บทที่ 117 พี่ภามการละคร

ภามชะงักมือที่กำลังพับแขนเสื้อ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองแม่เสือสาวที่กำลังพองขนขู่แฟ่อีกครั้ง นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ สาวเท้าก้าวเข้าไปหาเธออย่างเชื่องช้า

"เธอคิดว่าพี่เล่นละครอยู่เหรอ ข้าวหอม"

น้ำเสียงของภามลดระดับความดุดันลง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนคนฟังรั...