บทที่ 6 ตอนที่ 6 ทำแผล
ตอนที่ 6 ทำแผล
ปัง!
เสียงประตูห้องทำงานใหญ่ปิดลงพร้อมกับล็อคอัตโนมัติ ทิศเหนือออกแรงฉุดข้อมือเรียวเล็กของพลอยไพลินเดินตรงไปยังโซฟารับรองแขกตัวยาว
“นั่งลง!” ทิศเหนือเอ่ยสั่งเสียงดุ พร้อมกดไหล่ของเธอให้นั่งลงบนโซฟานุ่ม
“ท่านประธานคะ พลอยทำเองได้ค่ะ แค่ไปล้างน้ำเปล่าในห้องน้ำก็...”
“ผมสั่งให้นั่งลง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง” ทิศเหนือตวาดแทรกเสียงต่ำ นัยน์ตาคมฉายแววไม่พอใจ จนพลอยไพลินต้องยอมเม้มปากแน่นแล้วนั่งนิ่งอยู่กับที่
ร่างสูงหมุนตัวเดินตรงไปยังตู้วิเศษข้างโต๊ะทำงาน หยิบกล่องยาสมุนไพรและอุปกรณ์ทำแผลฉุกเฉินชุดใหญ่ออกมาอย่างคล่องแคล่ว เขาก้าวเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นพรหมราคาแพงต่อหน้าเลขาสาวทันที
“ท่านประธาน! ทำอะไรคะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ มานั่งคุกเข่าแบบนี้ได้ยังไงกัน”
“อย่าขยับ!” มือหนาจับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ดึงแขนที่ตอนนี้ขึ้นรอยผื่นแดงและพุพองเล็กน้อยเข้ามาใกล้ “ถ้าขยับอีกก้าวเดียว ผมจะหักเงินเดือนคุณสองเท่า”
“เอะอะก็หักเงินเดือน เอะอะก็หักโบนัส ขู่เป็นอยู่อย่างเดียวหรือไงคะ” พลอยไพลินพึมพำประชดเสียงเบา แต่เธอก็ยอมนิ่งให้เขากุมมือไว้
ทิศเหนือแกะสำลีและขวดน้ำเกลือล้างแผลอย่างเบามือ ชายหนุ่มช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่ซีดเผือด แม้ปากจะพ่นคำร้ายๆ ออกมา แต่โทนเสียงกลับลดความดุดันลง เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน
“สมองคุณทำด้วยอะไรพลอยไพลิน กาแฟร้อนขนาดนั้นสาดลงมา แทนที่จะหลบ กลับยื่นตัวเข้าไปรับแจกันดอกไม้ไร้สาระนั่นไว้เพื่ออะไร?”
“ก็พลอยเสียดายแจกันนี่คะ มันเป็นของนำเข้า...”
“แจกันใบล่ะไม่กี่บาท มันสำคัญกว่าตัวคุณตรงไหน!” ทิศเหนือเหน็บแกมดุ พร้อมใช้สำลีชุบน้ำเกลือซับลงบนรอยแดงที่ท่อนแขนของเธออย่างแผ่วเบาที่สุด
“อ๊ะ!” พลอยไพลินสะดุ้งเล็กน้อย จากความปวดแสบปวดร้อน
“เจ็บเหรอ?” ทิศเหนือชะงักมือทันที เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างเป็นห่วง “อดทนหน่อย ยัยซื่อบื้อ”
ชายหนุ่มก้มลงเป่าลมร้อนเบาๆ จากปากลงบนรอยแผลที่แขนของเธอเพื่อคลายความปวดแสบ สัมผัสไออุ่นและริมฝีปากที่อยู่ห่างผิวขาวเนียนเธอเพียงนิดเดียว ทำเอาหัวใจดวงน้อยของพลอยไพลินเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน
“ท่านประธาน... พลอยทำเองได้จริงๆ ค่ะ”
“เงียบไปเลย” ทิศเหนือป้ายยาทาแก้ปวดแสบปวดร้อนลงบนผิวเนื้อเนียนอย่างตั้งใจ “ชงกาแฟก็ห่วย ทำงานก็ดื้อ เอาตัวเองเข้าแลกกับแจกันใบละไม่กี่บาทอีก ถ้าผมไม่คอยดู คุณคงได้เจ็บตัววันละร้อยแปดรอบแน่ๆ”
“พลอยไม่ได้ตั้งใจให้เกิดอุบัติเหตุนี่คะ แล้วป้าสมใจเขาก็...”
“ยังจะปกป้องคนอื่นอีก!” ชายหนุ่มตวัดสายตามอง แต่คราวนี้แววตาไม่ได้มีความดุดันเลยสักนิด มีเพียงความห่วงใยที่สะท้อนออกมา “คุณรู้ไหมว่าตอนที่เห็นน้ำร้อนสาดใส่คุณ ใจผมมันตกไปอยู่ไหน? ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาหนักกว่านี้... ผมจะทำยังไง”
ประโยคสุดท้ายทิศเหนือพูดเสียงเบาราวกับพึมพำกับตัวเอง แต่มันกลับดังพอในความรู้สึกของพลอยไพลิน เธอจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้ชิด
“ท่านประธาน... ห่วงพลอยเหรอคะ?”
ทิศเหนือชะงักมือที่กำลังพันผ้าพันแผล ใบหน้าหล่อขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันตา ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วทำเป็นวางท่าทันที
“ใครห่วงคุณ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” ทิศเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ฝีมือในการพันผ้าพันแผลยังคงอ่อนโยนระมัดระวังเป็นที่สุด “ผมแค่กลัวว่าถ้าเลขาผมลาป่วย งานเอกสารบนโต๊ะผมจะไม่มีคนทำต่างหาก แล้วถ้าต้องหาเลขาใหม่ ชงกาแฟห่วยๆ ได้ถูกใจผมเหมือนคุณ มันหาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ”
“ปากแข็ง... ปากกับใจไม่เคยตรงกันเลยสักครั้ง” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
“คุณว่าอะไรนะ?”
“เปล่าค่ะ! พลอยบอกว่าขอบคุณค่ะท่านประธาน” พลอยไพลินก้มมองแขนตัวเองที่ถูกพันผ้าไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว “พันแผลสวยเหมือนหมอเลยนะคะ”
“แน่นอน ค่าตัวผมแพง” ทิศเหนือขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมปัดฝุ่นที่เข่า นัยน์ตาคมเข้มทอดมองลงมายังร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟา “กระโปรงคุณเปื้อนหมดแล้ว ไปเปลี่ยนชุดซะ ในห้องนอนส่วนตัวของผมมีชุดเสื้อเชิ้ตสำรองแขนยาวแขวนอยู่ ไปใส่แก้ขัดไปก่อน”
“ให้พลอยเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของท่านประธานเหรอคะ”
“ทำไม? คิดว่าผมจะทำอะไรคุณในสภาพเหมือนแมวเจ็บแบบนี้หรือไง” ทิศเหนือเลิกคิ้วกวนๆ ยื่นมือไปบีบจมูกโด่งรั้นของเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ “เข้าไปเปลี่ยนชุดซะ แล้วออกมานั่งพักบนโซฟานี้ ห้ามลุกไปไหน ห้ามจับปากกา ห้ามแตะคอมพิวเตอร์เด็ดขาด จนกว่าจะเลิกงาน”
“แต่นัดสรุปงานกับฝ่ายการตลาดตอนบ่าย...”
“ผมยกเลิกหมดแล้ว” ทิศเหนือเอ่ยตัดบททันที “วันนี้ทั้งวัน หน้าที่ของคุณคือการนั่งเฉยๆ เป็นง่อยอยู่ตรงนี้ เข้าใจไหม?”
“ท่านประธานเผด็จการ...” พลอยไพลินบ่นพึมพำ
“พูดมากจริงๆ” ทิศเหนือถอนหายใจยาวๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด
ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง กดโทรศัพท์สายภายในต่อตรงถึงเลขาหน้าห้องชั้นล่าง
“วิภา... สั่งโกโก้ร้อนกับขนมเค้กร้านประจำของพลอยขึ้นมาบนห้องผมด่วนที่สุด แล้วก็ตักน้ำแข็งใส่ถุงมาให้ด้วย”
พลอยไพลินมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายหนุ่มจอมเผด็จการแล้วหัวใจพองโต ความเจ็บแสบที่แขนคล้ายจะหายไปจนหมด เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้ามาในหัวใจแทน
เผด็จการ ปากร้าย ขู่หักเงินเดือนทุกวัน... แต่กลับอ่อนโยนและใส่ใจเธอมากกว่าใคร
หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตูห้องนอนส่วนตัวของประธาน โดยมีสายตาคมของทิศเหนือลอบมองตามหลังทุกฝีก้าวไม่ห่างสายตา
เมื่อแผ่นหลังบางหายลับเข้าไปหลังประตูห้องนอนส่วนตัว ทิศเหนือก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าคมเข้มหลุดรอยยิ้มละมุนที่ซ่อนไว้ไม่ไหว
ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงมีสัมผัสอุ่นๆ จากการเป่าไล่ความปวดแสบให้เธอเมื่อครู่ นัยน์ตาคู่คมวาววับไปด้วยความรู้สึกที่แจ่มชัดขึ้นทุกที
“ห่วงเหรอ... เออ! ห่วงแทบตายเลยล่ะ ยัยซื่อบื้อ”
เขาพึมพำกับความเงียบ พร้อมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธาน สายตาจ้องมองประตูห้องนอนที่ปิดสนิท นึกถึงชุดเสื้อเชิ้ตไซส์ใหญ่ของเขาที่จะไปอยู่บนเรือนร่างเล็กๆ นั่น แล้วความร้อนก็แล่นขึ้นหน้าอย่างห้ามไม่อยู่อีกครั้ง...
คืนนี้คงต้องหาเรื่องหักโบนัสเธอเพิ่มอีกสักหน่อย ข้อหาทำให้ใจเขาเต้นแรงเกินไป
