บทที่ 74

ฉันออกจากห้องมากับโซเฟีย พยายามสุดกำลังจะคุมสีหน้าให้เรียบเฉย ทั้งที่ข้างในเหมือนมีพายุอารมณ์ถาโถมอยู่ตลอดเวลา หัวใจฉันราวกับถูกปั่นจนเละ แต่ฉันไม่ยอมให้ใครเห็น อีกวัน อีกดราม่ากับหมาป่าอัลฟ่า—ฉันเริ่มเหนื่อยกับรถไฟเหาะทางอารมณ์พรรค์นี้เต็มที

“ขอโทษจริงๆ เรื่องทั้งหมดนี่” ฉันบอกโซเฟียระหว่างเดินไปที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ