อีก” ทิศเหนือเหน็บแนมเสียงเข้ม สายตาคมยังคงจับจ้องรอยแดงบนท่อนแขนเรียวไม่วางตา ก่อนจะตวัดสายตาดุๆ กลับไปมองบอร์ดบริหารทุกคนในห้องประชุมที่นั่งตัวแข็งทื่อ

“มองอะไรกัน เลิกประชุม! แยกย้ายกลับไปทำงานชิ้นเดิมของพวกคุณให้เสร็จ แล้วถ้าพรุ่งนี้เช้าแผนงานยังห่วยแตกไร้การพัฒนาเหมือนเดิมล่ะก็... ผมจะไล่ออกทั้งแผนกแน่ ไม่ใช่แค่แม่บ้านคนเดียว ออกไปให้หมด!!”

คำสั่งของท่านประธาน ทำให้ทุกคนในห้องรีบเก็บโน๊ตบุ๊คและเอกสารวิ่งกรูออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าอยู่เผชิญหน้ากับพายุทอร์นาโดในร่างประธานอีกแม้แต่วินาทีเดียว

ภายในห้องประชุมใหญ่เหลือเพียงความเงียบและคนสองคนเท่านั้น พลอยไพลินยังคงตั้งหน้าตั้งตาซับน้ำกาแฟออกจากตัว

“งานยังพรีเซนต์ไม่ถึงครึ่งเลยนะคะท่านประธาน... ว้าย!~”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยพูดจบประโยค ข้อมือเรียวของพลอยไพลินก็ถูกมือหนาของทิศเหนือคว้า แล้วออกแรงกระชากดึงเบาๆ ให้ลุกขึ้น

“ตามผมมานี่!”

“ท่านประธานจะพาพลอยไปไหนคะ? พลอยต้องเก็บของบนโต๊ะก่อน แล้วก็ต้องไปล้างตัว...” พลอยไพลินประท้วง พยายามจะขัดขืน

“หุบปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ พลอยไพลิน!” ทิศเหนือหันมาตวาดขู่เสียงต่ำ นัยน์ตาคมฉายแววเอาจริง “ไม่งั้นถ้าคุณยังลีลาอยู่ตรงนี้อีกแค่วินาทีเดียว... ผมจะอุ้มคุณแล้วเดินออกไปให้คนทั้งออฟฟิศนี้เห็นแน่ เลือกเอา!”

คำขู่ที่เผด็จการไร้เหตุผลทำเอาพลอยไพลินต้องยอมหุบปากลงทันที หน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ หญิงสาวทำได้เพียงเดินแกมวิ่งตามแรงฉุดดึงของร่างสูงใหญ่

เขาพาเธอเดินออกจากห้องประชุม แล้วมุ่งหน้ากลับไปยังห้องทำงานส่วนตัวของประธานทันที โดยหารู้ไม่ว่า สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยปนโกรธของชายหนุ่มที่เดินนำหน้าอยู่นั้น... มันได้เปิดเผยความรู้สึกส่วนลึกในใจของเขาแล้ว