บทที่ 8 ตอนที่ 8 ความใกล้ชิด
ตอนที่ 8 ความใกล้ชิด
เวลา 17:00 น.
เสียงนาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน ภายในห้องทำงานของประธานบริหาร
ทิศเหนือละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนสายตามองร่างเล็กบนโซฟาที่ค่อยๆ ขยับตัวตื่น พลอยไพลินปรือตาขึ้นมองบอสหนุ่มพร้อมยันตัวลุกขึ้นนั่ง เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขายังคงสวมอยู่บนเรือนร่างของเธอ
“ตื่นได้แล้วยัยซื่อบื้อ” ทิศเหนือเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็กทันที “เลิกงานแล้ว ลุกขึ้น!”
“พลอยหลับไปนานแค่ไหนคะเนี่ย” พลอยไพลินพึมพำ “แล้วเสื้อผ้าของพลอย...”
“วิภาเอาไปส่งซักแห้งให้แล้ว คืนนี้ก็ใส่เชิ้ตผมกลับบ้านไปก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยสั่งน้ำเสียงเรียบ “ไปเก็บของ แล้วลงไปข้างล่าง ผมจะพาไปหาหมอ”
“หาหมอเหรอคะ? พลอยบอกแล้วไงคะว่าแผลนิดเดียว ไม่ต้อง...”
“พลอยไพลิน!” ทิศเหนือแทรกขึ้นน้ำเสียงดุ “ผมบอกว่าไปก็คือไป! หมอประจำตระกูลผมรออยู่ ห้ามอิดออด ห้ามเรียกรถแท็กซี่กลับเองเด็ดขาด ไม่งั้นผมจะหักเงินเดือนคุณสองเท่า”
“ขู่เก่งจังเลยนะคะ” พลอยไพลินย่นจมูกใส่เขาทันที “เอะอะก็หักเงินเดือนตลอด พลอยจะไม่มีเงินกินข้าวแล้วนะคะท่านประธาน”
“ไม่มีกินก็มาขอผม!” ทิศเหนือเอ่ยสวนทันควัน ก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เขารีบปรับสีหน้าให้เรียบกลับมาเหมือนเดิม “หมายถึง... ผมจะเพิ่มโอทีให้ ชดเชยกับที่คุณทำงานเกินเวลา”
“รับทราบค่ะเจ้านาย”
สิ้นประโยคของพลอยไพลิน ทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องทำงานทันที ทิศเหนือเดินนำมาที่ลิฟต์ ก่อนที่ทั้งคู่จะลงมาที่ชั้นล่างสุดที่เป็นชั้นใต้ดินของบริษัท
ลานจอดรถชั้นใต้ดินสำหรับผู้บริหาร รถสปอร์ตคันหรูจอดอยู่ที่โซนประจำ ทิศเหนือเดินนำพลอยไพลินมาที่ฝั่งข้างคนขับ เขาเปิดประตูให้เธอพร้อมดันตัวเธอเข้าไปข้างในเบาๆ
“นั่งนิ่งๆ ไม่ต้องขยับแขนข้างที่เจ็บ” ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาประชิดเพื่อดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอ ใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากใบหน้าหวานเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอม หอมฟุ้งจนพลอยไพลินต้องกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะขึ้นมาดื้อๆ
“พลอยคาดเองได้ค่ะ”
“อยู่เฉยๆ ถ้านิ้วคุณไปเกี่ยวแผลขึ้นมา จะลำบากผมอีก” ทิศเหนือเหน็บเบาๆ แต่สายตาที่ช้อนขึ้นมองดวงตาคู่สวยกลับอบอุ่นเป็นพิเศษ ก่อนจะผละตัวออกไปแล้วปิดประตูเสียงดัง
ชายหนุ่มเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งประจำที่หลังพวงมาลัย เพียงครู่เดียวรถสปอร์ตก็พุ่งออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ตลอดทางทิศเหนือขับรถอย่างระมัดระวัง ไม่ได้ขับเร็วเหมือนทุกครั้งที่เขาขับเอง
“ท่านประธานขับรถช้าจังเลยนะคะวันนี้ ปกติเห็นขับเร็วอย่างกับอยู่ในสนามแข่ง” พลอยไพลินเอ่ยทักกวนๆ
“ผมกลัวเบรกแรงแล้วคนเจ็บข้างๆ จะลอยไปกระแทกหน้ารถต่างหาก” ทิศเหนือตอบน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาคมยังคงมองตรงไปที่ท้องถนน “ไม่ได้ห่วงคุณหรอกนะ อย่าสำคัญตัวผิด”
“ค่ะๆ รู้แล้วค่ะ ไม่ได้ห่วงเลยสักนิดเดียว” พลอยไพลินประชดเสียงสูง
ณ โรงพยาบาลเอกชน
หมอประจำตระกูลใช้เวลาตรวจแผลที่แขนของพลอยไพลินอย่างละเอียด ทิศเหนือนั่งกอดอกจ้องหมอตาไม่กะพริบ กดดันจนหมอหนุ่มถึงกับเหงื่อตก
“แผลไหม้ระดับแรกครับท่านประธาน ไม่ลึกมาก ผ้าพันแผลที่คุณทิศเหนือพันไว้ทำได้ดีมากครับ ช่วยลดการติดเชื้อได้เยอะ” คุณหมอบอกยิ้มๆ “ทานยาแก้ปวด ยาลดอักเสบ และทายาตามที่หมอจ่ายให้ สักสองสามวันก็แห้งดีครับ”
“แล้วจะส่งผลกระทบต่อการพิมพ์งานไหมหมอ? เลขาผมต้องใช้มือทำงานหนัก” ทิศเหนือเอ่ยถามเสียงดุ
“ช่วงสองสามวันแรก หมอแนะนำให้พักการใช้แขนข้างนี้ครับ ไม่ควรหยิบจับของหนักหรือเกร็งนิ้วมากเกินไป”
“ยินดีด้วยพลอยไพลิน” ทิศเหนือตวัดสายตามามองเลขาข้างตัว “หมอสั่งห้ามคุณทำงาน ห้ามแตะคีย์บอร์ด ห้ามพิมพ์งาน จนกว่าแผลจะหาย”
“แต่เอกสารสรุปโครงการ...”
“ผมทำเองได้ เลิกทำตัวเป็นผู้หญิงเหล็กซะที ยัยซื่อบื้อ” ชายหนุ่มตัดบทอย่างไม่แยแส
หลังจากรับยาเสร็จ ทิศเหนือก็พาคนตัวเล็กกลับมาส่งที่คอนโดมิเนียมของเธอ เขาถือถุงยาและเดินตามเธอขึ้นมาจนถึงหน้าห้องพัก พลอยไพลินไขกุญแจเปิดประตูแล้วหันกลับมาหาเจ้านายหนุ่ม
“ส่งแค่นี้พอค่ะท่านประธาน ขอบคุณมากเลยนะคะที่ขับรถพาไปหมอ แล้วก็...”
“ถอยไป” ทิศเหนือดันประตูเปิดกว้าง แล้วแทรกตัวเดินเข้าไปในห้องพักขนาดกะทัดรัดของเธอทันที
“เข้ามาในห้องพลอยทำไม” พลอยไพลินเอ่ยประท้วง เดินตามหลังร่างสูงเข้ามาติดๆ
คนตัวโตวางถุงยาไว้บนโต๊ะกินข้าว กวาดสายตามองห้องนอนสะอาดตาขนาดกำลังดีของเลขา ก่อนจะหันกลับมามองเธอ
“ผมจะมาดูให้แน่ใจว่าคุณกินยาตามหมอสั่ง แล้วก็... คุณจะอาบน้ำยังไง เพราะแขนข้างนี้ห้ามโดนน้ำ?”
“พลอยจัดการตัวเองได้ค่ะ มีพลาสติกถนอมอาหารเอาไว้พันแขน...”
“ไร้สาระ!” ทิศเหนือถอนหายใจยาวๆ เดินตรงไปยังห้องน้ำของเธออย่างถือวิสาสะ เปิดประตูเข้าไปส่องดู “ไปอาบน้ำซะ เอาพลาสติกพันแผลไว้ให้ดี ถ้าแผลเปียกน้ำผมจะหักเงินเดือนคุณ”
“แต่...”
“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอีกแล้วใช่ไหม” ทิศเหนือโน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็ก “หรือคุณอยากให้ผมเข้าไปช่วยอาบน้ำให้ด้วยล่ะ เลือกเอา?”
“ท่านประธานลามก! ไปอาบเดี๋ยวนี้แล้วค่ะ”
ร่างเล็กรีบวิ่งตูดบิดเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้ทิศเหนือนั่งยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่บนโซฟา
ยี่สิบนาทีผ่านไป หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเดรสสายเดี่ยวหลวมๆ สำหรับนอน แขนข้างเจ็บพันพลาสติกไว้ตามที่บอก ผมยาวสลวยยังคงเปียกชื้น น้ำเกาะแพรวพราวตามกรอบหน้าสวย
ทิศเหนือชะงักมองเรือนร่างบางในชุดสายเดี่ยวเพียงครู่เดียว สายตาคมกริบฉายแววความสั่นไหว เขาตบเบาะโซฟาข้างตัวเบาๆ
“มานั่งนี่”
พลอยไพลินเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาอย่างเกร็งๆ ทิศเหนือเสียบปลั๊กไดร์เป่าผม เปิดลมอุ่นเบาๆ แล้วค่อยๆ สอดนิ้วเรียวยาวของเขาเข้าไปในเส้นผมนุ่มสลวยของเธออย่างแผ่วเบา
สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่ตั้งใจสางผมให้อย่างระมัดระวัง ทำเอาพลอยไพลินใจสั่นจนต้องก้มหน้าลง เสียงไดร์เป่าผมดังอยู่ภายในห้องที่เงียบสงบ ลมสายอุ่นพัดผ่านเส้นผมและกรอบหน้า กลิ่นยาสระผมหอมละมุนของเธอโชยเข้าเตะจมูกทิศเหนือจนชายหนุ่มต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ
“เจ็บไหม?” ทิศเหนือถามก้มลงถามชิดใบหู ท่ามกลางเสียงไดร์เป่าผม
“ไม่ค่ะ... สบายดีค่ะ” พลอยไพลินตอบเสียงแผ่ว “ท่านประธาน... ทำแบบนี้บ่อยเหรอคะ ดูเบามือจัง”
“ไม่เคยทำให้ใคร เธอคนแรก” ทิศเหนือตอบคำถามเรียบๆ นัยน์ตาคมจ้องมองเงาของเธอในกระจกฝั่งตรงข้าม “อย่าถามมาก นั่งนิ่งๆ”
“ขู่ตลอดเลยนะคะ” พลอยไพลินแอบอมยิ้ม “ปากร้าย แต่ก็ใจดี...”
“ผมไม่ได้ใจดี” ทิศเหนือขัดขึ้น ปิดสวิตช์ไดร์เป่าผมลงเมื่อผมของเธอเริ่มแห้งนุ่มฟู ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาด้านข้าง ลมหายใจอุ่นกระแทกข้างแก้มเนียน “ผมทำเพราะคุณเป็นคนของผม ถ้าเป็นคนอื่น ผมไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ”
พลอยไพลินหันหน้ากลับมามองเขา ระยะห่างที่ใกล้กันเพียงลมหายใจกั้น ทำให้อารมณ์ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านสายตาของคนทั้งคู่ นัยน์ตาคมเข้มของทิศเหนือจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาหวานอย่างจริงจัง ไร้ร่องรอยของความดุร้ายหรือการประชดประชันใดๆ
“ท่านประธาน...”
“กินยาซะ แล้วเข้านอน” ทิศเหนือถอนหายใจเบาๆ พร้อมยันตัวลุกขึ้นยืน ตัดบทความเงียบที่ชวนให้หัวใจวาย “ผมจะกลับแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงาน นอนพักอยู่ห้อง ถ้าผมรู้ว่าคุณว่าคุณดื้อ ไม่เชื่อฟัง ผมจะหักเงินเดือนคุณจริงๆ ด้วย”
“ค่ะๆ รู้แล้วค่ะ” พลอยไพลินส่งยิ้มหวานให้เขา ยิ้มสดใสที่ทำเอาคนมองต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวใจตัวเองจะควบคุมไม่อยู่
ทิศเหนือเดินไปที่ประตูห้อง แล้วหันกลับมามองเลขาสาวอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ล็อกห้องให้ดีด้วย ยัยซื่อบื้อ”
“ขอบคุณสำหรับวันนี้”
ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูห้องลงเบาๆ แล้วคนตัวเล็กเดินไปล็อกประตูทันทีตามที่เขาบอก
มือเรียวเล็กทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ ที่หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด เผด็จการ ปากร้าย ขู่หักเงินเดือนทุกวัน แต่กลับขับรถพาไปหาหมอ แถมยังมานั่งเป่าผมให้อยู่ในห้อง
เจ้านายแบบนี้... จะไม่ให้เธอตกหลุมรักได้ยังไงไหวกันล่ะ
