บทที่ 552 ความเฉยเมย

หลายวันแล้วที่เซบไม่กลับบ้าน

ซูซานรู้สึกสับสนมาก อยากจะโทรหาเขา แต่ความคิดถึงความเงียบเย็นชาของเขาทำให้เธอหยุด

ซูซานไม่มีอารมณ์ทำงานในสำนักงาน

ในขณะนั้น อิซาเบลล่าเปิดประตูเข้ามา

เห็นซูซานนั่งเหม่อลอยอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ อิซาเบลล่าขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ช่วงนี้เธอเป็นอะไรไป? ใจลอย ฝันกลางวัน...ทะเลา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ