บทที่ 16 เรื่องของนางต้องสืบให้รู้

หลังจากยืนรอให้หลี่อ๋องเสวยอาหารเสร็จ จื่อหนิงที่เอาแต่ยืนยิ้มด้วยความดีใจ ที่ขาทองคำยอมทานอาหารของนาง ซึ่งหลี่อ๋องยอมรับว่าอาหารที่จื่อหนิงทำนั้น ช่างเป็นรสชาติที่ถูกใจตนเองมาก ทำให้หลี่อ๋องจับตามองจื่อหนิงมากกว่าเดิม

“อะ ฮึ่ม แม่นางจื่อหนิง”

“หือ อ๊ะ ท่านอ๋องทรงเรียกหม่อมฉันหรือเพคะ”

“ใช่ เปิ่นหวา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ