บทที่ 90

มุมมองของเอลล์

ฉันยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ขณะที่หญิงแปลกหน้ายังคงสะอื้นซบลงบนบ่าฉัน ทั้งร่างสั่นเทิ้มไปด้วยอารมณ์ อเล็กซ์เองก็ดูงงงันไม่ต่างจากฉัน มือของเขาลอยค้างอยู่ใกล้อุปกรณ์สื่อสารประจำตัว ราวกับไม่แน่ใจว่านี่คือภัยคุกคามหรือก็แค่…อะไรกันแน่

“ขอโทษนะคะ” ฉันพูดเบา ๆ พยายามผละตัวออกจากอ้อมกอดของเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ