บทที่ 3 ใครส่งคุณมา

ทันที่ประตูห้องปิดลง ร่างเล็กก็ถูกตรึงไว้กับบานประตูราวกับว่าไม่อาจอดทนได้มากไปกว่านี้ ริมฝีปากร้อนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นรับจูบร้อนแรงที่บดขยี้ริมฝีปากเธอจนแทบหายใจไม่ทัน  เธอพยายามจะสูดลมหายใจแต่กลายเป็นว่าการเผยอริมฝีปากนั้นทำให้เรียวลิ้นแทรกเข้ามาในโพรงปาก  และตามด้วยการดูดปลายลิ้นน้อยๆ การตอบสนองอย่างเงอะงะทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจไม่น้อย เขาถอนจูบแล้วหรี่ตามองใบหน้าที่แดงก่ำ ริมฝีปากสวยฉ่ำวาว เขายกนิ้วโป้งปัดผ่านริมฝีปากเบาๆ เฝ้าดูการหอบหายใจของเธอ

ทุกอย่างคือความจริง ไม่ใช่การแสดง...

“ใครส่งคุณมา?”

“คะ?” 

แค่ถูกเขาจูบ สมองเธอก็มึนงงประมวลผลไม่ทันแล้ว แล้วยังคำถามที่ฟังคลุมเครือนี่อีก ยังไม่ทันเอ่ยถามว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร มือใหญ่ก็รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างแล้วตรึงเหนือศีรษะ มือที่ว่างอีกข้างลูบไปตามลำตัวอย่างสำรวจ ไม่รู้เป็นเพราะชุดเดรสผ้าซาตินที่สวมอยู่หรือเพราะมือข้างนั้นที่สัมผัสอย่างเชี่ยวชาญ  ทำให้เธอหลุดครางเสียงแผ่วออกมา เหมือนเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างแต่ไม่พบหรือไม่พอใจ เขาพลิกตัวเธอหันหน้าแนบกับบานประตูแล้วเสียงรูดซิปจากด้านหลังก็ดังขึ้นทำให้ชุดเดรสสีน้ำเงินที่สวมอยู่เลื่อนลงไปกองกับพื้น  เส้นโค้งเว้ายวนตา  ผิวขาวแดงเรื่อด้วยอุณหภูมิในร่างสูงขึ้น บนตัวหญิงสาวตอนนี้เหลือเพียงบราลูกไม้สีเบจแบบเดียวกับกางเกงชั้นในตัวน้อย 

“ก้มตัวลงไปหน่อย ผมไม่อยากให้คุณเจ็บ” 

ฝ่ามือร้อนกดบั้นเอวเธอทำให้สะโพกงอนขึ้นอย่างท้าทาย เอเดรียนส่งนิ้วเข้าไปปากของหญิงสาวให้เธออมนิ้วเขาจนเปียกชุ่ม ปลายลิ้นเลียนิ้วในปากอย่างไม่รู้ตัว เขามั่นใจว่านิ้วตัวเองเปียกพอแล้วจึงถอนนิ้วออก มือข้างหนึ่งเกี่ยวกางเกงชั้นในให้พ้นทางแล้วแทรกนิ้วที่เปียกไปในรอยแยกของกลีบเนื้ออ่อนบาง 

“อ๊ะ!”

เพราะไม่มีเคยมีสิ่งใดล่วงเข้าไปในส่วนเร้นลับ ศิศิราถึงกับตัวสั่นยิ่งนิ้วเรียวยาววนเหมือนควานหาบางสิ่งทำให้เธอเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ตัวเธอชาวาบทันที  ไม่ใช่ว่าเธอไม่ประสีประสาแต่เพราะไม่เคยกระตุ้นตัวเองจนรู้สึกแบบนี้ 

“แน่นมาก แค่นิ้วยังคับขนาดนี้”  เสียงเขาทุ่มต่ำอยู่ข้างหูก่อนที่ตะขอบราเซียจะถูกปลดอย่างง่ายดาย และฝ่ามือร้อนก็ช้อนเต้ากอบกุมบีบเคล้น  การจู่โจมของเขาทำให้ร่างกายเธออ่อนระทวย การเคลื่อนไหวของนิ้วเรียกน้ำหวานจากกายสาว แต่เหมือนยังทำให้เขาไม่พอใจจนต้องเพิ่มเข้าไปสองนิ้ว

“อึก!”  ศิศิรากัดริมฝีปากกลั้นเสียงร้อง ใบหน้าเธอแนบชิดบานประตู กลัวว่าเสียงจะรอดผ่านไปด้านนอก แต่ยิ่งทำแบบนั้นก็เหมือนร่างกายยิ่งต่อต้านอยากส่งเสียงออกมาเพื่อบรรเทาความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น ในจังหวะนั้นเอง ฝ่ามือที่บีบเคล้นหน้าอกอยู่เลื่อนมากุมลำคอทำให้เธอเชิดใบหน้าขึ้น ริมฝีปากร้อนขบเม้นติ่งหูก่อนจะแย่งเข้าไปด้านใน เสียงน้ำเฉอะแฉะกับจังหวะเร่งเร้าด้วยนิ้วกร้านส่งให้ร่างกายไม่อาจต้านทานได้อีก ระลอกความเสียวซ่าถาโถมในช่องท้องจนร่างกายเธอเกร็งกระตุกและหวีดเสียงร้องที่ไม่อาจกลั้นได้ออกมา

“อะไรกัน แค่นิ้วคุณก็เสร็จแล้วเหรอ”  น้ำเสียงนั้นไม่ได้เยาะเย้ย ติดจะพอใจด้วยซ้ำ เขาพลิกเธอเธอมาเผชิญหน้า สมองของเธอยังขาวโพลนและคิดอะไรไม่ทัน มันเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่านี่เรียกว่า ‘เสร็จ’  ที่ผ่านมาเธอเคยแตะต้องส่วนอ่อนไหวแต่เพราะมือใหม่ไม่ชำนาญ เล้าโลมตัวเองไม่เป็น เมื่อถึงจุดหนึ่งเธอจึงหยุดไม่เคยปล่อยให้อารมณ์ต่อเนื่องถึงขนาดนี้

“รู้ไหมว่าสีหน้าคุณตอนนี้มันเซ็กส์ซี่มาก และไร้เดียงสาอย่างที่สุด”  เขาพูดแล้วถอนนิ้วสองนิ้วที่เปียกน้ำรักมันวาวส่งเข้าปากของเธอ ให้หญิงสาวได้ลิ้มรสชาติของตัวเอง ยังไปพ้นประตู เธอก็เปียกชุ่มจนน้ำรักไหลเปื้อนต้นขาแล้ว 

ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่รู้ว่าที่เขาทำเพื่อตรวจสอบว่าเธอไม่ซ่อนอะไรไว้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดักฟังหรืออาวุธใดก็ตาม 

คนอย่างเอเดรียนต้องระวังทุกฝีก้าว และไม่ยอมให้ความไร้เดียงสาหลอกเอาได้ง่ายๆ 

แต่เพราะการตอบสนองอย่างซื่อสัตย์ของคนตรงหน้า แก่นกายของเขาก็แข็งขันพร้อมออกรบ ร่างอ่อนนุ่มยังคงให้กลิ่นหอมเย้ายวน ร่างบอบบางที่ซ่อนทรวงทรงอวบอิ่มไร้เรี่ยวแรงทรงตัวจนต้องเอนพิงบานประตูเพื่อพยุงตัวไว้  ชายหนุ่มช้อนสะโพกเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ศิศิราตกใจยกมือขึ้นคล้องเขาตามสัญชาตญาณสองแยกออกเกาะเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้  เมื่ออยู่ในท่วงท่านี้ทำให้ใบหน้าทั้งสองใกล้กันโดยที่เธอไม่ต้องแหงนหน้าขึ้น ริมฝีปากของทั้งคู่ก็สัมผัสกันได้อย่างลงตัว แรกทีเดียวศิศิราจูบตอบไม่เป็นแต่เมื่อถูกอีกฝ่ายชักนำเธอก็ทำตามเขาได้อย่างไม่ยากจนฝ่ายชายเลิกคิ้วเล็กๆ 

เขาใช้ปลายเท้าแตะบานประตูห้องนอนแล้วว่างร่างที่แดงเรื่อลงบนเตียง เจ้าของร่างสูงโปร่งถอยออกมาเพื่อถอดเสื้อเชิ้ตออกโยนไปด้านข้าง ภายในแสงสว่างของโคมไฟหัวเตียงอาบไล้เรือนร่างกำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้าม เขารูดกางเกงสแล็คออกจากขาเพรียว หญิงสาวถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นกางเกงชั้นในสีน้ำเงินเข้มนั้นมีบางอย่างอัดแน่นจนเป็นลำ ส่วนปลายนั้นโผล่พ้นขอบกางเกงในขึ้นมา  ร่างเล็กกระถดตัวถอยอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลายิ้มร้ายกาจ เขาโน้มตัวลงจับข้อเท้าเธอไว้ทำให้เธอขยับหนีไม่ได้ 

“ไม่ทันแล้วล่ะ”

ต่อให้ศัตรูตัวไหนส่งเธอมา ตอนนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว!