บทที่ 62

ฉันจ้องกองเอกสารสูงท่วมหัวที่ซ้อนกันบนโต๊ะทำงาน รู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำเสียให้ได้ ดวงตาแสบพร่าเพราะจ้องสเปรดชีตมาตลอดทั้งเช้า ฉันเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟ แต่ก็พบว่า…ว่างเปล่า อีกแล้ว

“บ้าชะมัด ฉันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไงกัน” ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางนวดขมับ

แล้วตอนนี้ฉันกลับกลายเป็นคนต้องรับผิดชอบเตรียมเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ