บทที่ 142 โลกทั้งใบของเขา

ข้าวหอมค้อนขวับทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า

ชายหนุ่มยอมเลิกแกล้ง ยกมือลูบผมภรรยาเบาๆ

"ไม้เก่ามันผุแล้ว ลุงกับป้าอายุมาก พี่เห็นว่าไม่ปลอดภัยเลยออกแบบสะพานใหม่ให้... มาตรวจงานเองด้วย"

"แล้วทำไมไม่เคยบอกหอมเลยสักคำ"

"ตอนนั้นหอมยังไม่พร้อมกลับมา พี่ไม่อยากให้เราคิดมากเรื่องสวน"

คำตอบเรียบๆ ของเขาสั่นไหวหัวใจเธอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ