บทที่ 44

มุมมองของเอลล์

“แล้วฉันควรทำอะไรล่ะ” แบรดไหล่ยกนิดๆ พลางเลื่อนจานทอดปูมาทางฉัน

ฉันหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ และทันได้เห็นประกายพึงใจในดวงตาแบรดตอนฉันกัดกิน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร การที่เขานั่งมองฉันกินกลับกลายเป็นเรื่องคุ้นชินอย่างประหลาด—ถึงขั้นให้ความรู้สึกสบายใจด้วยซ้ำ

มื้อเย็นจบลงท่ามก...